«این زن، ناموسِ کسری مهرآیینه. بارِ اولت بود که نگات رو از کفش‌هاش بالاتر آوردی، بارِ دوم دستت رو قطع می‌کنم، بارِ سوم کله‌ت رو روی سینه‌ت می‌ذارم و برات پست می‌کنم . معامله‌ت رو با بابام کردی، پات رو از گلیمت درازتر کنی، کلِ عشیره‌ت رو روی نخل‌های اروند دار می‌زنم. حالیت شد یا شلیک کنم؟»
منصور در حالی که خون از گوشه‌ی لبش روی دشداشه‌اش می‌چکید، با وحشت به چشم‌های درنده‌ی کسری خیره ماند و فقط آب دهانش را به سختی قورت داد. کسری با بی‌رحمی او را به عقب پرت کرد. بعد اسلحه را با مهارتی ترسناک و خون‌سردانه چرخاند، ضامنش را بست و زیر کتش برگرداند.
سپس برگشت. کتِ خوش‌دوختش را تکان داد، دستش را به سمتِ لیوانِ شربتِ بهارنارنج برد و به من نگاه کرد. نگاهش هیچ نوری از انسانیت نداشت؛ او تجسمِ یک مافیایِ بی‌قیدوشرط بود؛ مردی که از بوی خون لذت می‌برد و کشتن برایش راحت‌تر از یک فنجان قهوه نوشیدن بود.
شیخ‌جبّار با حرص دستِ منصورِ خاک‌آلود را کشید و با غضب، سالن را به سمتِ حیاط ترک کرد. نگاهِ حاج‌رحمان پر از غرورِ پدریِ یک جانی برای پسرِ بی‌رحمش بود.
کسری آرام به طرفم آمد. مقابلم ایستاد، خم شد و با سرانگشتانِ آغشته به ردِ عرق و سردیِ فولادِ اسلحه‌اش، چانه‌ام را بالا آورد. نگاهم در نگاهِ بی‌رحمش گره خورد. آرام، طوری که فقط من بشنوم، زمزمه کرد:
«دیدیشون؟ اینا گرگ‌هایین که برادرت کاوه باهاشون بازی کرده. دفعه‌ی بعد اگه حتی صدای نفست تو حضورشون بلند بشه، نجاتت نمی‌دم گیسو... می‌ذارم تیکه‌پاره‌ت کنن.»
لرزیدم؛ نه از وحشتِ اسلحه، بلکه از این حقیقتِ هولناک که حالا نه تنها کاوه در چنگالِ این خانواده اسیر بود، بلکه خودم هم به عقدِ شیطان درآمده بودم. دیوی که قانونش، باروت بود و بهایش، زندگیِ من.
#پارت29
هنوز طعم تلخِ تهدیدِ کسری زیر زبانم می‌چرخید که مردی لاغراندام با ردای پشمین و چشم‌هایی لوچ و موذی به او نزدیک شد. دستش را با احترامی ساختگی روی سینه گذاشت، سرش را خم کرد و کنار گوش کسری چند جمله‌ی کوتاه به زبان عربیِ تند نجوا کرد.
در کسری از ثانیه، آن تبخترِ سرد و خطوط خشن چهره‌ی کسری منجمدتر شد. دستش که هنوز با سردیِ فلز اسلحه روی چانه‌ام سنگینی می‌کرد، رهایم کرد. او نیم‌قدم عقب کشید، دستش را به لبه‌ی کت مشکی‌اش زد و با نگاهی سنگین که گویی به شئ بی‌جان نگاه می‌کرد، بر من غرید:
«از این صندلی تکون نمی‌خوری، گیسو. لبخندت سر جاش باشه، قهوه‌ت رو می‌خوری و مجسمه می‌شی. وای به حالت اگه پات رو از این دایره بیرون بذاری... مثل یه ملکه کودن بنظر برس ،اینجوری برای خودت بهتره.»