کاوه با شنیدن حرفم، سرش را بالا آورد و با ناباوری نگاهم کرد؛ انگار پدرم فقط از ازدواج من را برایش گفته بود و چیزی از خطری که تهدیدش میکرد، نگفته .
— «شرط؟ گیسو، منظورت چیه؟»
انگشتهایم را دور دستش محکمتر حلقه کردم. نمیخواستم جلوی کسری توضیح بدهم، اما دیگر نمیتوانستم طفره بروم.
— «بابا میترسید کعبهپورها بهت دسترسی پیدا کنن. فکر میکرد تا وقتی پشتت به خانوادهی مهرآیین گرم نباشه، هیچجا امنیت نداری. وصلت من با کسری قرار بود تو رو زیر حمایت این خانواده ببره.»
نگاهش از من به کسری لغزید؛ خشم و سردرگمی در چهرهاش درهم پیچید.
— «یعنی تو رو مجبور کردن با پسر حاج رحمان ازدواج کنی که منو از دست اونا نجات بدن؟»
— «بابا فکر میکرد این تنها راهیه که میتونه جلوی کعبهپورها رو بگیره. نه برای وثیقه، نه برای پول. من میتونستم وکیل بگیرم؛ مسئله این بود که وکیل نمیتونست جلوی اونا رو بگیره که قصاص نخوان و ما رو اذیت نکنن.»
کسری از آستانهی در تکان نخورد.
— « با وثیقه ازادی. پروندهات هنوز بازه و این قرار نه تبرئهات میکنه، نه خطر کعبهپورها رو از بین میبره. فقط فعلاً از پای چوبهی دار دورت کرده. برای همین اینجایی؛ دستکم تا وقتی بفهمیم قدم بعدیشون چیه.»
کاوه دستش را از میان دستهایم بیرون کشید.
— «پس این همه مدت تو به خاطر من...»
— «نه.»
حرفش را بریدم و دوباره دستش را گرفتم. «نمیخوام فکر کنی تقصیر توئه. من این تصمیم رو گرفتم چون میترسیدم بلایی سرت بیارن ،انوقت بابا و من بدون تو نابود می شدیم .»
لحظهای مکث کردم. نگاهم بیاختیار به کسری افتاد؛ ایستاده بود همانجا، دور از ما و ساکت. نمیدانستم در نگاهش دنبال چه میگردم، اما این بار دیگر نمیخواستم از حقیقت پنهان شوم.
— «و... از ازدواجم ناراضی نیستم.»
جمله از دهانم که بیرون آمد، اتاق برای لحظهای ساکت شد. نگاه کسری از روی کاوه به من برگشت. خشکی چهرهاش کمی فرو نشست؛ انگار چیزی در حرفم غافلگیرش کرده باشد. گوشهی نگاهش نرم شد، اما لبهایش همچنان بسته ماند.
کاوه هنوز با نگرانی نگاهم میکرد. نمیخواستم اعترافم بار تازهای روی دوشش بگذارد. آرام انگشتهایش را فشردم.
— «نمیخوام به خاطر من احساس گناه کنی یا فکر کنی باید با کاری جبرانش کنی. این انتخاب من بود من بیست و هشت سالمه و میتونم اگاهانه برای زندگیم تصمیم بگیرم.»
کاوه چیزی نگفت. فقط نگاهم کرد،انگار عذاب وجدان رهایش نمی کرد .پفی کرد و صورتش را با دست پوشاند .
کسری بالاخره از آستانهی در جدا شد و چند قدم به داخل آمد.
— «باید استراحت کنه. فعلاً هیچکس نباید بدونه اینجاست.»
نگاهم را به سمتش چرخاندم.
— «خودش میدونه چرا باید اینجا بمونه؟»
— «میدونه پروندهاش بازه و تا وقتی اوضاع روشن نشه، رفتوآمدش محدود میمونه. جزئیات رو هم وکیل براش توضیح میده.»
— «پس لطفاً تصمیمی دربارهی برادرم نگیر، بدون اینکه خودش بدونه چه چیزی در انتظارشه.»
این بار نگاهش را از من نگرفت. لحنش هنوز جدی بود، اما آن سردی همیشگی کمی در آن ترک برداشته بود.
— «حق با توئه. وکیل امشب میاد و همهچیز رو براش توضیح میده.»
دوباره رو به کاوه کردم.
— «فعلاً استراحت کن. منم همینجام؛ چیزی خواستی فقط کافیه بگی.»
کاوه سکوت کرد؛ فقط دستم را فشرد. پشت پنجره، آفتاب تند هنوز روی حیاط میتابید و سایهی نخلها را کوتاهتر از همیشه کرده بود. کاوه از بازداشت بیرون آمده بود و کعبهپورها هنوز آزاد بودند که تهدیدشان را عملی کنند.
بااینحال، وقتی نگاه کوتاهی به کسری انداختم، دیدم هنوز نگاهم میکند. در چشمهایش دیگر فقط آن خونسردی حسابشده نبود؛ چیزی شبیه تردید، و شاید اندکی آسودگی، در آن نشسته بود.
آوردن کاوه به عمارت پایان ماجرا نبود. فقط جایی امنتر بود برای چند ساعت نفس کشیدن؛ جایی زیر سایهی نام مهرآیین، تا وقتی معلوم شود آنها قدم بعدی را کجا میگذارند.