پیش از آنکه زبانم بچرخد، با ابهتی وحشتناک چرخید. ابوفهد، تاجر عراقی با آن هیبت فربه و دشداشه‌ی ابریشمی سیاه، در کنار حاج‌معتوق و دو نفر دیگر از افراد مرموزِ مسلح، همگی پشت سر کسری صف کشیدند. آن‌ها با گام‌هایی هماهنگ به سمت راهروی غربی و پلکان اختصاصی عمارت به راه افتادند؛ بخشی از عمارت که درِ سنگین چوب گردویش با یک قفل الکترونیکیِ ضدشنود مجهز بود و دو محافظ سیاه‌پوش با کلاشینکفِ تاشو، راه را بر هر نگاهی می‌بستند.
در سنگین با صدای بم و خفه‌ای بسته شد. سالن دوباره در صدای گوش‌خراش عودنوازان و بوی گوشت برشته غرق شد، اما در ریه‌های من اثری از اکسیژن نبود.
کاوه دزد ورق آلومینیوم نبود؛ آن روز که پلیس با دستبند به خانه‌مان ریخت، داد می‌زد «گیسو، اینا دارن برام پاپوش می‌دوزن، انبار مال کسان دیگه‌ست!»... کلماتی که کسری مدام می‌گفت: «حماقتِ کاوه پای چوبه‌ی داره».
نگاهی به سالن انداختم. ملوک در گوشه‌ای با خدمتکارها سرگرم بود و حواس بقیه به برشِ بره‌ی بریان وسط تالار پرت شده بود. طوق روی گلویم مثل یوغ بنده‌گی سنگینی می‌کرد. به بهانه‌ی تهوع و دستشویی، به آهستگی از روی صندلی منبت‌کاری شده برخاستم. به جای راهروی اصلی، پاهایم مرا به دالان پشتی هدایت کردند؛ مسیری تاریک و نمور در پسِ مطبخ عمارت که به بادگیرهای قدیمی و دریچه‌ی خنک‌کننده‌ی طبقه‌ی بالا راه داشت.
نبضم در شقیقه‌هایم طبل می‌کوبید. دامن یشمی را بالا کشیدم تا خِش‌خِش مخمل لویم ندهد. پله‌های مارپیچ و باریکِ پشت مطبخ را با پنجه‌های یخ‌زده بالا رفتم تا به پشتِ دیوار دوجداره و عایق‌بندی‌شده‌ی اتاق بایگانی رسیدم؛ جایی که لوله‌ی کانال هوای سنتی از روی سقف کاذبِ اتاق جلسات رد می‌شد. یک درز باریک روی فلز خاک‌گرفته وجود داشت. صورتم را به لبه‌ی خنک آهن چسباندم و چشم و گوش تیز کردم.
از آن شکاف، درون اتاق مثل کف دست پیدا بود: میز بزرگ بیلیاردی که رویش لپ‌تاپ‌های ماهواره‌ای، تلفن‌های بیسیم نظامی و نقشه‌های نقشه‌برداری هور و شط باز بود. چند شمش طلای کوچک روی بارنامه‌ها سنگینی می‌کرد.
صدای عصبی و خشن حاج‌معتوق سکوت اتاق را شکست:
«کسری خان! سیستم گمرک بندر امام تا بیست دقیقه‌ی دیگه وارد اورهال شبانه می‌شه، اما ریسکش بالاست! شش تا کانتینر چهل‌فوت که رسماً به اسم ورق‌های آلومینیوم و پودر صنعتی روی پلمپ شدن، گوشه‌ی تیرپارک موندن. اگه فردا صبح اون کانتینرها بدون مجوز ترخیص جابه‌جا بشن، داستان تمومه! اون تو هشتصد کیلو چیپ‌های هدایت موشکی و بردهای ماهواره‌ای تحریمیه که از بندر خصب تا اینجا با خون‌دل رسیدن! با چهار محموله مواد پیش‌ساز دارویی سنتتیک! اگه بازشون کنن، آلومینیوم کجای این جهنمه؟ کل تشکیلات هوا می‌ره!»