قسمت 26

فردا شب، زیر نگاهِ سردِ مردانی که بوی باروت و پولِ سیاه می‌دادند، باید روی این مخملِ سبز راه می‌رفتم؛ ملکه‌ی یک بازیِ خونین که بهای دیدنِ دوباره‌ی کاوه، تسلیم شدن در برابر این قفسِ آهنی بود.

#پارت26

بالاخر شبِ موعود فرا رسید.

حیاط بزرگ عمارت مهرآیین غرق در نورِ پروژکتورها و چراغانی‌های سنتی بود. ماشین‌های شاسی‌بلندِ آخرین سیستم، یکی‌یکی از دروازه‌ی آهنی و سنگینِ عمارت می‌گذشتند و روی سنگ‌فرشِ حیاط متوقف می‌شدند. مردانِ درشت‌هیکل با عباها و دشداشه‌های عربی یا کت‌وشلوارهای گران‌قیمتِ تیره‌رنگ، با چهره‌های عبوس و نگاه‌های سنگین پیاده می‌شدند و زیر سایه‌ی نخل‌ها قدم برمی‌داشتند؛ چهره‌هایی سرشناس از شیوخ بصری، تجارِ کلانِ مرزی و شرکای تجاریِ خاندانِ مهرآیین که هر کدام وزنه‌ای در معاملاتِ پنهان و دلارهای سیاهِ جنوب به شمار می‌رفتند.

ظاهرِ این جشن، یک مهمانیِ باشکوه و اشرافی برای پیوندِ خانوادگی و معرفیِ عروسِ جدید بود؛ طنینی از نوای آرامِ عود و رباب، سینی‌های بزرگِ اسپند و خوش‌آمدگوییِ مردانِ مسلح در گوشه‌کنار محوطه. اما باطنِ ماجرا، نشستِ شورای مرگ و پول بود؛ پشتِ درهای بسته، در سالن‌های مجهز به سیستم‌های ضدشنودِ طبقه بالا، توافق بر سر محموله‌های کلانِ ترانزیت، اسکناس‌های دست‌نخورده و خطوطِ مرزی جریان داشت. این جشن ویترینی بود برای تثبیتِ قدرتِ مطلقِ مهرآیین‌ها در برابر رقبایی که دندان تیز کرده بودند.

در سالنِ اصلی، روی صندلیِ منبت‌کاری‌شده نشسته بودم. لباسِ سبزِ یشمیِ مخمل با یقه‌ی ایستاده و طوقِ طلای ۲۱ عیار دور گردنم، مثل زرهی سنگین وزن به تنم نشسته بود. نگاه‌ها روی من چرخ می‌خورد—نگاه‌هایی آمیخته با طمع، احترامِ ساختگی و ترس. کسری با کت‌وشلوارِ خوش‌دوزِ مشکی و پیراهنی که دکمه‌ی بالای آن باز بود، در کنارم ایستاده بود؛ دستی به نشانه‌ی اقتدار پشت صندلی‌ام گذاشته بود و با لبخندی سرد و محاسبه‌گر به شیوخِ بصره خوش‌آمد می‌گفت.

هیچ‌کس از ظاهرِ این ضیافتِ مجلل نمی‌فهمید که در پسِ این لبخندها و قهوه‌های تلخِ عربی، چه قراردادهای خونینی امضا می‌شود و بهای این نمایشِ شکوهمند، نفس‌های در بندِ کاوه در سلولی تاریک است.

#پارت27

صدای تق‌تقِ عصایِ آبنوسِ «حاج‌رحمان» روی سنگ‌های مرمرِ سالن، مثل ناقوسِ سکوت بود. همهمه‌یِ خنده‌ها و پچ‌پچ‌های عربی و فارسی شیوخ، در کسری از ثانیه خاموش شد. پیرمرد با دشداشه‌یِ سفیدِ حریرباف و چشم‌هایی که پشتِ غبارِ پیری هنوز بویِ مرگ می‌داد، لنگ‌لنگان جلو می‌آمد؛ اما مردی که دوشادوش او گام برمی‌داشت، نبضِ سالن را در مشت گرفت: «شیخ‌جبّار کعبه‌پور»، پدرِ منوچهرِ مقتول؛ با سبیل‌های سفید، عبایِ حاشیه‌دوزی‌شده‌یِ طلایی و چهره‌ای منجمد از کینه‌ای که حتی با دیه‌یِ میلیاردی هم شسته نمی‌شد.

پشتِ سر شیخ‌جبّار، «منصور»، پسرِ ارشدش و برادرِ منوچهر حرکت می‌کرد. نگاهِ منصور مانند تیغِ کشیده، مستقیم روی صورت من فرود آمد؛ نگاهی که بی‌پروا می‌گفت: «خونِ برادرم هنوز روی دستِ تو و ایل‌وتبارته، عروسِ خون‌بس.»