تمام تنم به دیواره‌ی چوبی کانال چسبیده بود و به رعشه افتاده بود. دستم را با تمام وجود جلوی دهانم کوبیدم تا فریادِ ناله‌ام اتاق را پر نکند. اشک‌های داغ روی گونه‌های یخ‌زده‌ام جاری شد.
کاوه... داداش معصومِ بی‌پناهم! او دزد نبود! او تصادفاً به محموله‌ی چیپ‌های هدایت موشک و سوخت‌های قاچاقِ این شبکه برخورد کرده بود و حالا این باندِ جنایتکار، او را برای سرپوش گذاشتن روی این تجارت سیاه، به اتهام دزدی ورق آلومینیوم و قتل منوچهر کعبه‌پور به لبه‌ی چوبه‌ی دار کشانده بودند!
و کسری... این مردِ خوش‌پوشِ خون‌سرد با کتِ ایتالیایی، نه یک وارث معمولی، بلکه مغز متفکر و هیولای بی‌رحمِ تاریک‌ترین جنایاتِ مرز بود. مردی که جان آدم‌ها برایش به اندازه‌ی مشتی خاکستر ارزش نداشت.
وقتی صدای کفش های کسری به سمت درِ خروجی بلند شد، با وحشتی دیوانه‌وار از کانال فاصله گرفتم. دامن مخمل را چنگ زدم و پله‌ها را با نفس‌هایی بریده پایین دویدم. به زحمت، پیش از آنکه محافظانِ سالن متوجه غیبتم شوند، روی همان مبل منبت‌کاری شده سُر خوردم. رنگم به سفیدیِ گچ دیوار بود و دست‌هایم میان چین‌های دامن می‌لرزید.
تنها دو دقیقه بعد، صدای تق‌تق مغرورانه‌ی کفش‌های ورنیِ کسری در سکوت راهرو پیچید. از پله‌ها پایین آمد؛ کتش را مرتب کرد، همان لبخند فریبنده و پیروزمندانه‌ی مافیایی روی لبانش نقش بسته بود. مستقیم به سمت من آمد.
دست کشیده‌اش روی تکیه‌گاه صندلی‌ام قرار گرفت. خم شد؛ بوی تندِ تنباکوی و باروتِ پنهان در تنش نفسم را بند آورد. دهانش درست کنار گوشم بود، اما این بار، سوزشی کشنده در هر واژه‌اش پنهان بود:
«رنگت پریده عروس‌خانم... نکنه این بارِ سنگینِ طلاها نفست رو بند آورده؟ یا تازه فهمیدی پات رو روی کدوم باتلاق گذاشتی؟»
#پارت31
تپش قلبم توی گلویم چنگ می‌انداخت. ناخن‌هایم کف دستم را سوراخ می‌کرد تا لرزش انگشت‌هایم را مهار کنم. می‌دانست؟ بوی گردوخاکِ کانال تهویه یا خطی از دوده روی لباسم مانده بود؟ چانه‌ام را با لجاجتی از سر استیصال بالا دادم و چشم در چشم‌هایش دوختم؛ چشم‌هایی که هیچ نوری در آن‌ها منعکس نمی‌شد:
هوای این سالن خفه‌ست... بوی گندِ معامله می‌ده،معرفی عروس خون بستی فقط یه بهانه ست،فکر کردین مملکت هر کی هر کیه!
لبخند کجی گوشه‌ی لبش نشست. آن‌قدر آهسته و با ابهت جلو آمد که ناخودآگاه نگاهم به خط پهن شانه‌هایش و پیراهن خوش‌دوختش کشیده شد. خم شد، طوری که گرمای نفس‌های تلخ و بوی توتونِ پیپش کنار لایه‌ی لاله گوشم پخش شد. انگشتان کشیده و سنگینش را دور مچ دستم—درست جایی که زنجیر طلای کف‌العروس پوست تنم را گزگز می‌کرد—حلقه کرد. فشار دستش شکنجه‌وار نبود، اما مثل دستبندی فولادی راه فرار را می‌بست: