-کدومش؟ مگه باهم حرف نزدین؟
چشمانم یکباره گرد شد مامان خیلی بیشتر از واقعیت ماجرا جلو رفته بود
سرم یکباره بالا امد و تند گفتم
-نه،اصلا اونطور که فکر میکنی نیست
میان چشمانش ردی از ناراحتی یا عصبانیت نبود فقط به شدت کنجکاو بود
-پس چطوریه؟
ارام و منطقی می‌پرسید و این حرف زدن را راحت می‌کرد
نفس عمیقی کشیدم
-یعنی من تا حالا چیزی نگفتم و خب رفتاری هم از اون ندیدم.
لحن مامان پر از سوال شد
-یعنی نمی‌دونه دوستش داری؟ یعنی دو طرفه نیست؟!
سرم را فقط به حالت نه تکان دادم و این بار سهم مامان نفسی عمیق شد
-می‌تونی تنهایی حاضر بشی یا کمکت کنم؟
-حاضر میشم
مامان از جایش بلند شد و با همان لحن ارام قبلش گفت
-حسین زنگ زد گفت پای علیرضا فقط کمی زخمی شده...قبل لباس پوشیدن یه ابی به صورتت بزن تا بابات بیشتر از این شک نکنه
#درگه‌عاشقی
#۱۲
حرف مامان تا مقداری از اشوب وجودم کم کرد اما هنوز تمام فکرم علیرضا بود.
تمام مدت سیتی اسکن به این فکر می‌کردم که ایا به خانواده اش گفتن یا نه؟
سن و سال مادرش و مریضی ارتروزش اجازه نمی‌داد که کاری برای ته تغاری تهران نشینش بکند اما قطعا یکی از سه خواهرش یا یکی از برادرهایش به دیدنش می‌امدند.
ای کاش حسین انقدر دقیق از جزئیات این رفیق بچه مثبت شهرستانی اش برایمان تعریف نمی‌کرد که ناخوداگاه من فضول را ترغیب کند هربار که می‌دیدمش ناخوداگاه با دقتی بیشتر از نظر ردش کنم.
این محبت یک طرفه اولش با یک دلسوزی ساده شروع شد، ترحم به پسری تنها که باید کمک خرج خانواده اش میشد.
بابا با باز کردن پای دوستان حسین به خانه بابت حضور من همیشه مخالف بود اما حسین انقدر در خانه از تنهایی علیرضا از خانواده ای که وقت سر زدن به او را ندارند، از شب و روز عیدی که تنهایی می‌گذراند گفت و تعریف کرد که بابا خودش پیشنهاد داد یکبار برای شام دعوتش کنم البته من را پی نخود سیاه خانه خاله فاطمه فرستاد!
علیرضا انقدر سر به زیر و پاک و محجوب بود که تمام نگرانی های بابا رفع شد و دیگر برای امدنش به خانه مان مانعی وجود نداشت اما باز هم من و او هیچ وقت سر یک سفره نشستیم و این حسرتی برای منی که همیشه از پشت پنجره یا داخل اشپزخانه می‌دیدمش شده بود.
#درگه‌عاشقی
#۱۳