ژانر: #عاشقانه#اجتماعی#جنایی#معمایی
می نویسم،شبح وارانه چون روح سر گردان
چون موج،روان،
می نویسم،چون اشک های ریخته شده بر گونه هایت...
می نویسم،چون خون های ریخته شده بر لب هایت...
می نویسم...برای آخرین بار،برای خداحافظی با تو!
می نویسم...و می گویم ،دوستت دارم،
دوستت دارم بیمار ترین عضو خانواده ام...
*
صدای امواج،هر آدمی را مدهوش خود می ساخت
چشمانم را با لذت بسته و به آرامی انگشت شصتم را بر روی لبه ی برنده ی چاقو کشیدم
درد؟ آری حسش می کردم،لزَِج بودن خون را بر روی دستم حس می کردم
درد را نیز همین طور!
بلند و با لذت خندیدم
جلو تر رفته و دستانم را درون آب دریا فرو بردم
خون های خود و فرد دیگری،
ذره، ذره از روی انگشتانم به آغوش امواج رفتند
باری دیگر بلند و دیوانه وار خندیدم
گاهی با خود فکر می کردم که شاید به راستی دیوانه شده ام؟ آن هم با شاهکار چند ساعت قبل ام؟
اما مگر من مقصر تمام این ماجرا ها بوده ام؟
لحظه ای به چاقو خیره شدم
به یاد دو ساعت پیش، زمانی که لبه ی تیز آن در قفسه ی سینه ی مردی بی همه چیز فرو رفته بود...
لبخندی از سر ذوق زدم...
کاش می توانستم به خانه بازگردم و چشم در چشم مادرم بگذارم و بگویم:
_دیدی توانستم از خودم یک بار هم که شده است دفاع کنم؟ حالا به هر قیمتی!
اما در حال حاضر همه به دنبال ردَی از من هستند...
جسد آن فرد مسموم قطع و یقین تا این ساعت پیدا شده است و رد انگشتانم همه جا آشکار است
حتی اگر به خود زحمت رصد کردن ندهند
آن عکس های پخش شده از من در همه جای اتاقِ او همه چیز را آشکار خواهد ساخت...
سری از روی تاسف تکان داده و چاقوی میوه خوری دسته مشکی زیبای او را به آغوِش اعماق سپردم...
در حالی که شلوار نیم بگ جین ام تا زانو خیس شده و احساس سنگینی می کردم خودم را به ساحل رساندم و همان جا اتراق کردم
شال مشکی ام را که سه دور به پشت گره زده بودم را در اوردم و کنار خود رها کردم...
به کمر بر روی ساحل دراز کشیدم...
آفتاب، مستقیم خودش را بر چشمانم می کوبید
هر که نداند،گمان می برد آفتاب،مادر آن از خدا بی خبر است و برای مرگ فرزندش از من قصد انتقام دارد!
_فکر نمی کنی اینجا جای خوبی برای آفتاب گرفتن نیست؟
دستم را از روی چشمانم برداشتم و در حالی که آفتاب هم چنان کمر بر کور کردنم بسته بود به اجبار از جایم بر خواستم
پسری،با چشمانی ترسناک
و تیپ سفید و مشکی اسپرتش در حالی که قلاده سگ کوچکی را به دست گرفته بود رو به رویم با حالاتی تمسخر آمیز ایستاده بود
چشمانش،در حالتی ماورای آبی آسمان بود
نا خداگاه ترس وجودم را در بر گرفت
نکند خدا می خواهد دربرابر جانی که گرفته ام با آوردن عزرائیل رو به رویم جانم را بگیرد؟
کاملا هم منطقی است!عزرائیلی با سگی از نژادی کوچک و پشمالو به رنگ قهوه ای روشن...
_الو؟
_بله؟
_پشت خطین؟
گیج چند بار پشت هم پلک زده و با دهانی باز به چشمان یخی اش نگاه کردم،مادر مرده عجب مژه هایی داشت!
_ها؟
اخم هایش را در هم برد و قلاده سگش را یک دور در دستش چرخاند و سگش زوزه کشان دور و ورش می چرخید...
_هی...پشمک! آرووم...
دستی بر روی سر سگش کشید و او را بغل گرفت
سگ همچنان آرام نمی گرفت و خود را بر سینه پسر می زد تا راهی برای رهایی بیابد
و پسر او را محکم در آغوش گرفته بود و با اخم به من که با کنجکاوی به آنها نگاه می کردم زل زده بود...
_مثل اینکه سگتون مشکلی داره!
_نه کلا همین جوریه...نچ! ول کن پشمکو...خودتو بگو...تو چرا اینجایی؟
اینکه من تمام تلاشم را می کردم که با او رسمی صحبت کنم و او تمام تلاشش را می کرد که مرا دوم شخص خطاب کند عادی بود؟
_اومدم ساحل قدم بزنم!...ببخشید اجازه نگرفتم جناب!
لبخندی به موازات صورتش زد...
_عه...نه بابا این چه حرفیه...فقط اخه کسی اونم این وقت سال تو این هوا اینجا نمی اد اصلا...
متفکرکمی به او و بعد کمی به آفتاب نگاه کردم
زمانی که مردمک چشمانم در حال کور شدن بود و هیچ جا را نمی دید لبخندی زدم و سری از روی تای‌ید تکان دادم
_اره خب راست می گین، کسی جز من و البته شما نمی اد...
تک خنده ای کرد و سگِ پشمک نام که بالاخره آرام گرفته بود را بر روی زمین گذاشت
_اخه پشمک از جاهای شلوغ خوشش نمی اد...من این طرفا ویلا دارم،به خاطر پشمک می آیم که یکم بچرخه...تو چی؟
به او چه می گفتم؟
می گفتم قاتل شده ام و همه در به در به دنبال من اند و تنها جایی که یافته ام که خر پر نمی زند (البته بلا نسبت او) اینجا بوده است؟
سرم را به سمت پشمک خم کرده و لبخند مادرانه و مهربانی حواله اش کردم
_منم مثل این خانوم کوچولو از جاهای شلوغ بدم میاد ...خیلی وقته اینجا رو پیدا کردم فقط کم میام
_اها...راستی پشمک پسره
همان گونه که لبخندم به سوی پشمک جان بود...لبانم را بیشتر کش دادم و نگاهم را به سمت پسر رساندم
لبانم دیگر نای کش دادن نداشتند و حس می کردم در حال پاره شدن اند
سری از روی تفهیم تکان دادم و لبخندم را حفظ کردم
او نیز به آرامی خندید و قلاده ی پشمک را سفت تر چسبید
لحظه ای گمان کردم که فکر می کند دزد سگ هستم...برای همین این گونه سوال پیچم می کند؟
_خب دیگه ما رفع زحمت کنیم...
سری از روی تای‌ید تکان دادم و شالم را از روی شن ها برداشتم
_اره اتفاقا منم دیگه کم کم باید برم...
_جدی؟بودی حالا، اتفاقا یکم دیگه غروب می شه بهترین صحنه عمرتو می بینی
ابروهایم را از تعجب بالا انداختم و لبخندی زدم
اگر می گفتم نصف عمرم را کنار ساحل و دَم غروب گذرانده ام بر سر ذوق اش می خورد؟
_امم..خب راس...
_تیام؟؟...کدوم گور..اوَو..سَلاّاام
فرد رو به رو ،مخاطبش در حال حاضر دقیقا من بودم...
_سلام...
پسرِ صاحب پشمک، لبخند زنان آرنج پسر دیگر را در دست گرفت و او را که با لذت به سمت من می آمد را به عقب کشید...
اگر بگویم بسیار بسیار ممنونش بودم،دروغ نگفته ام!
_عه...داداش به خودت بیا اهم...هه هه دوستم هستن
به اجبار لبخندی زده و سری تکان دادم
پسر اخمی کرد و دستش را از دست آن یکی پسر بیرون کشید
_زهرمارِ به خودت بیا...
باز هم به سمت من آمد و لبخندی عجیب بر روی لب هایش نشاند
_سلام من امیرم...
سری تکون دادم و چیزی نگفتم
_شما چطور؟
_امیر داداش ول کن!
بی حوصله شالم را سر کردم و به جلو کشیدم
لبخندی کم عمق و بی جان بر لبانم نشاندم و زیر لب گفتم:
_دنام
_دینا؟
_امی‌ییر!
_ول کن جانِ داداش!
به سمت پسرِ تیام نام برگشته و لبخندی به پیگیر بودنش زدم
خطاب به دوستش نامم را اصلاح کردم:
_دِ نا هستم،اسم یه کوهه!به معنای دین
_واوو چه اسم زیبایی
سری با خنده تکان داده و خطاب به تیام با اجازه ای گفتم
او نیز چشمانش را ریز کرده بود و دست به جیب
حرکات من را زیر نظر داشت
می خواست به چه برسد؟
_بودید حالا کجا با این عجله؟تازه یکم دیگه غروب می شه اگه بدونین چه نمایی و از دست می دین!
لبخندی به حرف های بی پایانش زدم و نگاهی به سر تا پایش انداختم
از حق نگذریم
لباس هایش،به تنش می آمد
شلوار مام ذغالی و دورس مشکی پوشیده بود و کلاهی بر سر نهاده بود که اتفاقا او نیز مشکی بود
موهایش را نمی دیدم اما مشخص بود که مشکی بودند
از ظاهرش هول بودن می بارید!
آرام خندیدم و کمی از آنها فاصله گرفتم
_با اجازه!
اگر آنها می دانستند که با یک قاتل هم کلام شده اند یک ثانیه هم کنارم که هیچ حتی در این ساحل نیز نمی ماندند!
پوزخندی زدم و دستم را درون شلوار نیم بگ نم دارم فرو بردم
شالم با حضور باد علاقه ی شدیدی برای فرار از موهایم داشت و به سرعت بر روی شانه هایم می افتاد
من نیز با فاصله گرفتن از پسر ها دیگر اصراری بر نشستن آن بر روی موهایم نداشتم...
حال تنها یک بحث می ماند
برای سکونت،چه خاکی در سر بریزم؟
اتفاق امروز،چیزی نبود که بخواهم برایش دست و پایم را گم کنم،همه چیز طبق یک برنامه ی از پیش تائین شده بود
هر چند،چند هفته ای زود تر پیش آمده و مخفی گاهم آماده نشده بود
آم خب، شاید ،منظورم از آماده شدن این است که تنها چک کرده ام که یک مکان وجود دارد که کسی به آنجا رفت و آمد نمی کند!
خانه ای که سال ها خالی از سکنه بوده و
خانواده،خانه را به امان خدا رها کرده بودند،دقیقا جایی مناسب برای من!
با رسیدن به خیابان ساحلی، دستم را به نیت گرفتن آژانس به سمت ماشین هایی که نام تاکسی چون کلاهی زرد رنگ بر رویشان خود نمایی می کرد دراز کردم...
سیمکارتم را همزمان در سطل زباله ی کنار خیابان انداختم و سوار اولین ماشینی که برایم انتظار می کشید،شدم.
_سلام،خسته نباشین لطفا برین به خیابون...
راننده پیر نیم نگاهی با آن چشمان عسلیِ زرد رنگش به من انداخت و با عصبانیت دنده را جا انداخت...
او دیگر چه مشکلی با من داشت؟ نکند بچه ی او راهم کشته ام و خودم خبر ندارم؟
_خانم کرایه ماشین گرون شده ها!
سری تکان دادم و بدون حرف دستم را بر زیر چانه ام زده و از پنجره به مردم خیره شدم...
_خانم با شمام...نکنه شمام بخوای بزنی زیرش
پیر مرد ،چه برای خود می گفت؟
_چی میگی آقا؟
_چی میگم؟همین شماها روزی ده بار سوار ماشین ما بدبخت بی چاره ها می شین آخر مسیرم یا پول و نصفه می دین یا اصلا نمی دین تهشم با جیغ و داد سر و تهش و هم می آرین!
پوف کلافه ای کشیدم و دستی درون موهای کوتاهِ نم دارم بردم
امیدوارم در خانه جدیدم حد اقل، حوله ای برای خشک کردن تنم وجود داشته باشد...هر چند خیالی محال است...
_معلوم هم نیست این یکی چی زده
تو توهمه؟ چیه؟ حواسشم سر جاش نیست!...ای خدا...خدا آخرش توی این راه من و یه خفت گیری،قاتلی،چیزی می گیره می کشه...این چه بلایی بود؟
با ابرو های بالا رفته به راننده که همچنان به در و دیوار غر می زد نگاه کردم
_اقا چتونه؟ من که چیزی نگفتم!کرایه اتون هم هر چی باشه پرداخت می کنم...ای بابا!
ناگهان لبخندی مهربان زدو دست برد و کولر را روشن و بر روی من تنظیمش کرد،
_عه خب از اول می گفتین خانم!
با چشمانی گرد نگاهی به او و کولر و بعد به خیابان انداختم
ترجیح می دادم تا پایان مسیر دیگر با او هم کلام نشوم،حد اقل برای آرامش روان خودم...
او نیز زیر لب برای خود گه گاهی آهنگ های هایده را می خواند...
صدایش کلافه ام می کرد و تمرکزم را به کل از بین می برد...
_می گم ها این جایی که گفتین خیلی وقته کسی زندگی نمی کنه ها...مطمئنید آدرس اشتباه نگفتین؟
لبخندی پر حرص به گیر بودنش زدم و از طریق آینه به چشمانش نگاه کردم:
_آقا آدرس درسته من اونجا یه کاری دارم! شما راه تو برو!
سری تکان داد و خدارا شکر دیگر حرفی نزد
از آدم هایی که بدون هیچ سَنمَی در هر کاری دخالت می کردند ، به شدت متنفر بودم
از زن های همسایه که مانند افسران پلیس هر لحظه می پای‌یدنت
و یا از زن های اقوام دور که به انتظار شنیدن اسمت از لبان فردی بیرون از خانواده می نشستند...
و یا چنین آدم هایی در تاکسی
همه و همه شدیدا متنفر بودم!
کاش یکی پیدا شود و بزرگ خطاب به همه ی آن ها بیلبورد (به تو چه) را سر در تمامی شهر ها بچسباند و با خطی قرمز کنارش بنویسد مخصوصا شما راننده و اقوام عزیز!
تقریبا بعد از بیست دقیقه رانندگی به گوشه ی شهر دقیقا منطقه ای خالی از سکنه که روزی آغاز گر شهر بود رسیدیم،لبخندی زده و گوشی ام را درون جیب همچنان نم دارم چپاندم
_اگه کارتون طول نمی کشه منتظر می مونم هاا!