عیارسنج (نمونه رایگان)

نامه هایی که به آسمان نرسید

اثر تارا سیلانه

نامه‌هایی که به آسمان نرسیدند

قسمت اول: نامه‌ای به تمام چیزهایی که نگفتم

گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر قرار بود تمام حرف‌هایی را که در طول این سال‌ها نگفته‌ام، روی کاغذ بیاورم، چندین دفتر قطور هم برای نگهداری‌شان کافی نبود. اگر قرار بود به ازای هر احساس فروخورده، هر بغض فروبرده‌شده، هر خداحافظی ناخواسته و هر رؤیایی که در سکوت رهایش کردم، یک صفحه بنویسم، شاید روزی کتابخانه‌ای از ناگفته‌ها می‌ساختم؛ کتابخانه‌ای که هیچ‌کس جز من نشانی‌اش را نمی‌دانست و در میان قفسه‌هایش، هزاران نسخه از خودم زندگی می‌کردند؛ نسخه‌هایی که هر کدام چیزی برای گفتن داشتند و هیچ‌کدام فرصت نکرده بودند صدای خودشان را پیدا کنند.

عجیب است، نه؟

ما تمام عمرمان را صرف یاد گرفتن حرف زدن می‌کنیم، اما گاهی درست در مهم‌ترین لحظه‌های زندگی، سکوت را انتخاب می‌کنیم. یاد می‌گیریم چگونه نام چیزها را بدانیم، چگونه احساساتمان را توضیح دهیم، چگونه برای هر اتفاقی دلیلی پیدا کنیم؛ اما هیچ‌کس به ما نمی‌آموزد با حرف‌هایی که در گلویمان باقی می‌مانند چه کنیم. هیچ‌کس نمی‌گوید وقتی دلت می‌خواهد کسی را از عمق وجودت صدا بزنی، اما می‌دانی صدایت به او نمی‌رسد، باید با آن همه احساس چه کنی.

من از همان آدم‌هایی هستم که گاهی هزاران جمله در ذهنشان دارند، اما وقتی کسی می‌پرسد «چه شده؟» تنها به گفتن یک «هیچی» اکتفا می‌کنند. نه اینکه چیزی نشده باشد؛ اتفاقاً گاهی آن‌قدر چیزها درونشان اتفاق افتاده که نمی‌دانند از کدامشان شروع کنند. بعضی دردها از آنچه تصور می‌کنیم پیچیده‌ترند. نمی‌توان آن‌ها را به یک اتفاق، یک شخص یا یک روز خاص نسبت داد. گاهی اندوه، آرام‌آرام در گوشه‌های وجود آدم خانه می‌کند؛ درست مثل غباری که بی‌صدا روی وسایل یک اتاق قدیمی می‌نشیند.

بارها خواستم بگویم خسته‌ام، اما نگفتم؛ چون نمی‌خواستم خستگی‌ام را برای کسی توضیح دهم. بارها دلم خواست کسی بدون پرسیدن سؤال‌های فراوان، از میان سکوت من چیزی بفهمد. کسی که متوجه شود بعضی لبخندها از شادی نمی‌آیند، بعضی سکوت‌ها نشانه رضایت نیستند و بعضی آدم‌ها فقط به این دلیل که چیزی نمی‌گویند، به معنای واقعی کلمه آرام نیستند.

اما بعد فهمیدم شاید یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما این باشد که انتظار داریم دیگران زبان سکوت‌هایمان را بدانند، درحالی‌که حتی خودمان هم گاهی از ترجمه احساساتمان عاجز می‌مانیم.

چقدر دلم می‌خواست می‌شد برای بعضی لحظه‌ها زمان را متوقف کرد؛ نه برای اینکه چیزی را تغییر دهیم، بلکه فقط برای اینکه کمی بیشتر در آن‌ها بمانیم. برای آن صبح‌هایی که نور خورشید بی‌اجازه روی دیوار اتاق می‌افتاد، برای عصرهایی که آسمان رنگ عجیبی داشت، برای صدای خنده‌هایی که امروز تنها در حافظه‌مان شنیده می‌شوند و برای روزهایی که نمی‌دانستیم قرار است روزی دلمان برایشان تنگ شود.

ما چقدر دیر متوجه ارزش لحظه‌ها می‌شویم.

وقتی کودکی، دلت می‌خواهی زودتر بزرگ شوی؛ خیال می‌کنی بزرگ شدن یعنی آزادی، یعنی رسیدن به تمام چیزهایی که از پشت پنجره تماشایشان می‌کنی. اما کسی به تو نمی‌گوید روزی برای همان روزهای ساده دلتنگ خواهی شد؛ برای دویدن‌های بی‌هدف، برای بازی‌هایی که هیچ برنده و بازنده‌ای نداشتند، برای آسمانی که ساعت‌ها نگاهش می‌کردی و برای شب‌هایی که بزرگ‌ترین نگرانی‌ات، دیر خوابیدن بود.

شاید بزرگ شدن، بیش از آنکه رسیدن به چیزهای تازه باشد، آموختن زندگی با چیزهایی است که دیگر برنمی‌گردند.

و من گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود؛ برای آن نسخه‌ای از من که هنوز نمی‌دانست جهان تا چه اندازه می‌تواند پیچیده باشد. برای کسی که با کوچک‌ترین اتفاق خوشحال می‌شد، برای کسی که از آینده تصویرهای رنگارنگ می‌ساخت و باور داشت هر چیزی که با تمام قلبش آرزو کند، روزی به دست خواهد آورد.

نمی‌دانم آن آدم کجا رفت. شاید هنوز جایی درون من زندگی می‌کند؛ پشت خاطره‌ای قدیمی، میان صفحات کتابی که مدت‌هاست بازش نکرده‌ام یا در گوشه‌ای از ذهنم که هنوز بوی روزهای بی‌دغدغه را می‌دهد.

گاهی دلم می‌خواهد به او بگویم: «نگران نباش. قرار نیست همیشه همه‌چیز همان‌طور که تصور می‌کنی پیش برود، اما این به معنای پایان زیبایی‌ها نیست. قرار است چیزهایی را از دست بدهی، چیزهایی را به دست بیاوری، از آدم‌هایی فاصله بگیری و با آدم‌های تازه‌ای آشنا شوی. قرار است بارها درباره دنیا نظرت عوض شود، اما خواهش می‌کنم، در میان تمام این تغییرها، مهربانی‌ات را گم نکن.»

می‌دانی، من به این نتیجه رسیده‌ام که زندگی همیشه آن‌قدرها هم که در کتاب‌ها زیبا نوشته‌اند، مرتب و شاعرانه نیست. گاهی هیچ موسیقی آرامی در پس‌زمینه اتفاقات وجود ندارد، هیچ آسمان روشنی برای بدرقه روزهای سخت نمی‌درخشد و هیچ صدای مهربانی از جایی نمی‌آید تا به تو بگوید همه‌چیز به‌زودی درست خواهد شد.

گاهی فقط خودت می‌مانی و جهانی که باید در آن راه رفتن را ادامه بدهی.

اما شاید زیبایی زندگی دقیقاً در همین باشد؛ در اینکه با وجود تمام ناشناخته‌ها، هنوز می‌توانی به یک شاخه گل نگاه کنی و زیبایی‌اش را ببینی. هنوز می‌توانی از بوی باران لذت ببری، از خواندن یک جمله زیبا لبخند بزنی، به ستاره‌ای دور خیره شوی و برای آینده‌ای که هنوز نیامده، رؤیا بسازی.

من هنوز به چیزهای کوچک ایمان دارم.

به پنجره‌ای که هنگام باران بخار می‌گیرد، به نور ماه که بی‌صدا روی زمین می‌افتد، به کتابی که درست در زمان مناسب به دست آدم می‌رسد، به آهنگی که انگار برای حال همان روز نوشته شده و به اتفاقات کوچکی که شاید از نظر دیگران اهمیتی نداشته باشند، اما می‌توانند تمام روز یک انسان را زیباتر کنند.

شاید ما بیش از اندازه منتظر اتفاقات بزرگ هستیم و فراموش می‌کنیم که زندگی، اغلب در همین لحظه‌های کوچک جریان دارد.

گاهی یک نگاه مهربان می‌تواند از هزاران سخن ارزشمندتر باشد. گاهی شنیدن نامت از زبان کسی که دوستش داری، تمام خستگی یک روز را از یادت می‌برد. گاهی یک عصر آرام، یک فنجان نوشیدنی گرم و چند صفحه از یک کتاب، بیشتر از تمام هیاهوی جهان به تو احساس زندگی می‌دهند.

و شاید برای همین است که من این‌همه نامه می‌نویسم؛ چون می‌ترسم زیبایی این لحظه‌ها، پیش از آنکه فرصت کنم به خاطر بسپارمشان، از کنارم عبور کند.

این نامه‌ها قرار نیست حتماً به دست کسی برسند. بعضی از آن‌ها خطاب به آدم‌هایی هستند که دیگر در زندگی‌ام حضور ندارند، بعضی برای روزهایی نوشته می‌شوند که هرگز تکرار نخواهند شد و بعضی دیگر را برای خودم می‌نویسم؛ برای روزهایی که شاید فراموش کنم چه چیزهایی را پشت سر گذاشته‌ام و چقدر برای رسیدن به آرامش تلاش کرده‌ام.

من به تمام آدم‌هایی فکر می‌کنم که روزی در زندگی‌مان حضور داشتند و حالا تنها نامی از آن‌ها در ذهنمان باقی مانده است. آدم‌هایی که شاید دیگر حتی از حال یکدیگر خبر نداشته باشیم، اما هنوز یک خیابان، یک عطر، یک آهنگ یا حتی یک ساعت خاص از شب می‌تواند ما را به یادشان بیندازد.

شاید بعضی آدم‌ها برای ماندن وارد زندگی ما نمی‌شوند؛ شاید تنها می‌آیند تا بخشی از وجودمان را به ما نشان دهند که پیش از آن، از بودنش خبر نداشتیم. بعضی‌ها به ما عشق ورزیدن را یاد می‌دهند، بعضی‌ها ارزش سکوت را، بعضی‌ها معنای فاصله را و بعضی دیگر به ما می‌آموزند که دوست داشتن یک نفر، همیشه به معنای داشتن او نیست.

با این حال، نمی‌خواهم تمام خاطرات گذشته را با اندوه به یاد بیاورم. من نمی‌خواهم از آنچه گذشت، تنها حسرتی طولانی برای خودم باقی بگذارم. بعضی خاطره‌ها حتی اگر دیگر تکرار نشوند، همچنان زیبا هستند. قرار نیست هر چیزی که تمام شده، بی‌ارزش بوده باشد. گل‌هایی که روزی پژمرده شده‌اند، زمانی عطر داشته‌اند؛ خورشیدهایی که غروب کرده‌اند، روزی تمام جهان را روشن کرده‌اند و فصل‌هایی که به پایان رسیده‌اند، زمانی زیباترین روزهای زندگی ما بوده‌اند.

شاید باید یاد بگیریم برای چیزهایی که دیگر نیستند، احترام قائل باشیم؛ بدون آنکه تمام زندگی‌مان را در انتظار بازگشتشان بگذرانیم.

من نمی‌دانم فردا چه چیزی انتظارم را می‌کشد. نمی‌دانم چند بار دیگر قرار است مسیرم تغییر کند، چند آرزوی تازه در دلم متولد شود یا چند بار دیگر مجبور شوم با تصویری که از آینده ساخته‌ام خداحافظی کنم. اما می‌دانم نمی‌خواهم تمام عمرم را صرف ترسیدن از اتفاقاتی کنم که هنوز رخ نداده‌اند.

می‌خواهم زندگی کنم؛ نه فقط به معنای گذراندن روزها، بلکه به معنای دیدن، فهمیدن، آموختن و احساس کردن. می‌خواهم روزی به گذشته نگاه کنم و بدانم با تمام اشتباهاتم، با تمام تردیدهایم و با تمام روزهایی که مسیر را گم کرده بودم، باز هم برای ساختن زندگی‌ام تلاش کرده‌ام.

می‌خواهم آن‌قدر رؤیا داشته باشم که هیچ غروبی نتواند تمام امیدم را با خودش ببرد.

و اگر روزی کسی این نامه را خواند، می‌خواهم بداند که این کلمات از قلب انسانی آمده‌اند که نه همیشه شاد بوده، نه همیشه قوی و نه همیشه پاسخ تمام پرسش‌هایش را می‌دانسته است. انسانی که گاهی از جهان دلگیر شده، گاهی از خودش فاصله گرفته و گاهی در میان هزاران فکر، تنها آرزویش داشتن یک روز آرام بوده است.

اما با همه این‌ها، هنوز چیزی درونش روشن مانده است.

شاید کوچک باشد، شاید گاهی زیر سایه روزهای سخت پنهان شود، اما خاموش نشده است؛ همان نور کوچکی که به آدم یادآوری می‌کند هنوز می‌شود از نو شروع کرد، هنوز می‌شود چیزهای تازه‌ای دوست داشت و هنوز می‌شود در دل یک جهان پر از ناپایداری، معنایی برای ادامه دادن پیدا کرد.

پس این نامه را برای تمام چیزهایی می‌نویسم که نگفتم؛ برای تمام لحظه‌هایی که از دست رفتند، برای تمام آدم‌هایی که از کنارم گذشتند، برای تمام رؤیاهایی که هنوز منتظرند و برای خودم که با وجود تمام ناشناخته‌های زندگی، همچنان به فردا فکر می‌کنم.

شاید این نوشته‌ها هرگز به آسمان نرسند.

شاید هیچ‌کس نامشان را نپرسد و هیچ دستی صفحاتشان را ورق نزند.

اما من می‌نویسم؛ چون بعضی احساسات برای ماندن در قلب ساخته نشده‌اند. باید راهی به بیرون پیدا کنند، باید به کلمه تبدیل شوند، باید جایی میان نقطه‌ها و سطرها آرام بگیرند.

و شاید تمام معنای نوشتن همین باشد: ساختن خانه‌ای برای احساساتی که در هیچ جای دیگری جایی برای ماندن ندارند.

و این نخستین نامه است؛ نامه‌ای که نه برای بازگشت کسی نوشته شده، نه برای تغییر گذشته و نه حتی برای شنیده شدن.

این نامه را می‌نویسم تا به خودم یادآوری کنم که تمام حرف‌های ناگفته‌ام، تمام روزهای ازدست‌رفته‌ام و تمام رؤیاهای نیمه‌تمامم، بخشی از داستان من بوده‌اند؛ داستانی که هنوز به آخرین صفحه‌اش نرسیده است.

بعضی نامه‌ها برای رسیدن به مقصد نوشته نمی‌شوند؛ برای این نوشته می‌شوند که قلب، از سنگینیِ ناگفته‌هایش رها شود.

آنچه در سکوت جا ماند

قسمت دوم: آدم‌هایی که در خاطره‌ها ماندند

عجیب‌ترین حقیقت درباره آدم‌ها شاید این باشد که هیچ‌کس نمی‌تواند تضمین کند تا چه زمانی در زندگی دیگری باقی خواهد ماند. بعضی‌ها با هزاران وعده از راه می‌رسند، بعضی‌ها بی‌آنکه چیزی بگویند وارد جهانمان می‌شوند و بعضی دیگر چنان آرام به بخشی از روزمرگی‌هایمان تبدیل می‌شوند که حتی تصور نبودنشان هم به ذهنمان نمی‌رسد. اما زمان، همیشه راه خودش را می‌رود؛ بی‌آنکه از ما اجازه بگیرد، بی‌آنکه برای تغییر مسیر زندگی‌هایمان توضیحی بدهد و بی‌آنکه بداند گاهی یک جدایی ساده می‌تواند سال‌ها در گوشه‌ای از قلب انسان باقی بماند.

روزی می‌رسد که دیگر از کسی خبری نداری که زمانی تمام جزئیات روزت را برایش تعریف می‌کردی. دیگر نمی‌دانی صبح‌هایش را چگونه آغاز می‌کند، چه آهنگی گوش می‌دهد، چه چیزی خوشحالش می‌کند یا هنگام خستگی به چه چیزی پناه می‌برد. دیگر از میان پیام‌هایش منتظر جمله‌ای نمی‌مانی و دیگر نامش با روشن شدن صفحه تلفنت ظاهر نمی‌شود.

اما عجیب اینجاست که گاهی هنوز هم هنگام دیدن اتفاقی زیبا، نخستین فکری که از ذهنت عبور می‌کند، گفتن آن اتفاق به همان آدم است.

انگار بخشی از وجودت هنوز به حضورش عادت دارد؛ بخشی که نمی‌داند زمان گذشته، مسیرها جدا شده‌اند و بعضی داستان‌ها، حتی بدون آنکه پایانی مشخص داشته باشند، به آخرین صفحه خود رسیده‌اند.

چقدر عجیب است که انسان‌ها می‌توانند از زندگی یکدیگر خارج شوند، اما خاطراتشان نه.

گاهی یک خیابان قدیمی، صدای خنده‌ای شبیه به خنده او، عطری آشنا یا حتی جمله‌ای که سال‌ها پیش شنیده‌ای، ناگهان تو را به روزهایی می‌برد که تصور می‌کردی برای همیشه باقی خواهند ماند. برای چند لحظه، زمان شکل دیگری پیدا می‌کند. انگار تمام فاصله میان امروز و دیروز از میان می‌رود و تو دوباره خودت را در همان روزها پیدا می‌کنی؛ در همان مکان، با همان احساس و با همان آدم‌هایی که اکنون تنها در حافظه‌ات زندگی می‌کنند.

شاید خاطره‌ها تنها مکان‌هایی باشند که زمان در آن‌ها قدرت چندانی ندارد.

در خاطره می‌توانی دوباره صدای کسی را بشنوی که سال‌هاست با او صحبت نکرده‌ای. می‌توانی به خیابانی بازگردی که دیگر از آن عبور نمی‌کنی، کنار

شروع مطالعه رمان