دستش را رها کرد. مچم گزگز می‌کرد و جای انگشتانش می‌سوخت، اما محکم سر پا ایستادم.
به عمارت که رسیدیم، سنگینیِ فضا خفقان‌آور بود. تا پا به سرسرای خانه گذاشتیم، ملوک با همان چشم‌های ریز و چهره‌ی عبوسش سر رسید. نگاهِ غضبناکش اول روی بگ‌های طلا لغزید و بعد با انزجار روی من قفل شد. ملوک سال‌ها همه‌کاره‌ی این خانه و محرمِ اسرار حاج‌رحمان بود و از اینکه می‌دید یک دخترِ بی‌کس‌کارِ غریبه با عنوان «عروس» پا به عمارت گذاشته، کینه‌اش از چشمانش زبانه می‌کشید.
بدون اینکه حتی سلامی بدهد، با صدایی کش‌دار و طلبکار گفت:
بالاخره تشریف آوردین؟خیاط از مزون کیانپارس اومده بالا نشسته. حاج‌رحمان گفته قبل از اینکه داروهاش رو بدم، لباسِ فردا شبِ عروس رو تأیید کنه. برو بالا تا معطل نمونده. حاج‌رحمان حالش خوب نیست، ولی تأکید کرده لباسِ مهمونیِ فردا شب باید بی‌عیب‌ونقص باشه تا جلو بزرگانِ طایفه آبروداری بشه. برو بالا دختر، وقت رو تلف نکن.
کسری حتی نگاهش را هم خرج ملوک نکرد؛ سوئیچ را روی کنسولِ آینه‌دار پرت کرد و با همان اخمِ همیشگی رو به من توپید:
معطل چی هستی؟ برو بالا.
سکوت کردم؛ قفسی که برایم تدارک دیده بودند، هرچند پر از زر و ابریشم بود، اما خوب می‌دانستم فردا شب، زیر نقابِ یک مهمانیِ باشکوه، خنجرها برای معامله روی میز کشیده خواهد شد.#پیش_ازآنکه_نخلها_بسوزند
#پارت24
پله‌های چوبی و عریض عمارت را زیر سنگینی نگاه طلبکار ملوک بالا رفتم. در اتاقِ انتهای راهرو نیمه‌باز بود. وارد که شدم، زنی میانسال با متر دور گردن و سوزن‌ته‌گرد بر لب، پارچه‌ها و کاورهای دوخته‌شده را روی رگالِ موقت اتاق مرتب می‌کرد. به محض دیدنم سرش را بالا آورد، سلام محترمانه‌ای داد و بی‌معطلی کاورِ سرمه‌ای را با زیپی فلزی کشید پایین.
یک پیراهن ماکسیِ بلند از جنس مخملِ ابریشم به رنگِ سبزِ یشمیِ بسیار تیره—رنگی شبیه سایه‌سار نخلها در تاریکی شب—روی رگال نمایان شد. لباسی باوقار، فاخر و کاملاً پوشیده با خطوطی مدرن و هندسی؛ یقه‌ی ایستاده و بسته‌اش شکوهی نفوذناپذیر به آن می‌داد و لبه‌های سرشانه و مچِ دست‌هایش با نخ‌های طلاییِ مات و سرمه‌دوزیِ دستی تزئین شده بود؛ طوری طراحی شده بود که وقتی دستبندِ طلا و طوق نخل روی آن می‌نشست، درست مثل زرهی اشرافی از جنس پارچه و طلا بر تن می‌کردی. این لباس قرار بود جلوی مردهای متعصب طایفه و شرکای مرزی، زنی جسور و تسلیم‌ناپذیر را نشان دهد، نه یک قربانیِ ترسان.
خیاط متر را دور شانه‌ام انداخت و با تحسین زمزمه کرد:
آقا کسری پارچه و مدل رو شخصاً تایید کرده بودن... فرمودن سنگین، پوشیده اما بی‌اندازه پرهیبت باشه. نباید هیچ جای اعتراضی برای پیرمردهای طایفه بمونه، در عین حال برش‌های اروپایی‌ش هم شأن شما رو نشون بده.