با فاصله‌ای زیاد، روی صندلی نشستم و زیر لب سلامی دادم.
کسری تکه‌ای از نان را توی پنیر محلی فرو برد، نگاهی سرد به من انداخت و با طعنه گفت:
نگران رنگ و روی خانم دکتر نباش، آقا! دیشب تا صبح بیدار بوده تا نقشه‌ی فرار از پنجره رو مرور کنه؛ وگرنه از نداشتن اشتها نیست، از عذاب وجدانِ شوهرِ نوبرانه‌ست!
زیر میز لگد محکمی زدم به پایش که استکان چایش لرزید. با خونسردی چایش را سر کشید و ابرویی بالا انداخت.
حاج‌رحمان نگاهی به چای لرزان کسری انداخت، بعد سرش را بالا آورد. نگاهش سرد بود، اما لحنش دستوری و غیرقابل‌بحث:
بس است دیگر. این مسخره‌بازی‌ها مال کوچه و بازار است، نه سفره‌ی این عمارت. زن و شوهر باید زیر یک سقف دلگرم هم باشند، نه مایه دردسرِ هم.
صدای بم و محکم حاج‌رحمان توی سالن پیچید و هر دو ساکت شدیم. پیرمرد تسبیحش را روی میز گذاشت، نگاه نافذی به هر دوی مان انداخت و ادامه داد:
کسری، فردا باید با گیسو بروید سمت بازار اهواز. چند تکه طلا و خرید ازدواج مانده که باید انجام شود. سبک زندگی این دختر با این عمارت فرق دارد، باید راه و رسم اینجا را یاد بگیرد... و تو باید همراهش باشی.
لقمه در گلوی من گیر کرد. خواستم اعتراض کنم که حاج‌رحمان با بالا بردن دستش حرف را برید:
حرف نباشد. من اینجا عروس می‌خواهم که چراغ این عمارت را روشن نگه دارد، نه غریبه‌ای که سر سفره بنشیند و نقشه بکشد. تا سال دیگر، این عمارت باید صدای بچه بشنود. فهمدید؟
کسری نگاه خیره و معنی‌داری به من انداخت؛ نگاهی که این بار رگه‌هایی از یک لجبازی خطرناک در آن می‌درخشید. قاشق چای‌خوری را روی نعلبکی گذاشت و با صدایی آرام که تمام ابهت حاج‌رحمان را هم به چالش می‌کشید، گفت:
چشم، آقا... حواسم هست خانم دکتر رو با اصول و قوانین این عمارت کاملاً آشنا کنم. طوری که تا سال دیگه، راه فرار از یادش برود!
#پارت13
حاج‌رحمان که بلند شد و با قدم‌های سنگین از سالن بیرون رفت، نفس حبس‌شده‌ام را با صدا بیرون دادم. نگاه خیره‌ام را دوختم به صورت کسری که با آرامش تهِ استکان چایش را سر می‌کشید.
با خشم از جا بلند شدم، صندلی کشیده شد روی کف‌پوش و صدای ناهنجاری ایجاد کرد:
دیوونه شدی؟! شنیدی پیرمرد چی گفت؟ سال دیگه بچه؟! مگه ما قراره تا سال دیگه اصلاً اینجا بمونیم که بخوایم...
کسری دستش را بالا آورد و با یک حرکت، میان حرفم پرید. از جا بلند شد؛ بلند، محکم و با همان نگاه نافذی که همیشه بند دل پاره می‌کرد. دو قدم بلند برداشت تا فاصله‌مان کمتر شود. بوی عطر تنباکویش پیچید توی مشامم.