قسمت 25

صدای قدم‌های محکم و سنگینی روی پارکتِ پشت در پیچید. کسری در آستانه‌ی در ظاهر شد. دکمه‌ی بالای پیراهن سیاهش باز بود و موهای تیره‌اش از باد بازار هنوز کمی آشفته به نظر می‌رسید. به چارچوب در تکیه زد و نگاه سرد، خریدارانه و پرتحکمش را روی قامتم گرداند.

نه لبخندی روی لبش آمد و نه کلامی محبت‌آمیز از زبانش بیرون پرید؛ فقط چشم‌هایش در تلاقی با سبزی تیره لباس برق کوتاهی زد. با همان لحنِ خشک و گزنده‌اش گفت:

اندازه‌ها رو زود تموم کن خانوم. این لباس فردا شب باید ثابت کنه این عمارت صاحب داره، نه اینکه ضعف نشون بده.

خیاط با دستپاچگی متر را جمع کرد و عقب کشید. کسری حتی پلک هم نزد؛ نگاهِ تیره‌اش مثل تیغ روی تنم می‌غزید. فاصله‌اش را با من کم کرد، جوری که بویش—ترکیبی از تلخی توتون و خنکای باد آبان—محیط را پر کرد. خم شد روی گوشم، صدایش مثل سیمِ کشیده‌ی یک کمان در سکوت اتاق لرزید:

لباسِ قشنگیه… ولی یادت باشه دکتر آریا،تمام اون کفتارهای دورِ میز چشم دوختن تا ببینن عروس این عمارت کیه . اگه اونجا، جلوی طایفه و شرکای ، حتی یه ثانیه نگاهت لرزید ، نقشت رو خراب نکن.

سپس نگاهش را مستقیم به چشم‌های من کوبید و با اخطار زیر لبی اضافه کرد:

_بزودی برادرت هم می بینی .

قلبم یهو ریخت،راست ایستاد، نگاه سردی به خیاط انداخت و بدون اینکه کلمه‌ی اضافه بگوید، چرخید و از اتاق بیرون زد.

#پارت25

چند لحظه در سکوتِ سنگینِ اتاق گذشت. صدای بسته‌شدنِ درِ اتاق، تنشِ فضا را کمتر نکرد؛ بلکه تهوعِ سیاهی را به جانم نشاند.

برادرَم... کاوه. یک هفته‌ی تمام بود که از او هیچ خبر نداشتم؛ یک هفته‌ی تمام بود که نه صدایش را شنیده بودم و نه سایه‌اش را دیده بودم. این مدت مثل یک قرن گذشته بود و حالا آن جمله‌ی کوتاهِ کسری—«به‌زودی می‌بینی‌اش»—مثل خنجری زنگ‌زده توی سینه‌ام می‌چرخید. یعنی زنده‌بودنِ او، سلامتی‌اش و نفس کشیدنش تمام این مدت به این پوسته‌ی نقاشی‌شده و این بازیِ مسخره گره خورده بود؟

خیاط با دستانی لرزان باقیِ متر را روی میز گذاشت و با صدایی ضعیف گفت:

خـ… خانم، فردا اول وقت برای پروِ نهایی دوباره می‌آیم. با اجازه‌تون.

سر تکان دادم. زن بی‌صدا وسایلش را جمع کرد و از اتاق بیرون رفت.

تکه‌لباسِ سبزِ یشمی روی رگال، زیر نورِ زردِ آویزِ سقف، مثل پوسته‌ی یک خزنده‌ی مخملی می‌درخشید. دستم را روی پارچه‌ی سرد و سنگینِ مخمل کشیدم. زنجیرِ طلا زیر آستینِ مانتو روی مچم سنگینی می‌کرد. به سمت پنجره رفتم و پرده را کمی کنار زدم. حیاطِ تاریکِ عمارت در بادِ گزنده‌ می‌سوخت و نخل‌های بلند، سایه‌های سیاه و کج‌ومعوجی را روی زمین پهن کرده بودند.