دست چپم را بی‌اراده مشت کردم و چپاندم داخل جیبِ روپوش سفیدم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم با لحنی که کمترین لرزشی نداشته باشد، سرش را به‌آرامی بالا بگیرم:
زندگیِ شخصیِ هرکسی به خودش مربوطه، دکتر. ترجیح می‌دم وقتم رو به جای جواب دادن به شایعاتِ بی‌سر و ته، روی مریض‌های اورژانس بذارم.
نگاه تند و برنده‌ای به فرزاد انداختم و قبل از اینکه فرصت کند حرف دیگری بزنه، رو به مینا گفتم:
کاردکس‌ها رو بیار، بیمار تخت سه وضعیش پایداره یا نه؟
اما فرزاد کوتاه نیامد. یک قدم جلوتر آمد، طوری که بوی ادکلنِ تندش پیچید توی فضا و با صدایی که فقط خودمان بشنویم، زمزمه کرد:
بازیِ خطرناکی رو شروع کردی، گیسو... امیدوارم بدونی داری وارد چه عمارتِ سوخته‌ای می‌شی. اونایی که رفتن اونجا، دیگه سالم برنگشتن!
خواستم جوابی به کنایه‌ی زهراگینش بدهم که صدای پیجِ اورژانس، سکوتِ کش‌دارِ راهرو را برید: «دکتر آریا، تروما، اتاقِ سه...»
رنگ از رخسارم پرید. بدون اینکه نگاهی به فرزاد بیندازم، تنه‌ی محکمی به شانه‌اش زدم و با قدم‌های بلند خودم را به سمت اتاق احیا پرت کردم؛ در حالی که می‌دانستم سایه‌ی سنگینِ کسری، فرزاد رادمنش و رازِ شومِ عمارتِ مهرآیین، هر لحظه دارد تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شود.
#پارت16
وارد بخش تروما که شدم، فضای سنگینِ استرس و بوی تند بتادین حواسم را از همه‌ی فکرها پرت کرد. بیمارِ تصادفی با خونریزی شدید و علائم حیاتی ناپایدار را تازه آورده بودند. رزیدنتِ سال پایین با استرس بالای سرش ایستاده بود و دستپاچه نگاه می‌کرد:
دکتر آریا! فشارش داره می‌افته، خونریزی شکمی داره...
با صدایی بلند اما کنترل‌شده گفتم:
کنار برید!
دستکش‌های استریل را با یک حرکت کشیدم روی دستم و کنترل اوضاع را به دست گرفتم. هرچند دست‌هایم از استرسِ برخورد با فرزاد و افکارِ درهم‌وبرهمِ عمارتِ مهرآیین کمی می‌لرزید، اما روپوشِ سفیدِ پزشکی حکمِ زره را داشت؛ اینجا دیگر نه از کسری خبری بود، نه از تهدیدهای حاج‌رحمان و نه از متلک‌های زهرآگینِ فرزاد. همه‌چیز خلاصه می‌شد در کنترلِ خونریزی و نجاتِ جانی که داشت زیر دست‌های من از دست می‌رفت.
بیست دقیقه بعد، با تلاشِ نفس‌گیرِ تیمِ ترومای اورژانس، وضعیتِ بیمار تثبیت شد و دستورِ انتقالِ فوری به اتاق عمل را دادم. پیشانی‌ام را با پشت دستِ آزادم پاک کردم، نفس حبس‌شده‌ام را بیرون دادم و از اتاق ترومای اورژانس خارج شدم.
#پارت17
وارد اتاق عمل که شدم، هنوز بوی تندِ خونِ تازه و بتادین در فضا پیچیده بود. فرزاد پشتِ میزِ جراحی ایستاده بود؛ با همان ژستِ همیشگیِ تسلط و غرور. وقتی وارد شدم، نگاهش لحظه‌ای روی انگشترِ توی دستم چرخید و با پوزخندی که گوشه‌ی لبش نشست، گفت: