یکی از ناخداها با پیراهنی مندرس و چهره‌ای پر از خط‌وخطوط، با دیدن کسری پا تند کرد و دستش را روی سینه گذاشت:
آقا... سهمیه پمپاژ تمومه. نیم ساعت دیگه مَده، آب بالا میاد و خط فاو باز می‌شه. فقط این بارنامه‌های مهرآیین...
کسری دستش را بلند کرد و ناخدا درجا خفه شد. بعد، بازوی مرا کشید و مرا دقیقاً برد روی الوارِ باریک و لغزنده‌ای که عرشه‌ی لنج را به خاک وصل می‌کرد.
نگاه کن، گیسو آریا!
صدایش درست بیخ گوشم بود؛ سرد، تند و بدون یک ذره لرزش:
#پارت32
این همون چیزیه که برادرِ احمقت فکر کرد می‌تونه با گزارش دادنش قهرمان بشه. دویست و پنجاه هزار لیتر سوختِ این مملکت این زیر داره می‌سوزه و خاکسترش تبدیل می‌شه به شمش‌های طلای بیست‌وچهار عیار. این جعبه‌ها رو می‌بینی؟ قیمتِ سه تاش برابری می‌کنه با کلِ ارزش بیمارستانی که توش شیفت می‌دی!
اشک از سرما و وحشت گوشه‌ی چشمم ماسید. به تاریکیِ وحشتناک زیر الوارها، جایی که آب سیاه و پر از نفت می‌چرخید، نگاه کردم. احساس تهوع شدیدی داشتم:
تو... تو یه هیولایی، کسری... با دزدی، با خون، با نابود کردن زندگی‌ها این امپراتوری رو ساختی؟ کاوه رو برای چی نگه داشتی؟ اون هیچ ربطی به این کثافت‌کاری‌ها نداشت!
کسری ناگهان مچ دستم را چرخاند و مرا طوری به سمت خودش کشید که سینه‌ام به سینه‌ی ستبرش کوبیده شد. دستِ آزادش را بالا آورد و گونه‌ام را با سرانگشت‌های یخ‌زده‌اش لمس کرد؛ اما این لمس، بوی مرگ می‌داد:
برادرت درست پا گذاشت وسط انبار شماره‌ی چهار؛ جایی که شمش‌های طلای تسویه‌حسابِ کعبه‌پورها دفن بود. اگر من اون شب اسلحه‌ش رو ازش نمی‌گرفتم و پشت میله‌های امنیتی قایمش نمی‌کردم، کعبه‌پورها تا الان تکه‌تکه‌ش کرده بودن و جنازه‌ش رو خوراک کوسه‌های خلیج کرده بودن!
چشم‌هایم از تعجب و ناباوری گشاد شد. نگاهم روی لب‌های خط‌شده‌اش لرزید:
چی... داری می‌گی؟!
کسری بدون آنکه تغییری در نگاه سنگین و مستبدش بدهد، سرش را جلوتر آورد:
دارم می‌گم کاوه زنده‌ست فقط چون من اراده کردم زنده بمونه! اما این لنج‌ها امشب که راه بیفتن، دیگه راه برگشتی نیست. اگر فردا توی اون بیمارستان یا جلوی کسی دهنت باز بشه، یا اگر فکر کنی می‌تونی با دادگاه و پلیس‌بازی برادرت رو نجات بدی... قسم می‌خورم کاوه اولین کسی باشه که با یکی از همین لنگرهای زنگ‌زده می‌ره قعر اروند!
#پارت33
بادِ نمور و لجن‌گرفته‌ی اروند زوزه‌کشان میان نخل‌های سوخته می‌پیچید. ایستاده بودم روی الوار لرزانِ اسکله؛ با لباس مخمل یشمی که لبه‌هایش تا مچ پا به لایه‌ی سیاهی از گازوئیل و گل‌آب آلوده شده بود .
کسری مچم را رها نکرد. هنوز سرمای نگاهش و تلخی بوی توتونی که روی پیراهن مشکی‌اش نشسته بود، راهِ تنفسم را می‌بست. دهانم از شوک باز ماند: