قسمت 20

سوار شو، گیسو. وقت نداریم.

فرزاد که از این برخوردِ سرد و بی‌محلیِ آشکار رگ گردنش متورم شده بود، با لبخندی عصبی و صدایی که تلاش می‌کرد کنترلش کند، گفت:

آقای مهرآیین! بهتره یادتون باشه دکتر آریا اینجا همکارِ ماست، اصول و ضوابطِ خودش رو داره، نه اینکه...

کسری سرش را چرخاند. عینکِ آفتابی‌اش را روی بینی پایین آورد و نگاهِ یخ‌زده و نافذش مثل تیغ روی صورتِ فرزاد نشست. با همان لحنِ کاملاً محترمانه اما بی‌نهایت خطرناک و برنده‌اش میان حرفش پرید:

سپاسگزارم که نگرانِ همکارِ ما هستید، دکتر ؛ اما گیسو حالا زیرِ سایه‌ی مهرآوین است. نیازی به نگرانیِ شما نیست. بهتر است تمامِ تمرکزتان را روی پرونده‌های بخش بگذارید تا فردا روزی در گزارش‌های کمیته‌ی پزشکی دچارِ مشکل نشوید. روز خوش.

فرزاد از شدتِ خشم و تحقیرِ نامحسوسی که در جملاتِ کسری موج می‌زد، لب گزید و نتوانست کلمه‌ای بر زبان بیاورد. کسری بدون اینکه نگاهِ اضافه‌ای به او بکند، بازوی من را با اقتدار گرفت، درِ ماشین را باز کرد و به آرامی اما قاطع هدایتم کرد روی صندلیِ جلو. خودش هم سوار شد، دنده را جا زد و ماشین با سرعت از محوطه‌ی بیمارستان بیرون زد.

فضای ماشین از عطرِ تلخِ تنباکو و سکوتِ منجمدِ کسری پر شده بود. بدون اینکه نگاهش کند، با صدایی که از فرطِ خستگی می‌لرزید، زیر لب گفتم:

لازم نبود این‌طوری جوابش رو بدی... خودش دست از سرم برمی‌داشت.

کسری فرمان را با یک دست فشرد، نگاهش دوخته شده بود به جاده‌ی سوزانِ روبه‌رو و با همان لحنِ غد و بی‌تفاوتش غرید:

هیچ‌کس حق نداره حریمِ من رو تو بیمارستان زیر سوال ببره، چه برسه به این همکارِ مدعیِ تو. تو فقط حواست به نقشت باشه، گیسو... عصر باید بریم بازار.

#پارت20

کولرِ ماشین با تمامِ قدرت بادِ خنک می‌زد، اما سوزشِ چشم‌هایم از بی‌خوابی و حرارتِ تنشِ چند دقیقه‌ی پیش با هیچ بادِ خنکی آرام نمی‌شد. سرم را به شیشه‌ی سردِ ماشین تکیه دادم و چشم‌هایم را بستم. تمامِ مسیر تا خانه، هیچ‌کدام کلمه‌ای حرف نزدیم؛ نه کسری اهلِ توضیحاتِ اضافه بود و نه من رمقی برای بحث داشتم.

وقتی ماشین مقابلِ عمارتِ مهرآیین متوقف شد، قبل از اینکه کسری پیاده شود، در را باز کردم و با پاهایی که انگار دو بلوکِ سیمانی به آن‌ها بسته بودند، سمتِ عمارت رفتم. حالم از این بازیِ اجباری، از این نقشِ مسخره به‌عنوانِ عروسِ خانواده‌ای که هر لحظه‌اش با بوی خطر و تهدید عجین بود، به هم می‌خورد.

وارد اتاق شدم، حتی حوصله نداشتم مانتو و مقنعه‌ام را درآورم. خودم را روی تخت انداختم و همان‌طور با لباس‌های بیرون، خوابِ سنگین و سیاهی مثلِ خوره روحم را بلعید.Fe: #پیش_ازآنکه_نخلها_بسوزند