صدای پاشنه‌ی کفشم روی موزاییک‌های شکسته‌ی حیاط نشست.
مرد برنگشت؛ فقط دستش که سیگار را نگه داشته بود، در هوا معلق ماند. بوی ادکلن تلخ و گزنده‌اش—که اصلاً شباهتی به عطرهای تند بازاری‌های اهواز نداشت—با بوی خیس خاک حیاط قاطی شد.
صابر سر بلند کرد. چشمانش کاسه‌ی خون بود:
«گیسو... اومدی؟ این... این آقا کسری‌ئه. پسر حاج‌رحمان.»
کسری مهرآیین به آرامی چرخید.
چشم‌هایش سیاه نبود؛ قهوه‌ای سوخته و مات بود، مثل لایه‌ی زیرین قیر مذاب. خط فکِ استخوانی‌اش بدون کوچک‌ترین لبخندی قفل شده بود. ته‌ریش سه روزه‌ای داشت که خستگی راه طولانی را نشان می‌داد، اما چشمانش کوچک‌ترین نشانی از خستگی نداشت؛ نگاهی سرد، سنجش‌گر و بیش از حد بی‌رحم.
نگاهش از کفش‌های خاک‌گرفته‌ام بالا آمد، چادر ساده‌ام را رد کرد و روی مقنعه و صورتم ثابت ماند. چشمانش حتی پلک نزد.
«پس اینترن بخش تروما شمایید.»
صدایش بم بود، بدون لهجه‌ی عربی یا لری؛ یک فارسیِ تهرانیِ کشیده با خشی عمیق در انتهای کلمات، انگار سال‌ها دود غلیظ را لای تارهای صوتی‌اش نگه داشته باشد.
چادرم را با دست چپ محکم‌تر جمع کردم. نمی‌خواستم لرزش انگشتانم را ببیند:
«سلام. فرمایشتون چیه آقای مهرآیین؟ برای تسلیت اومدید یا برای باج‌گیری؟»
پدرم نالید: «گیسو! زبون به دهن بگیر...»
گوشه‌ی لب راست کسری تکان بسیار ملایمی خورد؛ چیزی شبیه یک پوزخند منجمد:
«زبونش تیزه، صابرخان. توی بیمارستان بهت یاد ندادن وقتی مریض رو به قبله‌ست، اول نبضش رو چک می‌کنن نه اینکه به دکتر بدوبیراه بگن؟»
سیگارش را با نوک کفش چرم واکس‌خورده‌اش روی موزاییک له کرد:
«کاوه تا سه ساعت دیگه می‌ره اتاق بازپرسی شعبه‌ی چهارم دادسرای اهواز. پرونده‌اش قتله. قتل عمد منوچهر کعبه‌پور توی انبار شلمچه با اسلحه‌ی کلاش بی‌جواز. بازپرس رفیق فابریک برادر مقتوله. اگه تا ساعت دو ظهر قرار وثیقه یا رضایت مشروط نره روی میز، دادستان کیفرخواست محاربه و قصاص در ملاءعام رد می‌کنه.»
آب دهانم را به سختی قورت دادم. قفسه‌ی سینه‌ام تیر کشید:
«کاوه نگهبان انبار بود! خودش می‌گفت اون شب چند نفر با تویوتا اومدن بار ورق‌های مسی رو ببرن، اون فقط هوایی زده!»
کسری یک قدم جلو آمد. بوی توتون تلخ و خنکای ادکلنش مثل دیوار جلوی رویم کشیده شد. او آن‌قدر بلندقد بود که برای دیدن چشم‌هایش مجبور شدم سرم را بالا بگیرم. سایه‌اش افتاد روی تمام هیکلم.
«قانون کاری نداره اون چی می‌گه، خانم دکتر. قانون به اون گلوله‌ای نگاه می‌کنه که از سینه‌ی منوچهر درآوردن و اثر انگشتِ دستِ لرزونِ برادر بیست‌ساله‌ی تو روی قبضه‌ی اسلحه ثبت شده.»
خم شد جلو؛ آن‌قدر نزدیک که حرارت نفسش به چادرم خورد:
«تنها کسی که الان می‌تونه اون اسلحه‌ی دوم رو بیاره وسط و ثابت کنه منوچهر با تیرِ کسی کشته شده نه با کلاشِ کاوه، بابای منه. حاج‌رحمان.»