نوبت من بود. حلقه‌ی سنگین پلاتین را برداشتم. دستش را جلو نیاورد؛ خودم مچش را گرفتم. نبض زیر پوستش تند و منظم می‌زد؛ مثل باروتی که آماده‌ی جرقه‌زدن باشد. حلقه را توی انگشت بی‌نامش جا دادم. چشمانش درست روی چشم‌هایم قفل بود.
زیر لب، طوری که فقط من بشنوم، زمزمه کرد:
«خوش اومدی به جهنم، عروس‌خانم.»
با همان لحن آرام و گزنده جواب دادم:
«جهنم از خونه‌ای که بابات برامون ساخته بود گرم‌تره، آقا کسری.»
#پارت10
حاج‌رحمان سر تکان داد و زیر لب زمزمه کرد:
«یا علی... تموم شد. ببرش بالا، کسری. اتاق انتهای بالِ کارون.»
نگاه سنگین پیرمرد تا پای پله‌ها تعقیبمان کرد. سکوت عمارت، بوی نفتالین کهنه و چوب‌های نم‌کشیده را به رخ می‌کشید. پله‌های عریض و پیچ‌درپیچ را با پاهایی که از وحشت و بی‌خوابی کرخ شده بودند، یکی پس از دیگری بالا رفتم؛ در حالی که صدای کشیده شدن ردای پدرشوهرم هنوز توی سرم می‌پیچید و سرنوشتم درست زیر همان سقف رقم خورده بود. راهرویی دراز و کم‌نور با درهای قرینه ما را به سمت غرب عمارت کشاند؛ جایی دورافتاده از هیاهوی تالار پایین. کسری بی‌آنکه حتی نیم‌نگاهی به من بیندازد، درِ سنگین منبت‌کاری‌شده‌ی انتهای راهرو را تا نیمه هل داد و راه را برایم باز کرد، اما خودش داخل نیامد و همان‌جا غیبش زد.
اتاق بالِ کارون، فضایی بود بزرگ با کف‌پوش‌های چوب ساج تیره، دیوارهای آجری لخت که سبک عمارت‌های قدیمی خوزستان را داشت و پنجره‌های بلند سراسری که مستقیماً به نخلستان حاشیه‌ی رود و پهنه‌ی تیره‌رنگ کارون باز می‌شدند. بوی عود صندل و شرجی ملایم از پنجره‌ی بازِ نیمه‌شب تو می‌آمد. وسط اتاق، یک تخت‌خواب بزرگ فرفورژه با ملحفه‌های خاکستری و یک کمد چوبی عظیم قاجاری قرار داشت.
کسری بعد از امضا ناپدید شده بود.
لباسم را با یک شومیز نخی مشکی و شلوار گشاد خانگی عوض کرده بودم. خستگیِ هفتاد و دو ساعت نخوابیدن، بارِ سنگین ترس برای کاوه، و سنگینی این نام جدید روی شناسنامه‌ام روی شانه‌هایم آوار شده بود.
ایستاده بودم لب پنجره. انعکاس نور چراغ‌های لنج‌های باری روی آب تیره کارون مثل مارپیچ‌های طلایی تکان می‌خوردند.
ناگهان صدای چرخش کلید در قفل بلند شد.
برگشتم.
کسری وارد شد. کتش را درآورده بود و روی ساعدش انداخته بود. پیراهنش با دو دکمه‌ی باز از گردن، روی تنش آزاد بود. یک پاکت سیگار و فندک زیپوی نقره‌ای در دستش بود. در را پشت سرش بست، اما قفل نکرد.
«هنوز بیداری؟»
صدایش در سکوت نیمه‌شب آرام‌تر، ولی به همان اندازه سنگین بود.
«منتظر بودم ببینم قراره کی از پنجره بپرم پایین یا کی نگهبانت دم در کشیک می‌ده.»
کتش را پرت کرد روی تک‌مبل چرمی گوشه‌ی اتاق. فندک زد؛ شعله‌ی زرد فندک برای یک لحظه خطوط تیز فک و فرورفتگی گونه‌هایش را روشن کرد. پک عمیقی زد و دودش را آرام به سمت پنجره فرستاد: