امیدوارم تمرکزت روی شکمِ بیمار باشه، دکتر آریا. نه روی یادگاری‌های توی دستت.
جوابش را ندادم. فقط دستکش‌های استریل را با دقت پوشیدم و کنارِ میزِ جراحی جای گرفتم. اینجا، در دنیایِ برش‌ها و بخیه‌ها، فقط یک قانون حکمفرما بود: زنده‌ماندنِ بیمار.
فرزاد تیغِ جراحی را طلبید. برشِ میدلاین (خط وسط) به سرعت و با مهارتی که انکارش غیرممکن بود، روی شکمِ بیمار ایجاد شد. خونِ سیاه‌رنگ با فشارِ زیادی زد بیرون. صدایِ دستگاهِ ساکشن، سکوتِ اتاق عمل را درهم شکست.
ساکشن! سریع‌تر!
صدای فرزاد محکم بود. او جراحِ قهاری بود، حتی اگر آدمِ پستی بود. با پنس و کلمپ، به دنبال منبعِ خونریزی گشتیم.
پارگیِ طحاله... لعنتی!
فرزاد با تندی گفت. دستش را با چابکی حرکت می‌داد تا کلمپ‌ها را روی شریان‌های اصلی بزند. من به عنوان دستیار، وظیفه‌ام نگه داشتنِ رتراکتورها (کنار زننده‌ها) بود تا فضایِ کار برای او باز بماند. دست‌هایم از خستگیِ کشیکِ شب می‌لرزید، اما به محض اینکه بازوهای فولادیِ رتراکتور را قفل کردم و شکمِ بیمار باز شد، لرزشِ دست‌هایم متوقف شد. این همان آرامشی بود که در هیاهویِ زندگیِ شخصی‌ام هرگز نداشتم.
کلمپِ بزرگ رو بده.
فرزاد بدون اینکه نگاهش را از حفره‌ی خون‌آلودِ شکم بگیرد، دستور داد. وقتی ابزار را کفِ دستش گذاشتم، کمی مکث کرد و دوباره با صدایی که فقط من می‌شنیدم، زیرِ لب گفت:
فکر کردی با وصل شدن به یه «مهرآیین» می‌تونی تو این بخش سری توی سرها دربیاری؟ اینجا، زیرِ تیغِ من، تو فقط یه اینترنی. اگه کاوه‌ت رو دوست داری، سعی نکن با بازی‌هایِ نمایشیِ ازدواجت، هوشِ منو امتحان کنی.
سوزشِ تحقیر در عمقِ وجودم نشست، اما نگاهم را از مانیتورِ علائمِ حیاتی برنداشتم. ضربانِ قلبِ بیمار داشت بالا می‌رفت؛ باید سریع‌تر پیش می‌رفتیم.
خونریزی کنترل شد، دکتر فرزاد. داریم واردِ مرحله‌ی دِبریدمان (تمیز کردنِ بافت‌های آسیب‌دیده) می‌شیم.
او چیزی نگفت، اما با خشمِ پنهانی سوزن‌گیر را برداشت. تا ساعت‌ها بعد، تنها صدایِ فلز به فلز و صدایِ یکنواختِ دستگاهِ بیهوشی در اتاق پیچیده بود. من فقط می‌دیدم که چطور او با بی‌رحمیِ تمام، بافت‌های لهیده را جدا می‌کرد و چطور من با همان دقت، بخیه‌های لایه‌لایه را انجام می‌دادم.
وقتی آخرین گرهِ بخیه‌ی پوست را زدم و پانسمانِ نهایی را چسباندم، نفسِ عمیقی کشیدم. بیمار زنده مانده بود. این تنها چیزی بود که اهمیت داشت. فرزاد بدونِ هیچ حرفی، دستکش‌های خون‌آلودش را کَند و به سمتِ سینکِ شستشو رفت. من ماندم و سکوتِ اتاق عمل.
#پارت18
از اتاق عمل که بیرون آمدم، ساعت نزدیک به شش و نیم صبح بود؛ یعنی درست بیست و چهار ساعت از شروع کشیکم می‌گذشت، اما به عنوان اینترنِ پست‌کال تا ساعت دو بعدازظهر حق خروج از بیمارستان را نداشتم. باید راند صبحگاهی با اتند را می‌گذراندم، پرونده‌های بخش را منظم می‌کردم و دستورات دارویی جدید را می‌نوشتم. انگار کوهی از خستگی و بی‌خوابی را روی شانه‌هایم تلنبار کرده بودند؛ پلک‌هایم مثل سرب سنگین بود و عضلات گردن و کمرم از سرپا ایستادن‌های طولانی شب گذشته تیر می‌کشید.