آقا کسری، این‌ها رو مخصوصِ سفارشِ حاج‌رحمان از دبی آوردیم... تراش‌های مدرنه ولی به سبکِ اصیلِ خودمون.
نگاهم مات ماند روی طلاها. به جای آن «کَرداله»های سنتی و سکه‌ایِ قدیمی که تا ناف می‌رسید، یک طوقِ طلای ناب و ماتِ ۲۱ عیار با لایه‌بندیِ هندسی و ظریف پیش رویم بود؛ سینه‌ریزی با خطوطِ مینیمال اما سنگین که انگار از ساقه‌های نخل الگوبرداری شده و با برلیان‌های مخفی مهارش کرده بودند. کنارش، نسخه‌ی مدرنِ «کَف‌العروس» خودنمایی می‌کرد؛ نه آن دستبندهای ضخیمِ پنج‌انگشتیِ زمخت، بلکه تارهای درخشان و بسیار ظریفِ طلا که از دستبندی میخی و صیقلی، روی پشتِ دست کشیده می‌شدند و به یک تک‌حلقه‌ی باریک و خیره‌کننده با تراشِ مارکیز روی انگشت وسط وصل می‌شدند؛ شبیه یک زرهِ ابریشمی از جنس طلا.
پیرمرد یک جفت بنگلِ پهن و خوش‌تراش با الهام از «مَرامی» را هم جلو کشید که به جای تراش‌های زمخت سنتی، بافتی ساتنی و نگین‌های باگتِ درخشان داشت؛ اشرافی، برازنده و به شدت چشم‌پرکن.
طلافروش سر تکان داد و با تحسین گفت:
حاج‌رحمان تأکید داشتن کم نگذاریم... فرمودن عروسِ مهرآیین باید نگینِ کلِ خوزستان باشه. این ست، هم اصالتِ «حزام» و کرداله رو داره، هم طراحیِ روزه.
حالم به هم می‌خورد. این‌ها برای بقیه نهایتِ آرزو و تجمل بود، اما برای من دقیقاً بوی دستبند و پابندِ زندان می‌داد؛ غل‌وزنجیری از طلای ۲۱ عیار که قرار بود اراده و هویتم را زیر سایه‌ی این خانواده له کند.
کسری دستش را که ساعتِ چرمیِ مشکی‌اش در آستین‌های بالازده‌اش جلوه می‌کرد، روی لبه‌ی میز گذاشت. نگاهِ تیزبین و خونسردش را از روی گردنبندِ هندسی گذراند و با صدایی بی‌تفاوت و بی‌نهایت مسلط رو به من گفت:
نظرت چیه، گیسو؟ به نظرم طوقِ نخل و این دستبندِ پشت‌دستی برای مهمونیِ فرداشب کافیه. البته اگه سلیقه‌ت به سنگینیِ وزنِ مهرآیین قد بده.
طعنه‌اش مثل خار به تنم نشست. دستِ چپم را عقب کشیدم و با خشمی مهارشده اما لحنی که سعی می‌کردم در حضور طلافروش شبیه یک لج‌بازیِ عاشقانه‌ی شیک به نظر برسد، زمزمه کردم:
بیش از حد درخشان و پرزرق‌وبرقه... احساس می‌کنم قراره به جای همسر، به عنوان گاوصندوقِ متحرکِ خانواده‌تون معرفی بشم، کسری‌خان!
طلافروش لبخند محترمانه‌ای زد و سرش را پایین انداخت تا دخالت نکند. کسری اما حتی پلک هم نزد؛ خم شد جلو، دستش را جلو آورد و انگشتانِ یخ‌زده‌ام را با قاطعیتی که مجالی برای پس کشیدن نمی‌داد در دست گرفت. دستبندِ پشت‌دستیِ مدرن را برداشت، قفلِ آهنربایی و محکمش را دور مچِ باریکم چفت کرد و زنجیرِ ظریفش را روی پوستم خواباند.
خم شد نزدیک‌تر، طوری که عطرِ گسِ تنباکو و حرارتِ نفسش کنار گوشم نشست. با لحنی زیر، خفه و به شدت گزنده نجوا کرد: