پیش از آن که نخل ها بسوزند
نویسنده افرا
خلاصه:
گیسو اریا برای نجات برادرش از چوبه دار مجبور به ازدواج با کسری مهرآیین میشه مردی بد اخلاق و خشک که قصد دار بخاطر مرگ مادرش ،گیسو رو غذاب بده اما...
#پلیسی #مافیا #عاشقانه #ازدواج_صوری
آبان‌ماه اهواز شوخی نداشت. باد گرم و غبارآلود از سمت هور می‌آمد و خاک سرخ را مثل لایه‌ای از آرد سوخته روی شیشه‌های گردگرفته‌ی پراید مدل هشتاد و پنج پدرم می‌نشاند.
پشت چراغ قرمز فلکه‌ی ساعت نشسته بودم. روپوش سفید پزشکی‌ام مچاله روی صندلی عقب افتاده بود؛ هنوز بوی تلخ گاز استریل، بتادین بخش بخیه‌ی اورژانس بیمارستان گلستان و عرق کارگرهایی که از گرمای طاقت‌فرسا گرمازده می‌شدند، روی پوستم مانده بود. اما دستانم... دستانم روی فرمان می‌لرزید.
سرنگ انسولین را از جیب روپوشم بیرون نکشیده بودم که تلفن زنگ خورد. صدای صابر، با آن خس‌خس مداوم ریه‌اش که ارثیه‌ی بیست سال خاک انبار خوردن در شلمچه بود، توی بلندگوی گوشی افتاد:
«گیسو... برگشتن. اومدن دم در.»
پایم ناخودآگاه روی کلاچ لرزید:
«کی اومده بابا؟ وکیل کعبه‌پور؟ مگه نگفتن تا شنبه مهلت دادن؟»
«نه بابا... آدم‌های حاج‌رحمان اومدن. لندکروزِ سیاهشون وسط کوچه پارک کرده. پسرش هم اومده... همون که می‌گفتن از استانبول برگشته. گیسو... خودت رو برسون. کاوه رو امروز از بازداشتگاه کارون می‌برن دادگاه انقلاب... پای چوبه، دخترم. پای چوبه...»
صدای بوق ممتد ماشین پشت سر، نگذاشت صدای گریه‌ی پدرم تمام شود. دنده را با خشم جا زدم. لاستیک‌ها روی آسفالت داغ زوزه کشیدند و فرمان را کج کردم سمت کوچه‌های خاکی کمپلو.
کوچه‌ی ما تنگ بود؛ آن‌قدر تنگ که دو پراید به سختی از کنار هم رد می‌شدند. حالا یک لندکروز مشکی با شیشه‌های دودی تیره و پلاک منطقه آزاد اروند، مثل یک تانک غول‌پیکر درست جلوی درِ زنگ‌زده‌ی خانه‌ی ما جا خوش کرده بود. دو مرد درشت‌هیکل با پیراهن‌های مشکی نخی روی شلوار، کنار تیر چراغ برق تکیه داده بودند و دانه‌های درشت عرق روی گردن‌های کلفتشان برق می‌زد.
ماشین را صد متر عقب‌تر پارک کردم. سوییچ را کشیدم، چادرم را محکم زیر چانه گرفتم و پیاده شدم. هوا بوی لجن کارون و گاز فلزهای نفتی دوردست را می‌داد. شرجی بالای هفتاد درصد بود، اما ستون فقرات من مثل تکه‌ای یخ تیر می‌کشید.
درِ زنگ‌زده باز بود.
حیاط کوچک خانه، با آن حوض خشکیده و درخت کنار بی‌رمق، غریبه به نظر می‌رسید. صابر، با آن زیرپیراهنی رکابی سفید و پاهای ورم‌کرده، روی لبه‌ی پله نشسته بود و سرش لای دست‌هایش بود.
روبه‌رویش، زیر سایه‌ی کم‌رمق چتول حیاط، مردی ایستاده بود.
قدبلند بود، چهارشانه، با پیراهن کتان سرمه‌ای آستین‌کوتاه که عضلات کشیده‌ی بازویش را نشان می‌داد. موهای پرپشت مشکی‌اش را که رگه‌های سفید نامحسوسی در شقیقه‌اش دویده بود، به عقب شانه کرده بود. پشت دست چپش، یک جای بریدگی عمیق و کهنه شبیه رد چاقوی ضامندار دیده می‌شد. سیگار باریکی لای انگشتان استخوانی‌اش بود و خاکسترش را آرام توی گلدان خالی شمعدانی می‌تکاند.