چه بخوای چه نخوای، این زنجیرها قراره اسمت رو تا وقتی کاوه نفس می‌کشه حفظ کنه، دکتر. لبخند بزن و تشکر کن... نگذار به طلافروش بگم بقیه‌ی جعبه‌ها رو هم بارِ ماشین کنه.
#پارت23
چند دقیقه بعد، با دو بگِ سنگین و شیک چرمی از مغازه بیرون زدیم. بادِ خنک آبان‌ماه اهواز که از سمت کارون می‌وزید، بوی ادویه، خاک و قهوه‌ی تلخِ بازار را به صورتم می‌کوبید. دستم توی جیب مانتو مشکی‌ام مشت شده بود و سنگینیِ زنجیر طلای روی دستم را حتی از زیر دستکش نازکم حس می‌کردم.
کسری با قدم‌های بلند و مقتدر جلوتر راه افتاد؛ دستش توی جیب شلوار تیره‌اش بود و آستین‌های بالازده‌ی پیراهن مشکی‌اش در برابر نسیم تکان می‌خورد. چند قدمی که از راسته دور شدیم و وارد خلوتیِ دالان سنگ‌فرش شدیم، ناگهان ایستاد و گوشیش را چک کرد. بعد طوری برگشت سمتم که تا آمدم ترمز کنم، فاصله‌مان کمتر از نیم‌وجب شد.
تیرگی چشم‌هایش را دوخت به نگاهم و با لحنی که خشونت و تحکم از آن می‌بارید، آرام اما برنده گفت:
این قیافه‌ی عزادار و این چشم‌های طلبکار رو قبل از رسیدن به عمارت می‌ریزی دور، گیسو. فردا شب کل طایفه، از عموها تا اون شرکای کله‌گنده‌ی مرز و خرمشهر توی حیاط عمارت جمعن. اومدن تا با چشم‌های خودشون «عروسِ خون‌بس» رو تماشا کنن و پای همین خون‌بها، معامله‌ی کثیف بعدی‌شون رو جوش بدن. اگه یک کلمه، فقط یک کلمه یا یک نگاهت بوی اجبار بده، نه من ضامنِ کارهای حاج‌رحمان می‌شم و نه می‌گذارم کاوه آب خوش از گلوش پایین بره. شیرفهم شدی؟
خونم جوش آمد. خستگی سی ساعت کشیک جراحی، طعنه‌های فرزاد و بی‌خوابی یکباره دهان باز کرد:
فکر کردی با چند تا تیکه طلای ۲۱ عیار و یه مشت تهدید می‌تونی دهن منو ببندی؟! من عروسک خیمه‌شب‌بازیِ تو و این معامله‌های لجن‌مال نیستم کسری! تو فقط داری از برادرم به عنوان گروگان استفاده می‌کنی تا پای سندها و بارهای مرزی‌تون مهر بخوره!
هنوز حرفم تمام نشده بود که دست چپش مثل گیره‌ی فولادی دور مچ دستم—دقیقاً روی همان دستبند تازه خریده‌شده—بسته شد و مرا کشید توی سایه‌ی یکی از طاق‌های قدیمی بازار. چشم‌هایش باریک شد، رگ برجسته‌ی روی شقیقه‌اش نبض می‌زد و خونسردی ترسناکی صدایش را فرا گرفت:
صدات زیادی برای کوچه‌های اهواز بلنده، دکتر آریا. من ادعای پاکی نکردم، ولی تا وقتی پشتت به منه، فرزاد هم جرئت نداره پاش رو از گلیمش درازتر کنه. این زبونِ سرخت رو نگه دار برای وقتی که خنجر نخوری، نه برای من. حالا راه بیفت؛ زنِ خیاط توی عمارت معطله و ملوک از بس پیام داده و نق زده سرم رو برده. باید لباست تا شب حاضر بشه.