حدود چهل دقیقه بعد در حالی که شالم را تا جای ممکن جلو کشیده بودم سیمکارت جدیدم را میان انگشتانم می چرخاندم و در سوپرمارکت قدم می زدم
عقلم را دوست داشتم...
هیچکس به ذهنش هم نرسیده بود که ممکن است کارت او دست من باشد!
آخر گوشی اش همان روز شکسته بود و مطمئنا آنقدر غرق در خاک سپاری و مراسمات شده بودند که کارتش را فراموش کرده باشد
اگر خیلی بخواهند عقلشان را به کار بیاندازند، تهش فکر می کنند می خواهم از کارت آن خدا بیامرز استفاده کنم
آخر عقل ندارم! نمی دانم مسدودش می کنند...
پوزخندی زدم و سیمکارت را درون جیبم فرو بردم
وسایل خریده شده را درون کیسه قرار داده و با دست دیگرم وارد مغازه لباس فروشی شدم
هر چه که باشد...صد درصد دیر یا زود متوجه نبود کارتش می شود
باید هر چه که نیاز است فراهم کرده و کارت را نابود سازم...
_بابا خبرش همه جا پخش شده! معلوم نیست دنیا داره به کجا میره...هر روز یکی داره یکی و می کشه،رسما قیامت شده به خدا!
_نچ..نچ...بنده خدا...چه جوونم بوده!...خدا بیامرزدش
دست در جیب به زن های حاضر در فروشگاه نگاه کردم
گوشی هایشان را مقابلشان گرفته و بساط غیبتشان را پهن کرده بودند
عادی بود که هر سخن راجب مرگ و قتل را به خود ربط می دادم
پس توجهی نکردم و خرید هایم را حساب کردم
لبخندی به زن فروشنده مو چتری زدم و از پشت زنان غیبت کن گذر کردم...
لحظه ای چشمانم به عکس فرزاد با همان بافت مشکی که آن روز به تن داشت افتاد...
پس حسم یک بار هم که شده باشد، درست از آب در آمده بود ،داشتند درباره مقتولی صحبت می کردند که قاتلش پشت سرشان بود!
لبخندی زده و خوش خوشان از مغازه خارج شدم ...
وسایل درون دستم سنگینی می کرد.
متفکر همه ی وسایل را بر روی زمین گذاشته و دستم را به نیت تاکسی بالا بردم...
کارم با تاکسی همیگشی نبود،به چیزی دیگری نیاز داشتم،
اندکی بعد رو به روی بانک مقدار قابل قبول اما به اندازه ای که مشکوک نشوم را نقد کرده و درون کیف کولیِ صورتی ام قرار دادم
هرچند،باز هم مقداری مشکوک می زد،اما چاره ای نداشتم...
چشمانم را ریز کرده و آب دهانم را قورت دادم
پول تاکسی را حساب کردم و بدون تاکسی با آن حجم از وسایل تا نیمی از راه را پیاده طی کردم...
اندکی بعد...
وسایل را روی زمین گذاشته و کنار خانه ای نشستم.
هنوز از شهر خارج نشده بودم و کم و بیش مردم در این مناطق زندگی می کردند،