رایگانافرا ابراهیمی

مینا بالاخره رهایم کرد و گفت:

-«بروخونه،قیافت از دیوار هم سفید تره،فردا هم باید جواب پس بدی.حداقل چندساعت بخواب.»

سرم را تکان دادم و ازش فاصله گرفتم:

ـ«توام حواست به زندگیت و تصمیماتت باشه .یادت نره چی گفتم... اینسری کوتاه نیا،بذار فرید به فکر تغییر بی افته .»

نفسش‌ را با پفی بیرون داد و کسل، مثل آدمی که به یکباره بدبختی هاش به او هجوم بیاورند ؛جواب داد:

-«باشه...»

گفتگو را کش ندادم و از بیمارستان بیرون زدم . همان قدر که خسته بودم ،کنجکاو آن اس ام اس ناشناس بودم .

به عادت همیشگی سمت پارکینگ رفتم ، ناگهان کلاقه به خاطر آوردم پراید سفید پدرم را جلو خانه ش آن روز پارک کردم .

گوشی توی کیفم شروع به رقصیدن کرد . ویبره اش انقدر قوی بود که از روی لایه های کیف و لباس حسش کردم.

به دنبال جست و جوی تلفن ایستادم ، صدای جستن سنگ ریزه های آسفالت زیر پای کسی از پشت سرم آمد .

سربرگرداندم،جلیل بود همان مرد تنومند و لالی که بار اول چمدانم و مرا به عمارت عامری برده .

نگاهش کردم که با دست به سمت ماشین اشاره زد .گوشی را پیدا کردم و به دنبالش راه افتادم .

همانطور که سوار ماشین شدم ،چشم هایم روی پیام شماره ی ناشناس ،لغزید:

ـ«دیرکردی؟!»

گوشی را پایین آوردم و دوباره به صفحه‌اش خیره شدم.

«دیر کردی؟!»

فقط همان دو کلمه، کوتاه و طلبکارانه؛ انگار فرستنده مطمئن بود من باید بدانم چه کسی است.

آرام روی صندلی عقب نشستم. جلیل در را بست و بی‌آنکه نگاهم کند، پشت فرمان قرار گرفت. ماشین هنوز حرکت نکرده بود.

پیام را چند بار خواندم. تنها کسی که می‌توانست منتظر آمدنم باشد، کسری بود؛ اما من نه شماره‌اش را داشتم و نه او شماره‌ای از من. از روز عقد تا امروز، حتی یک‌بار هم تماس مستقیم بینمان برقرار نشده بود. هر حرفی که لازم بود، همان روز اول ،رو به رو یا رسمی گفته شده.

پس چرا باید برایم پیام می‌فرستاد؟

دوباره گوشی ام ویبره رفت ، همان شماره‌ی ناشناس بود، اما این بار جملاتش مثل یک شوک، خواب را از سرم پراند:

«جلیل با ماشین دم در منتظرته. کاوه رو با وثیقه آوردیم عمارت ؛ قبل از اینکه بابت آوردنش از من توضیح بخوای یا فکر کنی تبرئه شده، خودت بیا وضعش رو ببین، بعد درباره‌ی تصمیمم قضاوت کن.»

قلبم روی دور تند افتاد. خون توی شقیقه‌هایم کوبید.

کاوه؟ عمارت مهرآیین؟!

مگر نگفته بودند تا دادگاه بعدی در بازداشت می‌ماند؟ اصلاً چرا عمارت؟ چرا خانه‌ی پدری نه؟!

هزار تا فکر مثل خوره به جانم افتاد، ماشین به راه افتاد.

ظهر اهواز مثل جهنم روباز بود. شرجی داغ، نفس را توی سینه حبس می‌کرد و آسفالت زیر تیغ آفتاب کش می‌آمد.

تمام مسیر بیمارستان گلستان تا کوت‌عبدالله، سرم را به شیشه‌ی خنک تکیه دادم. تصویر کاوه پشت میله‌ها، وثیقه‌ای که ما نداشتیم و نفوذ نامرئی خانواده‌ی مهرآیین دور سرم می‌چرخید. می دانستم از چوب دار جسته اما کسری با چه مجوزی کاوه را بیرون کشیده بود؟ آیا این هم بخشی از همان معامله‌ی شوم عقد من بود؟