ه‌مه چیز،به شکلی چیده شده بود که جسد آرزو را دینا نشان بدهد...!و خب...غیبت آرزو چندان غیر قابل باور هم نبود ...و بار اولش هم نبود...!پس کسی شک نمی کرد.
و در یک لحظه،شعله ی فندک را میان چشمانم گرفتم و لبخندی شرارت بار زدم...
_خداحافظ آرزو...!
با بالا امدن شعله ی اتش به سرعت خانه را ترک کرده و درون ماشین گرفته شده از رفیق تیام، جا خوش کردم...
تیام با تایید من،گاز داد و محل را به سرعت ترک کرد...
و تنها آتش و دود غلیظ سیاه رنگ بود که تمامی محل را در بر می گرفت...
》یه روز تو و خواهرت و از بین می برم و دیگه فرزاد نه دنایی می شناسه و نه دینایی!《
خب،مثل اینکه ه‌مه چیز ط‌بق میل آرزو جان پیش نرفت...
با خنده نیم نگاهی به لبخند مهربان تیام انداختم...و بعد به دینای بی هوش...
نفس عمیقی کشیده و جاده را نگریستم...انتقامم...شمارش معکوسش شروع شده بود و نفس های آخرش را می کشید...
و من ورق جدیدی از زندگی ام را شروع خواهم کرد...
تنها دینا مانده است...
تنها دینا...
نگاهش کردم...نگاهم کرد...
احساس می کردم به آینه خیره شده ام.
_چرا اینجام دنا؟
چرا آنقدر خونسرد بود؟
_خودت نمی دونی چرا اینجایی؟
پوزخندی زد...درد ناک!
_که انتقام سال های زندگی مو ازم بگیری؟...مخصوصا آخریش؟
شانه ای بالا انداختم... درکالبد خود خونسردش فرو رفتم...
_برام هیچ اهمیتی نداره تموم این سال ها چه غلطی کردی...ولی آره! ...اومدم انتقام بگیرم...انتقام بچمو!
آرام خندید...شبیه جادوگر ها بود...ه‌مان قدر مرموز!...حتی ... حتی دقیقا مانند جادوگر ها بچه می کشت!
_بچت مانع بود عزیزم...خودتم مانع بودی...از اول زندگیت...
_حرف ده‌نتو بفهم!
با صدای خشن تیام سرم را بالا گرفته و به او که در تاریکی به دینا خیره شده بود نگاهی انداختم...
با بستن چشمانم به او اطمینان خاطر داده و به سمت دینا بازگشتم...
دینا پوزخندی زد...
_نوچه پیدا کردی خواهر؟
》خواهر《و چه زهر ها داشت، خواهر گفتنش...
مگر من...با او چه کرده بودم؟
مگر من...مگر من...تا به حال با او بد کرده بودم؟
_چرا باهام این کارو کردی؟
نگاهم کرد...چشمانش سرخ بود...به رنگ خون...
_چون حقت بود!
آه،آن نفرت صدایش...مگر او خواهر من نبود؟ مگر با من، در یک تن نبود؟
_چ...چرا با من این کارو کردی؟
صدایم بغض داشت،لرز داشت...نباید...نباید در برابر
او ضعف نشان می دادم...
باز هم پوزخند زد:
_اینجا آخر خطه نه؟...پس باید به ه‌مه چی اعتراف کرد...
آرام خندید...چرا انقدر سر خوش و آرام بود؟؟
_اوم...خب...خواهر کوچولوو...
نگاهش کردم...به چشمانش...
صدای نفس های تند تیام را از پشت سر می شنیدم...عصبی بود...می دانستم.
_تو...احمق ترین...آدمی ه‌ستی که توی تمام عمرم دی دم...!