قسمت 21

#پارت21

چند ساعت بعد، با صدای کوبیده شدنِ محکمِ درِ اتاق از خواب پریدم. از جا کنده شدم؛ تنم از فرطِ خستگی کوفته بود، اما ضربانِ قلبم روی هزار می‌زد. صدای خشک و صریحِ ملوک‌خانوم از پشتِ در آمد که لای در را باز کرد:

پاشو دختر... آقا کسری پایین منتظره. معطلش نکن که وقت کمه.

لحنِ ملوک‌خانوم طبقِ معمول بیشتر بوی تحکم و وظیفه‌شناسیِ خشک می‌داد؛ زنی که دلش با این عروسیِ اجباری نبود و حضورِ من را در آن عمارت بر نمی‌تابید.

با دست صورتم را مالیدم، نفسِ عمیقی کشیدم و بلند شدم. نگاهی به خودم در آینه انداختم؛ پفِ زیر چشم‌هایم را با کمی آب سرد پوشاندم، مانتوی دیگری تنم کردم و شالم را مرتب نمودم.

وقتی از پله‌ها پایین آمدم، کسری با یک پیراهنِ مردانه‌ی مشکیِ آستین‌بلند که آستین‌هایش را تا آرنج بالا زده بود و شلوارِ کتانِ تیره—استایلی جذاب و کاملاً متناسب با هوای خنک و دل‌پذیرِ آبان‌ماه —کنارِ سالن ایستاده بود. با دیدنِ من، بدونِ اینکه حرفی بزند، سوئیچ را چرخاند و به سمتِ درِ خروجی رفت.

بین راهِ عمارت تا بازارِ سنتیِ اهواز، خیابان‌ها شلوغ و پُر از هیاهو بود. کسری ماشین را در کوچه‌پس‌کوچه‌های اطرافِ بازار پارک کرد و پیاده شد. منتظرم نماند؛ دستش را سرد و فرمالیته پشتِ کمرم گذاشت تا زاویه‌ی دیدِ آدم‌های دور و بر حفظ شود، و هدایتم کرد سمتِ راسته بازار.

شلوغیِ بازار، ازدحامِ آدم‌ها و زرق‌وبرقِ طلافروشی‌ها چشم را می‌زد. کسری مستقیم به سمتِ یکی از قدیمی‌ترین طلافروشی‌های بازار رفت. پیرمردِ طلافروش با دیدنشان، با احترام بلند شد:

به‌سلامت، آقا کسری! قدمِ شما و عروس خانم روی چشم. بفرمایید داخل.

نشستیم روی مبلِ مغازه. کسری جدی کنارم نشست و با دست اشاره کرد:

هر کدوم که می‌خوای انتخاب کن، گیسو. حاج‌رحمان دوست داره امروز تمام بشه.

جعبه‌های مخملیِ طلاهای سنگینِ سنتیِ جنوبی جلویم باز بود. سرم را بالا آوردم و زیر لب، طوری که فقط خودش بشنود، گفتم:

تا کجا می‌خوای این نمایش رو ادامه بدی؟ کاوه کجاست؟ اول برادرم رو نشونم بده!

کسری حتی ابرویش هم بالا نرفت. خم شد سمتِ گوشم و با صدایی که از سردی‌اش تنم لرزید، زمزمه کرد:

حواست به نگا‌ه‌های آدم‌هایی که بیرونِ مغازه دارن ما رو می‌پان باشه، دکتر. زیاد حرف بزنی، برادرت رو می‌فرستم جایی که پیداش نکنی. انگشتت رو دراز کن و یه یکی را بردار .

#پارت22

طلافروش سینیِ اول را کنار زد و با احترامی مضاعف، جعبه‌های چرمی و مخملِ سرمه‌ایِ سفارشی را روی پیشخوان گذاشت؛ کارهایی که اصالتِ سنگینِ طلاهای خلیجی را با ظرافت و برش‌های امروزی تلفیق کرده بودند تا هم در شأن و اعتبارِ نامِ مهرآیین باشد و هم روی تنِ یک دخترِ امروزی خوش بنشیند: