-الحمدلله چیزی نشده،اسیب به سر فقط ظاهریه
کلام پر شکر بابا من را از فکر و خیالم بیرون کشید. مامان لبخندی زد و خدا را شکر کرد. -حاجی فردا روضه سالانه خواهرته، سر راه خونه دوتا گلاب بگیریم و زعفران بدیم دم خونشون،نذر کردم برای سلامتی حسنا شله زرد بپزیم. بابا به نشانه موافقت سر تکان داد
-چشم... نگاهش روی من چرخید و دوباره چشمان مشکی و نافذش را به مامان داد
-شما با حسنا برو تو ماشین من یه سر به علیرضا بزنم. از شنیدن نام علیرضا تمام تنم منقبض شد، مگر او هم در این بیمارستان بود؟ مامان هم مثل من تعجب کرد:
-اِ بنده خدا مگه اینجاس؟ -اره دیگه بیمارستان های مخصوص خودشونِ... تمام این مدت،میان دلواپسی و دلتنگی همین بغل بوده و من نمیدانستم! حس شوق و نگرانی مخلوط هم شوند ،میشوی یک ادم که دیگر روی پای خودش نمیتواند با ایستد. نمیشد به بابا اصرار کنم من را هم با خودش ببرد اما توان رفتن به داخل ماشین را هم نداشتم. میان حال خرابم دست و پا میزدم که مامان به دادم رسید
-پس ما هم میایم ملاقاتش، تا اینجا اومدیم زشته نریم دیدنش
بابا نیم نگاهی به من انداخت، در دل التماس خدا کردم، بابا به بودن من گیر ندهد
دستی ارام به ریش های جوگندمی اش کشید
-باشه، پس من برم دو تا ابمیوه بگیرم ،شما هم برین طبقه سوم. نفس عمیقی کشیدم و خدا را شکر کردم
مامان چادرش را کمی تکان داد
-جلومون را نمیگیرن؟ بابا سری به بالا انداخت
-نه وقت ملاقاته برید تا من بیام
#درگهعاشقی
#۱۴
حال عجیبی داشتم،اشتیاق دیدنش ضربان قلبم را تند کرد، بیشتر از چهار ماه بود که ندیده بودمش ،دقیق از همان شبی که برای خداحافظی دم خانه اتفاقی به هم برخوردیم. در اینه اسانسور دور از چشم مامان نیم نگاهی به ظاهرم انداختم. لباس هایم باب میلم نبود همه را سرسری انتخاب کرده بودم،حالا نه اینکه هربار که تیپ میزدم اصلا نگاهم میکرد! برامدگی بزرگ گوشه پیشانی ام از انچه فکرش را میکردم بد ریخت تر بود، چنان رگ های خونی از زیر پوست متورمم مشخص بود که انگار هر لحظه منتظر ترکیدن هستند. مامان گفته بود خدا رحم کرده، حالا دقیق کلامش را میشدحس کرد. دلم میخواست وضعیت دیدارمان بعد از این همه مدت بهتر از این بود، اما همینش هم جای شکر داشت. لرزش تنم را به وضوح احساس میکردم، با پیاده شدن در طبقه سوم مامان سمت پرستاری رفت و من با نگاهی مضطرب به اطرافم نگاه کردم، علیرضا در یکی از این اتاق ها بود. یعنی حالش چطور بود! مامان واقعیت را به من گفته بود نکنه واقعا پایش قطع... فکر بهش هم حالم را دگرگون میکرد. -اتاق۳۰۶
مامان رو به من این را گفت و نگاهی به انتهای سالن نه چندان شلوغ بیمارستان انداخت
-بهتر نیست وایسیم تا بابات بیاد؟ نه بهتر نبود ،استرس از سر و کولم بالا میرفت.یک ثانیه دیگر توان انتظار را نداشتم، به طرز عجیبی بوی سفید کننده دلم را بهم میزد. -بابا خودش گفت ما بریم تا بیاد. مامان نگاهی به چهره ام انداخت، انگار که حال و احوالات درونم روی صورتم نوشته شده، لبخند محوی روی لبش نشست و نگاهش حالت خاصی گرفت.