الارا به‌آرامی نزدیک شد.
کتاب داخل کیفش شروع به لرزیدن کرد.
قفل نقره‌ای آن با صدای ظریفی باز شد.
صفحه اول کتاب سفید بود، اما کلماتی به‌آرامی روی آن ظاهر شدند:
«وقتی آخرین ماه بنفش طلوع کند، دختر ستاره‌ها از راه خواهد رسید؛ کسی که می‌تواند تاریکی را به یاد روشنایی بیندازد.»
الارا نفسش را حبس کرد.
دروازه با صدایی عمیق باز شد.
پشت آن، جهانی قرار داشت که هیچ شباهتی به دنیای او نداشت.
کوه‌هایی شناور در آسمان، آبشارهایی معلق میان ابرها و جنگلی بی‌انتها که زیر نور ماه بنفش می‌درخشید.
اما پیش از آنکه قدمی بردارد، صدای مردانه‌ای از پشت سرش شنید:
«اگر جای تو بودم، وارد نمی‌شدم.»
الارا با سرعت برگشت.
پسری با شنلی سیاه، موهای تیره و چشمانی به رنگ نقره زیر سایه درختان ایستاده بود. شمشیری در غلاف کنار کمرش داشت و نگاهش به کتابی بود که در دستان الارا قرار داشت.
دختر اخم کرد.
«تو دیگه کی هستی؟»
پسر چند لحظه سکوت کرد.
«کسی که سال‌هاست منتظره این دروازه هرگز باز نشه.»
«خب، پس احتمالاً از دیدن من خیلی خوشحال نیستی.»
گوشه لب پسر اندکی بالا رفت.
«بالاخره یکی متوجه شد.»
الارا دست‌به‌سینه ایستاد.
«اسمت چیه؟»
پسر نگاهش را از کتاب گرفت و مستقیم به چشم‌های او خیره شد.
«آدرین.»
باد شدیدی از میان دروازه عبور کرد.
لیلیث با صدایی نگران فریاد زد:
«آدرین! دیر شده!»
پسر به آسمان نگاه کرد.
ماه بنفش در حال طلوع بود.
و درست در همان لحظه، چیزی عظیم در اعماق جنگل چشمانش را باز کرد.
آدرین شمشیرش را بیرون کشید و با صدایی جدی گفت:
«پشت سر من بمون.»
الارا ابروهایش را بالا برد.
«من حتی تو رو نمی‌شناسم!»
آدرین بدون آنکه برگردد، جواب داد:
«پس بهتره امشب فرصت پیدا کنی.»
از میان تاریکی، صدای شکستن شاخه‌ها نزدیک‌تر شد.
و الارا هنوز نمی‌دانست که قدم گذاشتن در آن جنگل، آغاز بزرگ‌ترین ماجراجویی زندگی‌اش خواهد بود؛ ماجراجویی‌ای که نه‌تنها سرنوشت آرکادیا، بلکه قلب دو غریبه را برای همیشه تغییر می‌داد.
فصل دوم:دروازه ای میان دو جهان
«پس بهتره امشب فرصت پیدا کنی.»
صدای آدرین هنوز در گوش الارا می‌پیچید که صدای مهیبی از اعماق جنگل برخاست.
پرندگان سیاه‌رنگی از میان شاخه‌ها به پرواز درآمدند. زمین زیر پایشان لرزید و نور بنفش دروازه برای لحظه‌ای چنان شدید شد که الارا مجبور شد چشمانش را ببندد.
لیلیث با نگرانی دور سر آن‌ها پرواز می‌کرد.
«باید از اینجا بریم! اون داره بیدار می‌شه!»
الارا به آدرین نگاه کرد.
«منظورش از اون چیه؟»
آدرین شمشیرش را در غلاف گذاشت و به سمت دروازه حرکت کرد.
«بعداً توضیح می‌دم.»
«نه، صبر کن! من هنوز نمی‌دونم اینجا کجاست، تو کی هستی یا اصلاً چرا منو آوردن اینجا!»