و اینجا، زیر آسمان بی‌انتهای آرکادیا، داستان آن‌ها آغاز می‌شود...
جایی که ماه رازها را می‌داند، جنگل خاطرات را به یاد می‌آورد و عشق، آرام‌تر از نور ستارگان، متولد می‌شود.
فصل اول:دختری که صدای جنگل را شنید
بعضی شب‌ها، جهان آن‌قدر ساکت می‌شود که می‌توان صدای تپیدن قلب ستاره‌ها را شنید.
آن شب یکی از همان شب‌ها بود.
ماه از پشت ابرهای نقره‌ای بالا آمده بود و نور کم‌رنگش روی شاخه‌های درختان می‌افتاد. باد آرامی از میان برگ‌ها عبور می‌کرد و بوی خاک باران‌خورده در هوا پیچیده بود.
الارا کنار پنجره اتاقش نشسته بود.
کتاب قدیمی‌ای روی پاهایش قرار داشت؛ کتابی با جلد بنفش تیره و قفلی نقره‌ای که هیچ‌وقت نتوانسته بود آن را باز کند.
از کودکی، خواب جنگلی را می‌دید که در هیچ نقشه‌ای وجود نداشت. جنگلی با درختانی بلندتر از برج‌ها، گل‌هایی که شب‌ها می‌درخشیدند و رودخانه‌ای که به‌جای آب، ستاره‌ها را در خود جاری می‌کرد.
اما عجیب‌ترین قسمت رؤیاهایش همیشه یک چیز بود.
صدایی که نامش را صدا می‌زد.
«الارا...»
دختر سرش را بلند کرد.
این بار صدا از خواب نیامده بود.
از میان جنگل پشت خانه شنیده می‌شد.
آرام کتاب را بست و به پنجره نزدیک شد. در دوردست، میان درختان، نوری بنفش‌رنگ می‌درخشید.
نور سه بار خاموش و روشن شد.
انگار کسی او را دعوت می‌کرد.
الارا زیر لب گفت:
«این دیگه چه جور نوریه؟»
لباس گرمش را برداشت، شال بنفشی دور گردنش پیچید و فانوس کوچکش را روشن کرد.
از خانه بیرون رفت
و در را آرام بست.
جنگل در آن ساعت شب، با روزهای دیگر تفاوت داشت.
درختان انگار جابه‌جا شده بودند. مسیر باریکی که همیشه از کنار رودخانه می‌گذشت، حالا به راهی ناشناس تبدیل شده بود.
هرچه جلوتر می‌رفت، صدای زمزمه‌ها واضح‌تر می‌شد.
تا اینکه ناگهان فانوس خاموش شد.
الارا ایستاد.
«عالی شد... دقیقاً همین رو کم داشتم.»
صدای خنده ظریفی از میان بوته‌ها آمد.
دختر به سمت صدا برگشت.
موجود کوچکی با بال‌های شفاف و موهایی به رنگ نقره، روی شاخه‌ای نشسته بود. اندازه‌اش از یک کف دست بیشتر نبود.
موجود گفت:
«بالاخره اومدی.»
الارا با تعجب پرسید:
«تو... حرف می‌زنی؟»
موجود بال‌هایش را تکان داد.
«و تو هم بالاخره سؤال درست رو پرسیدی!»
«تو چی هستی؟»
«اسم من لیلیثه. یکی از نگهبانان گل‌های شب‌تاب. و تو باید الارا باشی.»
الارا چند قدم عقب رفت.
«از کجا اسم منو می‌دونی؟»
لیلیث لبخندش را از دست داد.
«چون جنگل سال‌هاست منتظر توئه.»
پیش از آنکه الارا بتواند چیزی بگوید، زمین زیر پایش لرزید.
درختان بلند اطرافشان شروع به کنار رفتن کردند و مسیری سنگ‌فرش‌شده پدیدار شد. در انتهای آن، دروازه‌ای عظیم از سنگ سیاه قرار داشت که روی آن نماد ماهی بنفش حک شده بود.