از ماشین کسری پیاده شدم و با سرعت خودم را به پاویون رساندم. روپوش سفید را با عجله روی مانتو کشیدم و پرونده‌ها را بغل زدم تا بروم سمت استیشن پرستاری.
هنوز سه قدم در راهروی اورژانس برنداشته بودم که مینا با یک دسته برگه از اتاق تریاژ بیرون آمد. تا خواست صدام کند، دست چپم را که برای نگه داشتن کاردکس بالا برده بودم دید. یک‌هو خشکش زد. چشم‌هایش از حدقه بیرون زد، سریع خودش را بهم رساند و مثل عقاب مچ دستم را چنگ زد:
صبر کن ببینم... این چیه؟!
هول شدم. برگه از دستم لیز خورد. تازه فهمیدم چه خاکی به سرم شده است؛ انگشتر زیر نور بی‌رحم مهتابی‌های راهرو جوری برق می‌زد که محال بود چشمی ندیده‌اش بگیرد. با لکنت دستم را کشیدم:
هیچی... چیزی نیست مینا، دستم رو ول کن باید برم سر مریض...
مینا با چشمانی از کاسه درآمده زل زد به دستم، بعد با بهت و صدای خفه‌ای که سعی می‌کرد بالا نرود گفت:
چی‌چی رو چیزی نیست؟! گیسو این حلقه‌ی نامزدیه! اونم چه جواهری... دیوونه شدی تو؟! تو تا دیشب داشتی غصه‌ی شهریه و بدبختی‌هات رو می‌خوردی! از کی قایم می‌کنی؟ بگو ببینم کی اومده خاستگاریت که ما خبر نداریم؟ نکنه بی‌سر و صدا... زن شدی؟! با کی آخه؟!
دهان باز کردم بگویم اشتباه می‌کنی، بدل است، مال مادرم است... اما چطور می‌توانستم اصالت و گرانی آن سنگ‌ها را انکار کنم؟
همین پچ‌پچ مینا کافی بود تا سرِ دو تا از بهیارها و یکی از رزیدنت‌های پشتِ کانتر به طرفمان بچرخد.
قبل از اینکه کلمه‌ای از گلویم بیرون بیاید، سایه‌ی قدبلندی درست کنار ستون ایستگاه افتاد. صدای سرد و کش‌داری مو به تنم سیخ کرد:
تبریک می‌گم دکتر آریا... پس بالاخره به سلامتی سکوت شکست؟
برگشتم. دکتر فرزاد رادمنش،ارشد جراحی با روپوش اتوکشیده و تبلت به دست، ایستاده بود و با چشمانی ریزشده و پر از کنجکاوی و حسادتِ گزنده، نگاهش از روی چشم‌های وحشت‌زده‌ی من سرید روی انگشتِ حلقه‌ام.
#پارت15
چه خبر شده مگه دکتر رادمنش؟ شما هم افتادید دنبال فضولی توی زندگی مردم؟
صدای مینا بود که با حرص جلو آمد تا سپر بلای من شود. فرزاد نگاهش را از انگشترم گرفت و با لبخندی که ذره‌ای گرما نداشت، دوخت به چشم‌های من:
فضولی؟ ابداً، مینا خانم! چطور می‌تونم نسبت به همکارِ عزیزمون بی‌تفاوت باشم وقتی یک‌شبه، بی‌سروصدا و بدون حتی یه شیرینیِ خشک‌وخالی، حلقه‌ی سنگینِ ازدواج دستش می‌کنه و خبرش کل بخش رو برمی‌داره؟ آدم کنجکاو میشه بدونه خوشبختِ خوش‌اقبال کیه که دلِ دکترِ مغرورِ ما رو برده؛ مگه نه؟
قلبم در سینه‌ام مثل گنجشک می‌زد. اگر فرزاد یا هر کس دیگری می‌فهمید این انگشتر متعلق به خاندان مهرآیین است، یا اگر بوی بازیِ کثیفِ میان من و کسری به مشامِ بیمارستان می‌رسید، همه‌چیز در چند ثانیه نابود می‌شد؛ هم آبروی خودم و هم امنیتِ کاوه.