«کسی مانع رفتنت نیست گیسو. پنجره بازه، در هم بازه. اگه می‌خوای برگردی کمپلو پیش اون بابای افلیجت، راه بازه. فقط بدون به پل سوم نرسیدی، خبر پیدا شدن جنازه‌ی کاوه با دو تا تیر توی شاهرگش از آب‌های شلمچه بهت می‌رسه. کعبه‌پورها آدم‌های صبوری نیستن.»
چشم در چشمش شدم:
«تو چطور؟ تو آدم صبوری هستی؟ چرا برگشتی اهواز، کسری؟ تو که توی استانبول شرکت کشتیرانی داشتی. چرا اومدی سرِ یه پرونده‌ی انبارِ آهن، خودت رو بندازی وسط بازیِ خون کعبه‌پور و پدرت؟»
کسری قدمی جلو گذاشت. دود سیگار میان ما چرخید. نگاهش یک‌باره تاریک شد؛ تاریک‌تر از آب کارون در قعر شب. سیگار را با دست چپ گرفت؛ همان دستی که رد چاقو رویش بود.
«من نیومدم برای آهن و زمین، خانم دکتر.»
آرام، با طمأنینه‌ای ترسناک گفت:
«من اومدم تا اون نوار امنیتی‌ای رو که بابام توی گاوصندوقش قایم کرده، بکشم بیرون. نواری که نشون می‌ده هفت سال پیش، کی توی اون نخلستانِ لعنتی کوت‌عبدالله کبریت کشید و مادرت رو با دو هکتار نخل زنده زنده سوزوند.»
قلبم از حرکت ایستاد.
هوا در سینه‌ام خشکید. انگشتانم لبه‌ی سنگی پنجره را چنگ زد:
#پارت11
«چی... گفتی؟»
کسری لبخند نزد. چشمانش از خشم و مرگی پنهان می‌سوخت:
«فکر کردی من تصادفی اسمت رو گذاشتم کنار اسم خودم؟ فکر کردی فقط تو دنبال حقیقتی؟ مادرت... قبل از اینکه بسوزه، دفتر حساب‌های پنهانی بابای من و منوچهر کعبه‌پور دستش بود. شبی که اون نخلستون سوخت، مادرم من هم از غصه و سم توی همین عمارت جون داد.»
سیگارش را در زیرسیگاری بلوری روی میز خاموش کرد. تا نیم‌قدمی‌ام آمد. دستش را بالا آورد، ولی لمسم نکرد؛ فقط انگشت اشاره‌اش را درست جلوی پیشانی‌ام نگه داشت:
«اینجا هیچ‌کس بی‌گناه نیست، گیسو آریا. نه بابای من، نه کعبه‌پورها... و نه حتی صابر آریا. امشب استراحت کن. فردا شیفت بیمارستان داری. چون از پس‌فردا، تیغ جراحی‌ای که بلدی باهاش گوشت رو بشکافی، قراره دل و روده‌ی این عمارت رو بیرون بریزه.»
چرخید، پتو و بالشی را از کمد بیرون کشید، انداخت روی کاناپه‌ی چرمی بزرگ انتهای اتاق و خودش را با همان کفش و لباس روی آن رها کرد. پشتش را به من کرد و دستش را زیر سرش گذاشت.
سکوت بازگشت؛ اما این بار، شبیه آرامش قبل از یک طوفان سهمگین در نخلستان‌های سوخته بود.
#پارت12
نور بی‌رمق خورشید اهواز از لابلای پرده‌های ضخیم مخملی داخل اتاق خزید و روی صورت افتاد. چشم‌ها را که باز کردم، کاناپه خالی بود. کسری رفته بود.
پایین که رفتم، بوی نان داغ محلی و چای لاهیجان کل فضای سالن غذاخوری را پر کرده بود. حاج‌رحمان بالای میز نشسته بود؛ مردی سنگین، کم‌حرف و با ابوهتی که با یک نگاه همه‌ی آدم‌ها را سر جایشان می‌نشاند. اما همان پیرمرد قاطع، حالا با دیدن من استکان چایش را جلو کشید و نگاه تیزش بین من و کسری چرخید؛ نگاهی که نشان می‌داد نقشه‌ی بزرگی برای این زوج اجباری در سر دارد. کسری با پیراهن سفید اتوکشیده و آستین‌های بالا‌زده، روبروی پیرمرد نشسته بود و داشت سرد و بی‌تفاوت استکان چیش را هم می‌زد.