ماسک و کلاهِ خونی جراحی را توی سطل انداختم، دست‌هایم را تا آرنج زیر آبِ یخ شستم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم تا شاید اثر رخوتِ آن شب شلوغ و سوزشِ نگاه‌های کینه‌توزانه‌ی فرزاد از پوستم کنده شود. ولی کار هنوز تمام نشده بود؛ بیمارها منتظر راندِ صبح بودند.
پوشه‌ی فلزیِ پرونده‌ها را از استیشنِ پرستاری که شیفت صبحش تازه تحویل گرفته شده بود برداشتم. مینا که با من شیفت شب بود و مثل من رمقی در تن نداشت، پشتِ پیشخوان نشسته بود و با چشم‌های کنجکاو، هم حرکاتِ عصبی‌ام را می‌پایید و هم زیرچشمی حواسش به برقی بود که از نگینِ حلقه‌ی لعنتی توی دست چپم می‌پرید. خواست دهان باز کند و باز سین‌جین راه بیندازد که بدون معطلی گفتم:
کارتابلِ آزمایش‌های بخش مردان رو بذار جلوم مینا، بعد از راند حرف می‌زنیم... نا ندارم.
فرصت ندادم چیزی بگوید. سر انداختم پایین و وارد راهروی بخشِ بستری جراحی شدم تا قبل از آمدن اتند بخش، وضعیت تخت‌ها را چک کرده باشم.
تختِ اول، پیرمردِ نخل‌کاری بود که دو روز پیش عمل آپاندکتومی شده بود. با شنیدن صدای قدم‌هایم چشم‌های کم‌سویش باز شد. کنار تختش ایستادم، گوشیِ پزشکیِ سرد را روی شکمش گذاشتم تا صداهای روده را چک کنم:
عمو رحیم... حالت چطوره؟ گاز دفع کردی؟ حالت تهوع نداری؟
پیرمرد با همان لهجه‌ی شیرین و خسته‌ی جنوبی دستِ زبرش را تکان داد:
بهترم روله‌م... فقط سوزشِ بخیه‌ها امونم رو بریده.
پانسمانش را بالا زدم؛ خشک و تمیز بود، بدون کوچک‌ترین ترشح یا نشانه‌ای از اریتم و عفونت. دست کشیدم روی شانه‌اش:
بخیه‌هات عالیه عمو. تا ظهر اتند بیاد دستور ترخیصت رو می‌زنه، به شرطی که یه کم توی راهرو راه بری و تنبلی نکنی.
توی برگه سیر بیماری نوشتم: «تحمل رژیم مایعات، سمع شکم نرمال، کاندید ترخیص پس از راند اتندینگ».
تخت بعدی، جوان بیست‌ساله‌ای بود با شکستگی لگن و پارگی روده؛ درنِ شکمش هنوز ترشحاتِ خونابه‌ایِ زیادی داشت. با دقت محفظه‌ی هموواک را چک کردم، میزان ترشح بیست و چهار ساعت گذشته را ثبت کردم و نبضِ پای سالمش را لمس کردم تا افت پرفیوژن نداشته باشد. هر بار که مچم تکان می‌خورد، حلقه‌ی طلا زیر نور مهتابی بخش برق می‌زد و حس خفگی توی گلویم چنگ می‌انداخت. چند بار نفسم را حبس کردم. فکرِ کاوه، فکرِ این‌که الان کجاست و زیر دستِ چه کسانی نفس می‌کشد، وسط هذیانِ بی‌خوابی مثل مته توی مغزم فرو می‌رفت، اما نباید خطایی در دوز آنتی‌بیوتیک‌ها پیش می‌آمد.
«سفتریاکسون یک گرم هر دوازده ساعت، مترونیدازول پونصد...» با خط تند و تمیز نوشتم و مُهرِ اینترنی‌ام را کوبیدم پای برگه.
تخت آخر، مرد میانسالی بود که مشکوک به خونریزیِ مجدد بعد از کله‌سیستکتومی بود. مانیتور کنار تختش پیپ‌پیپ منظمی داشت، اما رنگش به‌شدت پریده بود. دستم را گذاشتم روی مچش؛ تاکی‌کارد بود. سریع ملحفه را کنار زدم، شکمش سفت و دردناک بود. سریع برگشتم سمت استیشن: