کسری پشت میز تکیه داده بود. با خونسردی سیگاری برگ آتش زد. دود خاکستری جلوی صورت بی‌تفاوتش چرخ خورد. لحنش آن‌چنان یخی و منجمد بود که از پشت دیواره‌ی کانال لرزه به تنم انداخت:
«دستپاچگی کار لاشخورهاست، معتوق. بارنامه‌های صوری شرکت مهرآیین سه ساعت پیش در سامانه‌ی ترانزیت تایید شده. پلمپ‌ها سرب معمولی نیست؛ کامپوزیت پلیمریه با ذوب حرارتی دقیق. دستگاه ایکس‌ری هم با سرشیفتی که خریدم برای ۴۰ دقیقه کور می‌شه. محموله از لاین اختصاصی با کامیون‌های حمل ضایعات می‌ره چوئبده. حتی یک دونه چیپ هم گم نمی‌شه.»
ابوفهد با دستِ تپل و انگشتر عقیقش محکم روی میز کوبید و به عربی ناسزایی گفت:
«و گازوئیل‌ها چی کسری؟! چهارده تا لنجِ دوبه‌جفت توی خورِ دورق زیر لجن‌ها قایم شدن! دویست و پنجاه هزار لیتر گازوئیل یارانه‌ای تهِ خن‌های دوجداره‌ست. اگه جزر اروند کامل بشه و لنج‌ها کف‌گیر بشن، تمام اون محموله می‌افته دستِ دریابانی! دو میلیون دلار نقد و شمش طلا پشت خرمشهر خوابیده!»
#پارت30
کسری حتی چشم‌هایش را خمار نکرد. پک عمیقی به سیگارش زد و خاکسترش را درست روی یک نقشه‌ی مرزی تکاند:
«گشتِ دریابانی ساعت سه با کدهای انحرافی بی‌سیم کشیده می‌شه سمت هندیجان. لنج‌ها زیر پرچم صیادی، خور رو دور می‌زنن و سحرگاه وسط شط‌العرب با بارج‌های بصره تاخت می‌زنن. در ازای گازوئیل، شمش‌های طلای تسویه‌حساب جا می‌گیره. تا اذان صبح، یک قطره سوخت روی آب نمی‌مونه.»
معتوق دندان‌هایش را روی هم سایید:
«پس سهم ما...»
کسری ناگهان دستش را روی میز کوبید؛ ضربه‌ای که شمش‌های طلا را تکان داد. او قامت راست کرد و سایه‌ی بلندش روی دیوار افتاد:
«سهم من پنجاه درصده. نقد و طلا، همین امشب!»
معتوق برافروخته شد:
«پنجاه درصد؟! قرارمون سی درصد بود! داری گردن‌کلفتی می‌کنی کسری!»
کسری با سرعتی که مرگ را به یاد می‌آورد، چانه‌ی معتوق را در مشت گرفت و سرش را به سمت خود کشید:
«این اسم و کدهای شرکت مهرآیینه که داره بارِ قاچاقِ تو رو رد می‌کنه، نه اون مغز مفلوکت! این منم که گمرک و خطوط سوخت رو کنترل می‌کنم! اون پسرک احمق، کاوه آریا... برادرِ این دختری که الان عروسکِ سالنمه... فکر کرد زرنگه. وقتی تو اون انبار لعنتی سرک کشید و کانتینرها رو دید، فکر کرد دزدی ورق آلومینیومه! رفت سراغِ کعبه‌پورها ، نمی‌دونست این باروت‌ها زیر پای کیه. حالا زیر پای خودمه؛ تو بندِ تاریک نشسته تا بپوسه. پس اگه تو هم زیادی حرف بزنی، مثل همون پسره می‌فرستمت جایی که باد هم بهت نرسه! یا پنجاه درصد رو امضا می‌کنی، یا همین الان سوییچ سامانه‌ها رو خاموش می‌کنم تا گشتی‌های مرزی مثل موش توی خور تکه‌تکه‌تون کنن!»
سکوتِ سنگینی اتاق را بلعید. ابوفهد آب دهانش را به زحمت قورت داد و سرش را پایین انداخت: «امضا می‌کنیم... آروم باش کسری خان.»