ژانر: #عاشقانه#اجتماعی#جنایی#معمایی
می نویسم،شبح وارانه چون روح سر گردان
چون موج،روان،
می نویسم،چون اشک های ریخته شده بر گونه هایت...
می نویسم،چون خون های ریخته شده بر لب هایت...
می نویسم...برای آخرین بار،برای خداحافظی با تو!
می نویسم...و می گویم ،دوستت دارم،
دوستت دارم بیمار ترین عضو خانواده ام...
*
صدای امواج،هر آدمی را مدهوش خود می ساخت
چشمانم را با لذت بسته و به آرامی انگشت شصتم را بر روی لبه ی برنده ی چاقو کشیدم
درد؟ آری حسش می کردم،لزَِج بودن خون را بر روی دستم حس می کردم
درد را نیز همین طور!
بلند و با لذت خندیدم
جلو تر رفته و دستانم را درون آب دریا فرو بردم
خون های خود و فرد دیگری،
ذره، ذره از روی انگشتانم به آغوش امواج رفتند
باری دیگر بلند و دیوانه وار خندیدم
گاهی با خود فکر می کردم که شاید به راستی دیوانه شده ام؟ آن هم با شاهکار چند ساعت قبل ام؟
اما مگر من مقصر تمام این ماجرا ها بوده ام؟
لحظه ای به چاقو خیره شدم
به یاد دو ساعت پیش، زمانی که لبه ی تیز آن در قفسه ی سینه ی مردی بی همه چیز فرو رفته بود...
لبخندی از سر ذوق زدم...
کاش می توانستم به خانه بازگردم و چشم در چشم مادرم بگذارم و بگویم:
_دیدی توانستم از خودم یک بار هم که شده است دفاع کنم؟ حالا به هر قیمتی!
اما در حال حاضر همه به دنبال ردَی از من هستند...
جسد آن فرد مسموم قطع و یقین تا این ساعت پیدا شده است و رد انگشتانم همه جا آشکار است
حتی اگر به خود زحمت رصد کردن ندهند
آن عکس های پخش شده از من در همه جای اتاقِ او همه چیز را آشکار خواهد ساخت...
سری از روی تاسف تکان داده و چاقوی میوه خوری دسته مشکی زیبای او را به آغوِش اعماق سپردم...
در حالی که شلوار نیم بگ جین ام تا زانو خیس شده و احساس سنگینی می کردم خودم را به ساحل رساندم و همان جا اتراق کردم
شال مشکی ام را که سه دور به پشت گره زده بودم را در اوردم و کنار خود رها کردم...
به کمر بر روی ساحل دراز کشیدم...
آفتاب، مستقیم خودش را بر چشمانم می کوبید
هر که نداند،گمان می برد آفتاب،مادر آن از خدا بی خبر است و برای مرگ فرزندش از من قصد انتقام دارد!
_فکر نمی کنی اینجا جای خوبی برای آفتاب گرفتن نیست؟
دستم را از روی چشمانم برداشتم و در حالی که آفتاب هم چنان کمر بر کور کردنم بسته بود به اجبار از جایم بر خواستم