آن زمان کودکی بی چاره بودم،تمام تخیلاتم را به زبان می آوردم...
و دینا چون موشی موزی، همیشه در هر لحظه مرا به سُخره می گرفت...
مادرم نیز قربان صدقه اش می رفت...معتقد بود من فرد جامعه ستیز خانواده ام و او دختری اجتماعی و منحصر به فرد!
پس دخترکش نیاز دارد که او را در مسیر پیش رویش تشویق کند تا روز به روز اجتماعی تر شود!
چه فرد اجتماعیِ منحصر به فردی از آب در آمد!
بلافاصله بعد از رسیدن به شهر برای پنبه ام مقداری دانه خریده و آن را در جیب کتم قرار دادم...
کمی بعد،۰
گوشی ام را در دست گرفته و خانه های همسایه اش را تک به تک از نظر گذراندم
سری تکان داده و بر لبه ی دیوار رو به روی خانه اش تکیه دادم...
دفترچه ام را باز کرم، خود نویس آبی رنگم را نیز همینطور، ریز به ریز آدرس های خانه های همسایه و خانه اش را نوشتم...
تعداد پنجره های همسایه های رو به رویی اش، دیوار به دیوارش را که به سمت خانه ی او بودند را شمرده و تک به تک نوشتم.
سر خودکار را به کنج لبم تکیه داده و متفکر به در خانه اش نگاه کردم،طبق تجربه ام در این زمان خانه نبود...
چشمانم را ریز کرده و به در همسایه ی رو به رویی اش چشم دوختم
پسرکی خردسال،حول و حوشِ شش ساله با موهایی طلایی در حال لِی لِی بازی بود!
دختری هم سن با او،با همان مو های طلایی اما بلند تر دست به سینه و با اخم به پسرک خیره شده بود...
دوقلو بودند!
ابرو هایم را بالا انداخته و کنجکاو سرم را به سمتشان خم کردم...
_مگه دختری که لی لی بازی می کنی؟برو گمشو فوتبالتو بازی کن!مامااان...
_عههه...اینقدر نِق نزن دیگهه...آرمین اینا نیستن خب! با کی بازی کنم؟...تو فوتبال بلدی؟
دختر،پیراهن قرمز رنگ بلندش را تکاند و عروسکش را محکم تر در دست گرفت...
_نه خیر هم! بلد نیستم...الانم نسیم اینا میان می خوایم لی لی بازی کنیم...
با اخم به جر و بحثشان نگاه می کردم...
یاد خودمان افتاده بودم،بچه که بودیم ما دو قلو ها به همراه برادر بزرگ ترمان بر سر بازی ها هر روز دعوایی تازه داشتیم...
دانیال عاشق فوتبال بود،و ما عاشق لی لی بازی!
دینا و من بعد از هر بازی دعوایی داشتیم که به مداخله ی دانیال نیاز پیدا می کردیم.
بزرگ که شدیم هم اوضاع تغیر نکرد،تنها جای بازی ها عوض شد...
به جای لی لی من به دنبال کار بودم و او در به در به دنبال ورشکست کردن من...