ماشین مقابل درهای بلند عمارت ترمز کرد. جلیل پیاده شد و در را باز کرد. گرما دوباره مثل پتوی خیس و داغ روی صورتم افتاد. با گامهای لرزان وارد حیاط سنگفرش شدم. عمارت در سکوت سنگین ظهر غرق بود؛ فقط صدای فوارهی حوض مرکزی میآمد و بوی تند خاکِ آبخورده.
کفشهایم را دم ورودی کندم. ملوک با دیدن من دستپاچه سری خم کرد و آرام گفت:
— «خانم... آقا گفتن تشریف ببرید اتاق طبقهی اول، انتهای راهرو.»
پلهها را با نفسی که بالا نمیآمد، بالا رفتم. در اتاق نیمهباز بود. آرام در را هل دادم.
پشت به من، روی مبل راحتی کنار پنجره، جوانی لاغر با پیراهن چروک نشسته بود و سرش را میان دستهایش فشار میداد. مچ دستهایش هنوز رد کبود و بنفش دستبند را داشت.
— «کاوه...؟»
صدایم آنقدر لرزید که شبیه ناله شد.
جوان جا خورد، ناگهان سر چرخاند و با چشمهای گودافتاده و خسته به من خیره شد:
— «گیسو...؟ تو اینجا چیکار میکنی؟»
#پیش_ازآنکه_نخلها_بسوزند
#پارت54
کاوه هنوز به من خیره بود؛ انگار میخواست مطمئن شود واقعاً خودمم. خودم را به او رساندم و دستهایش را میان دستهایم گرفتم. رد کبودی دور مچهایش دلم را فشرد.
— «اینجا خونه ی همسرمه،من باید اینو از تو بپرسم. چی شده؟ چطور آوردنت بیرون؟»
ناراحت نگاهش برای لحظهای از من گذشت و به در نیمهباز اتاق دوخته شد. بعد صدایش را پایین آورد:
— «گفتن با وثیقه آزاد شدم. هنوز پروندهم بازه، گیسو. گفتن هر وقت احضارم کردن باید برگردم.»
نفس حبسشدهام را بیرون دادم، اما آرامش نگرفتم.
— «وثیقه؟ ما که چنین پولی نداشتیم...»
کاوه جواب نداد. نگاهم دوباره روی صورت خسته و رنگپریدهاش لغزید. پشت سرش صدای قدمهایی در راهرو پیچید. برگشتم.
کسری پشت در ایستاده بود. نه لبخندی داشت و نه نشانی از پیروزی؛ فقط همان نگاه سرد و حسابشدهای که همیشه باعث میشد نتوانم حدس بزنم پشت سکوتش چه میگذرد.
از جا بلند شدم.
— «تو آوردیش بیرون؟»
— «بله.»
— «برای چی؟»
نگاهش لحظهای روی دستهای من و کاوه ماند و بعد به چشمهایم برگشت.
— «با وثیقهای که وکیلم گذاشت و قراری که بازپرس پذیرفت. نه با حکم برائت، نه با بستن پرونده.اوردمش بیرون تا خانواده ش رو ببینه.»
— «دست شما درد نکنه،پس یعنی هنوز ممکنه ببرنش؟»
— «اگر احضارش کنند، باید برگرده. پروندهاش بازه و تحقیقات ادامه داره.» مکث کوتاهی کرد. «کسی نگفته بیگناهه یا تبرئه شده.»
کلمهی «وثیقه» هنوز در ذهنم میچرخید.
— «چرا عمارت؟ چرا خونهی خودمون نه؟»
— «چون خبر آزادی موقتش خیلی زود به گوش آدمهایی میرسه که دلشان نمیخواد کاوه فرصت حرف زدن پیدا کنه.»
لحنش محکم بود، اما توضیحش چیزی از نگرانیام کم نکرد.
- «تا وقتی اوضاع روشن نشده، اینجا امنیتش بیشتره.»
نگاهم را از او گرفتم و به کاوه دوختم.
— «این وثیقه رو برای چی گذاشتی؟»
کسری بیدرنگ جواب نداد. همین سکوت کوتاه، بیشتر از هر توضیحی آزارم داد.
— «برای اینکه فعلاً از بازداشت بیرون بیاد. باقیاش به وکیل و روند پرونده بستگی داره.»
فکم را سفت کردم.
— «با خودت نگفتی اون کعبه پور بی شرف دستش الان بازه که بلایی سرش بیاره؟»
چشمهایش تیرهتر شد، اما صدایش بالا نرفت.
— «لازم نیست نگران جونش باشی، اون الان تو پناه مهرآیین . فقط حقیقت رو بدون؛کاوه با قرار موقت بیرونه، پروندهاش بسته نشده و من هم نمیتونم نتیجهی دادگاه رو تعیین کنم.»
نگاهم بین او و برادرم ماند. کاوه سرش را پایین انداخته بود؛ انگار حتی توان شنیدن اسم بازداشت را هم نداشت.
کسری ادامه داد:
— «خونهتون زیر نظره. اگر آنجا میبردم، هم بابات و تو رو به خطر میانداختم، هم ممکن بود دوباره بهانهای برای بازداشتش پیدا کنند. برای همین آوردمش اینجا.»
— «و از من انتظار داری بابتش ممنون باشم؟»
— «نه.» مکث کرد. «فقط میخواستم اول خودت ببینی سالمه. بعد هر سؤالی داری ازش بپرسی.»
خواستم جواب بدهم، اما صدای کاوه بلند شد؛ خسته و خشدار:
— «گیسو... من نمیدونم اینا چرا کمکم کردن. فقط گفتن فعلاً باید اینجا بمونم و هر وقت خواستن، برگردم.»
-«شرط وصلت من با خانواده ی مهر آیین،زنده موندن تو بود .»
دوباره کنارش نشستم و دستش را فشردم. بیرون آمدنش از بازداشت هنوز شبیه نجات نبود؛ بیشتر شبیه فرصتی کوتاه بود، زیر سایهی پروندهای که همچنان بالای سرش سنگینی میکرد.