سرمایِ طوقِ طلای روی پوستم نشست و ضربانِ تندِ نبضم زیرِ فلزِ داغِ طلا می‌کوبید. دست‌هایم را میانِ مخملِ یشمیِ دامنم پنهان کردم تا رعشه‌اش را نبینند.
در همان لحظه، سنگینیِ دستِ کسری را روی شانه‌ام حس کردم. فشاری که به شانه‌ام آورد، نه فقط محکم، بلکه اعلامِ مالکیتِ یک شکارچی بود. او کمی به سمتم متمایل شد، طوری که گرمایِ تندِ نفسش همراه با بویِ تلخِ تنباکو و ادکلنِ تندش در کنار گوشم پیچید:
«سرت رو بالا بگیر گیسو. اینجا اگه حس کنن گرگی در کار نیست، طعمه‌ت می‌کنن. چشمات رو از من برندار.»
لحنش چنان برنده و بی‌رحم بود که بندِ دلم پاره شد. این مرد ذره‌ای ترحم در وجودش نداشت؛ او زاده‌ی همین خون و لجن بود.
شیخ‌جبّار مقابلِ صندلیِ منبت‌کاری‌شده ایستاد. حاج‌رحمان با صدایِ خِش‌دار و گلوگیرش سکوت را شکست:
«شیخ... امشب، خون بسته شد. دخترِ صابر آریا به عقدِ پسرم کسری دراومد تا خاکسترِ اون انبارِ شلمچه بیش از این شعله نکشه. کاوه تاوانِ حماقتش رو توی بندِ انفرادی با تاریکی پس می‌ده، ولی شرفِ خاندانِ مهرآیین ضامنِ ریخته‌نشدنِ خونی دیگه‌ست.»
شیخ‌جبّار لبخندِ تلخی زد که به زهر شباهت داشت. نگاهش از روی کسری لغزید و روی صورتِ من نشست:
«خونِ منوچهر سنگین بود، رحمان. اما کعبه‌پورها حرمتِ نان و نمکِ مهرآیین‌ها رو نگه‌می‌دارن... تا وقتی که پایِ سهمِ مرز و اسکله‌ها وسط نیاد.»
سپس منصور یک قدم جلو گذاشت. چشم‌هایش از کاسه بیرون زده بود و دستش به طرز مشکوکی داخلِ جیبِ دشداشه‌اش منقبض شده بود. رو به کسری با پوزخندِ دریده‌ای گفت:
«قشنگ معامله‌ای کردی کسری خان! یه زنِ خوش‌تراش با مدرکِ طبابت، به بهایِ خونِ داداشم منوچهر؟ خیال کردی با نشوندنِ این عروسکِ قاتل‌پروَر روی مخملِ سبز، آتیشِ دلِ ما سرد می‌شه؟»
خونم منجمد شد. دهان باز کردم که داد بزنم کاوه بی‌گناهه، کاوه کسی رو نکشته... اما قبل از اینکه حتی ناله‌ای از گلویم بیرون بیاید، اتفاقی افتاد که نفسِ کلِ سالن را برید.
کسری به قدری برق‌آسا حرکت کرد که چشم هیچ‌کس مسیرِ دستش را ندید. صدایِ خرد شدنِ استخوانِ فکِ منصور و کوبیده شدنِ سرش روی میزِ کریستالِ پر از فنجان‌های قهوه، سالن را در بهت فرو برد! صدایِ شکستنِ شیشه‌ها مثل رعد ترکید.
#پارت28
کسری با یک دست یقه‌یِ منصور را به لبه‌ی تیزِ شیشه‌های خردشده چسبانده بود و با دستِ دیگرش، اسلحه‌یِ کمریِ برتا ۹ میلی‌متری را که از زیرِ کتِ مشکی‌اش بیرون کشیده بود، درست زیرِ چانه‌ی منصور چفت کرد!
صدایِ چکانده شدنِ ضامنِ اسلحه در سکوتِ مرگبار سالن طنین انداخت. دهانِ محافظانِ کعبه‌پور باز ماند و مردانِ مسلحِ مهرآیین دست به قبضه‌های کلاشینکف بردند.
کسری حتی نفس‌نفس هم نمی‌زد. چشم‌هایش مثل دو تکه زغالِ گداخته شده بود. با صدایی به غایت آرام، اما خطرناک‌تر از زوزه‌یِ تیر، در صورتِ خونینِ منصور غرید: