آروم‌تر، خانم دکتر! دیوار هم تو این عمارت گوش داره.
صدایش آرام بود، اما خط‌ونشان کشیدنش آشکار. دندان روی هم ساییدم و با صدایی که از شدت حرص می‌لرزید، پچ‌پچ کردم:
فراموش کردی مگه؟ بین ما فقط یه معامله بود! قرارمون چی بود؟ مگه نگفتی تا وقتی من خودم نخوام، هیچ‌کس نمی‌تونه پاش رو از گلیمش درازتر کنه؟ حالا چطور نشستی داری به پیرمرد قولِ بچه و وارث می‌دی؟!
کسری سرش را کمی جلو آورد؛ آن‌قدر نزدیک که گرمای نفسش به پیشانی‌ام خورد. لبخند محو و تلخی گوشه‌ی لبش نشست:
ترسیدی؟ فکر کردی این‌قدر بی‌مایه‌ام که حرفِ یه پیرمردِ سن‌وسال‌دار رو به زور روی سرِ تو پیاده کنم؟
مکثی کرد، نگاهش برای یک لحظه روی چشم‌های من لغزید و بعد با همان لحن جدیِ همیشگی‌اش ادامه داد:
قرارمون سر جاشه، گیسو. من بهت قول دادم تا وقتی خودت آماده نباشی، حتی دستم بهت نمی‌خوره. نه این شش ماه، نه هیچ‌وقتِ دیگه.
نفسی که حبس کرده بودم آزاد شد، اما قبل از اینکه خیالم راحت شود، لحنش دوباره تیز شد:
ولی... حاج‌رحمان رو که می‌شناسی. اگه همین امروز بهش بگم قراره شش ماه روی کاناپه بخوابیم و تو حتی نگاهم هم نمی‌کنی، شک می‌کنه. شک یعنی باقیش رو خودت می‌دونی؛ یعنی تحقیق، یعنی باز شدن گاوصندوق پدرم زودتر از موعد، یعنی به خطر افتادنِ جونِ کاوه. پس مجبوریم بازی کنیم. فهمیدی؟ بازیِ یه زن و شوهرِ واقعی... تا روزی که نوار رو بکشم بیرون و سندِ آزادی‌ت رو بذارم تو دستت.
نگاهش کردم. جدی بود؛ آن‌قدر جدی که حتی برای لحظه‌ای شک کردم پشت این نقابِ سرد، واقعاً چه چیزی پنهان شده.
آب دهانم را قورت دادم و با صدایی که حالا کمی آرام‌تر شده بود، عقب کشیدم:
باشه... بازی می‌کنیم. ولی فقط تا وقتی که اون نوار پیدا بشه. بعد از اون، هر کدوممون می‌ریم پیِ زندگی خودمون.
کسری ابرویی بالا انداخت، دستش را توی جیب شلوارش برد و با طعنه‌ای که تهش لرزشی از شیطنت داشت، گفت:
خیلی خب، دکتر. پس آماده شو؛ فردا قراره بریم بازار اهواز تا نشونِ این عمارت بدیم چقدر عاشقِ همیم!
#پارت14
هنوز زهرخندِ روی لب‌هایش تمام نشده بود که دستم را بالا آوردم و با حرص، تاری از موهایم را زیر روسری فرستادم:
فردا هر فکری تو سرت داری بذار برای بعد... من الان شیفتِم شروع میشه. بیمارهای اورژانس منتظر تئاترهای مسخره‌ی من و تو نمی‌مونن!
ابروهایش را با طعنه بالا انداخت، اعتراضی نکرد و فقط سوییچ ماشین را از روی میز برداشت. مسیرِ عمارت تا بیمارستان در سکوتی خفقان‌آور گذشت. آن‌قدر مغزم درگیر تهدیدهای حاج‌رحمان، مظلومیت کاوه و این مخمصه‌ی شومی بود که تویش گیر افتاده بودم، که اصلاً یادم رفت... یادم رفت آن حلقه‌ی نشانِ سنگین و چشم‌پرکنی که دیشب برای فریب دادن پیرمردِ عمارت دستم کرده بودند را از انگشتم بیرون بیاورم. حلقه‌ای از طلای سفید با برلیان‌های درشت که مثل خورشید فریاد می‌زد پشتِ این اینترنِ ساده، پول و قدرتی هنگفت جا خوش کرده است!