مینا! رزیدنت آنکال رو پیج کن، این مریض دیستانسیون شکمی داره، سریع یه سونوگرافیِ پرتابل FAST ثبت کن، آزمایش CBC کنترل هم بفرستین!
یک ربع تمام، بالای سرش ایستادم تا رزیدنت برسد و با تنظیم سرم و اقدامات اولیه، بیمار را پایدار نگه داریم.
راندِ خسته‌کننده‌ی ساعت دهِ صبح با اتند، تعویض پانسمان‌ها، ترخیص‌ها و بالاخره نوشتن خلاصه‌پرونده‌ها تا ساعت دو و نیم بعدازظهر کشید. سی ساعتِ تمام بیداری، مغزم را از کار انداخته بود. ضعفِ شدید قند و افت فشار، بدنم را مثل بید می‌لرزاند.
به پاویون رفتم، روپوش سفیدِ چروک و لکه‌دار از بتادین را درآوردم و مانتوام را پوشیدم. تمامِ بندبند بدنم فریاد می‌زدند برای یک ساعت خواب، اما می‌دانستم زیر تیغ آفتاب دم‌کرده‌ی بیرون بیمارستان، گرگی منتظر نشسته که خوابیدن را تا آخرِ عمر برایم حرام کرده است.
پوشه‌ها را کوبیدم روی میز استیشن، شیفت را تماماً به اینترن کشیک امروز تحویل دادم و به مِن‌مِن‌های کنجکاوانه‌ی بقیه پرسنل توجهی نکردم. راه افتادم به سمت درب خروجی؛ جایی که شیشه‌های دودیِ آن ماشین مشکی، درست مثل چشم‌های سرد و بی‌رحمِ کسری، زیر آفتاب داغ دو و نیم بعدازظهر به انتظارم نشسته بود.
#پارت19
پاهایی که از شدت خستگی به‌زور من را می‌کشیدند، به سمت درِ خروجی بیمارستان هدایت کردم. آفتابِ سوزانِ روی آسفالت حیاط موج می‌زد. چند قدمی مانده بود تا به ماشین مشکیِ کسری برسم، صدای قدم‌های آشنا و سنگینی از پشت سرم آمد:
خسته‌نباشی، دکتر آریا! کشیکِ سنگینی بود... حیف نیست چنین عروسِ تازه‌عروسی زیر این بارِ سنگینِ بیمارستان خرد بشه؟
ایستادم و با نفس‌هایی که از تهِ دل کشیده بودم، چرخیدم. فرزاد بود؛ روپوشش را روی دست انداخته بود و با همان لبخندِ کج و نگاهی که رگه‌هایی از حسادتِ پنهان و تعلقِ خاطر در آن می‌درشید، سد راهم شد. نگاهش بی‌اراده روی حلقه‌ی توی دستم می‌چرخید و لحنش رنگِ گلایه به خود گرفت:
راستی... همسرتون اصلاً حواشی و فشارِ این بخش رو درک می‌کنه؟ یا کلاً غرقِ بازی‌های خودشونه که فرصت نمی‌کنه یه استراحتِ حسابی بهت بده؟ راستش رو بگو گیسو... تو رو چه به اون دنیای پر از دلهره؟ مگه قرار نبود...
هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که صدای کشیده‌شدنِ لاستیکِ ماشینی روی آسفالت، فضا را درید.
درِ ماشینِ مشکیِ کسری با شتاب باز شد. کسری پیاده شد؛ بلند، محکم، با همان استایلِ شیک و عینکِ آفتابی‌اش که از فرطِ اقتدار، هر بیننده‌ای را مبهوت می‌کرد. قدم‌هایش را با خونسردیِ مرگباری برداشت و دقیقاً بینِ من و فرزاد ایستاد. حتی نگاهی به فرزاد نکرد؛ مستقیماً سرش را چرخاند سمتِ من و با صدایی بم، آرام و دستورداده، طوری که انگار هیچ‌کسِ دیگری روی این کره زمین وجود ندارد، گفت: