قسمت 32

پس بوی معامله دلت رو زده؟ خوبه... چون ضیافت برای تو تازه از این لحظه شروع می‌شه. بلند شو.

کجا؟! این مهمونا...

مهمونا سرشون به استخون‌هایی که جلوشون ریختم گرمه.

با تحکمی غیرقابل بحث بازویم را کشید. مجبور شدم با آن قدِ بلندِ دامنِ مخمل یشمی و دنباله‌ای که روی سرامیک‌ها کشیده می‌شد هم‌پایش شوم. از درِ پشتی سالن، بدون اینکه نگاه کنجکاوِ ملوک یا پچ‌پچِ شیوخ متوجهمان شود، وارد سرمای خشک و گزنده‌ی حیاط خلوت شدیم. راننده‌اش، مردی کوتاه‌قامت با کلاه پشمی و اسلحه کمری، جلوی لندکروز سیاه ایستاده بود و با دیدن کسری درِ عقب را باز کرد.

کسری با یک فشارِ محکم مرا به داخل فرستاد و خودش هم بلافاصله پست فرمان سوار شد و در را کوبید. ماشین با شتاب از دروازه غربی بیرون زد؛ به سمت جاده‌ی بیابانی و تاریکی که به باراندازهای اروند و حاشیه‌ی خرمشهر منتهی می‌شد.

سکوتِ داخل کابین مثل سرب داغ بود. بیرون، در پس‌زمینه‌ی تاریکی جاده، سایه‌ی محو نخل‌های بریده و سرسوخته در امتداد لوله‌های قطور نفت یکی پس از دیگری در سیاهی شب ناپدید می‌شدند. نگاهم به نیم‌رخ پولادین کسری افتاد. به جلو خیره بود و دستش روی دسته‌دنده‌ی ماشین بازی می‌کرد. بالاخره طاقت نیاوردم و صدای لرزانم سکوت را شکست:

منو کجا می‌بری کسری؟ داری با زندگیمون چی‌کار می‌کنی؟! کاوه کجاست؟

حتی سرش را به سمتم نچرخاند. صدای بم و پرطنینش با خونسردی ترسناکی در فضا پیچید:

برادرت جاییه که اگر عقلش می‌رسید، نباید می بود. تا بیست دقیقه‌ی دیگه می‌رسی به جایی که تمام حقیقتِ این خاک زیر آب دفن شده... خواستم خودت با همین چشم‌های خوش‌باورت ببینی دنیایی که توش نسخه می‌پیچی با دنیایی که جون برادرت بهش بند شده، چقدر فاصله داره.

ساعتی بعد، ماشین بعد از عبور از دو ایست‌بازرسیِ خصوصی که نگهبان‌های مسلح با دیدن پلاک ماشین خبردار ایستادند، روی خاکریزهای شنیِ اسکلت‌مانندِ یک بارانداز متروکه متوقف شد. بوی تند، لزج و خفه‌کننده‌ی گازوئیل، گل‌ولای شور و آب راکد، از همان لحظه‌ی اول نفسم را بند آورد.

کسری پیاده شد، در سمت مرا باز کرد و با یک حرکت دستم را بیرون کشید. پاهایم در کفش‌های مجلسی پاشنه‌دار در خاک نرم و چربِ ساحل فرو رفت. باد تندی از سمت آب می‌وزید و دامن سنگین مخمل یشمی‌ام را به دور پاهایم می‌پیچید. زنجیرهای دور گردنم در سوز باد مثل یخ شده بودند.

راه بیفت!

مرا به سمت لبه‌ی آب، کنار یک لنج باری عظیمِ چوبی کشاند. هیچ چراغی روشن نبود، فقط نورِ لرزانِ چند پروژکتور قرمز و کدر که ملوانان برای استتار استفاده می‌کردند، سیاهیِ مخوف آبِ اروند را نشان می‌داد.

چندین مردِ درشت با کلاه‌های پشمی و شلوارهای خیس، لوله‌های قطور سیاهی را از خنِ دوجداره‌ی لنج بیرون کشیده بودند و با پمپ‌های پرفشار صنعتی، گازوئیل یارانه‌ای را به شکمِ یک بارج بی‌نام‌ونشان عراقی تزریق می‌کردند. صدای غرّش خفه‌ی پمپ‌ها با شلپ‌شلوپ آب قاطی شده بود. چند قدم آن‌طرف‌تر، سه کارگر زیر نظارت دو مرد با کلاشینکف، پالت‌های تخته‌ای را باز می‌کردند؛ در میان بسته‌های جعلیِ «ورق‌های آلومینیوم»، جعبه‌های فلزی خاکستری با مهرهای شبکه‌ای ارتش‌های خارجی و نمادهای رادیویی پدیدار می‌شد—همان بردهای کنترل و چیپ‌های هدایت که ساعتی قبل صدایش را در کانال هوا شنیده بودم.