این بار نگاهش کوتاه و نرم ثانیه ای کوتاه روی صورتم نشست و قبل از انکه رنگ نگاهش را بتوانم ببینم نگاه دزدید
-چشم خواهرم
#درگه‌عاشقی
#۱۰
#حسنا
دردی تیر مانند سر تا صورتم را پر کرد و زبانم را به اخی نالان تکان داد
-الهی بگردم
صدای پر مهر مامان و نرمی دستش بر روی گونه ام پلک های به درد نشسته ام را اهسته باز کرد
چشمان قرمز و نگران مامان تصویر رو به رویم بود.
لبخندی به لبش نشست
-شکر خدا چشم باز کردی، داشتم می‌مردم
-خدا نکنه خانم...
صدای بابا و صورتش که خودش را جلو کشید و با نگاهی مهربانی خیره ام شد
-چطوری بابا جان، درد نداری؟
دستم بی اختیار سمت پیشانی ام که می‌سوخت کشیده شد
قبل از اتصال انگشتانم، بابا دستم را گرفت و مانع شد
-باد کرده و خون مرده شده، فعلا بهش دست نزنی بهتره
-الهی بمیرم، اگه حالت خوش نیست ببریمت دکتر؟
دستان قوی و پهن بابا زیر بغلم را گرفت وکمک کرد صاف بنشینم
-اره دخترم، سرگیجه یا حس منگی نداری؟
سرم را به حالت نه تکان دادم
بی اختیار ذهنم پیش اتفاقی که برای علیرضا افتاده بود کشیده شد و دوباره قلبم میان سینه ام مچاله شد
بغض بیخ گلویم چسبید و نگرانی از سر و کول افکارم بالا رفت.
در موقعیتی نبودم که از وضعیتش چیزی بپرسم
بابا به چهره ی در سکوت غرق شده ام نگاهی سوالی انداخت
-انگار ناراحتی عزیزم! چی شده؟ نکنه حالت بده؟!
دلم می‌خواست از شدت نگرانی مثل مرغ سر کنده دور خانه بدوم و اشک بریزم، نه اینطور خفه در خودم به زور نقش ادم های معمولی را دربیارم.
که قطعا با این لب و لوچه آویزان و چشمان به نم نشسته موفق نبودم!
قبل حرفی از سمت من مامان با همان لحن مهربان و نرم گفت:
-خب درد داره، به نظرم شما برو ماشین را روشن کن یه سر بریم بیمارستان ،من دلم اینطوری اروم نمیگیره
با بغضی که به صدایم نشسته بود ارام پرسیدم:
-بیمارستان برای چی من خوبم.
مامان به بابا که نظاره گرمان بود با دست دوباره اشاره کرد
-پاشو اقا...
نگاه مهربانش سمتم چرخید
-از سرت عکس بگیریم وگرنه من یه لحظه اروم نمی‌گیرم.
خواستم شکایت کنم که بابا سمت در اتاق رفت و حرف مامان را تایید کرد:
-اره بهتره یه عکس بگیریم، زود بیاین پایین...
رفتن بابا اجازه مخالفت بیشتر بهم نداد
اما رمق به جانم نبود.
نگاه مامان با حالت پر معنی و خاصی روی صورتم گشت
چند لحظه فقط نگاهم کرد، انگار میان اجزای صورتم به دنبال چیزی می‌گشت
لب باز کردم تا بپرسم اما خودش زودتر گفت
-چند وقته علیرضا رو دوست داری؟
#درگه‌عاشقی
#۱۱
جا خوردم
توقع این سوال را ان هم اینطور صریح با لحنی راحت نداشتم
بر بر نگاهش کردم که دوباره خودش این بار با لحنی اهسته تر پرسید
-اونم دوست داره؟
جا خوردگی ام جایش را به خجالت داد، نگاهم را دزدیدم ،حدس اینکه چطور مامان به این سوال ها رسیده سخت نبود
ان غش و ضعف هر چه در این دو سال پنهان کرده بودم را عیان کرد
-نمی‌دونم،یعنی فکر نکنم!