قسمت 2

الارا همیشه احساس می‌کرد چیزی در زندگی‌اش کم است؛ نه چیزی که بتوان آن را خرید یا در جایی پیدا کرد، بلکه چیزی شبیه یک خاطره گمشده، یک خانه ناشناخته یا صدایی که از فاصله‌ای بسیار دور او را به سوی خود فرامی‌خواند.

او بارها در خواب، جنگلی را دیده بود که در هیچ کتابی وجود نداشت. جنگلی با درختانی بلند، مهی نقره‌ای و ماهی به رنگ بنفش که نورش روی آب رودخانه‌ها می‌رقصید.

در تمام آن رؤیاها، صدایی نامش را صدا می‌زد.

و هر بار که از خواب بیدار می‌شد، احساس می‌کرد بخشی از وجودش هنوز در همان جنگل باقی مانده است.

اما او نمی‌دانست که بعضی رؤیاها، تنها ساخته ذهن انسان نیستند.

بعضی رؤیاها پنجره‌هایی هستند که از جهانی دیگر باز می‌شوند.

و گاهی، آن سوی پنجره، کسی واقعاً منتظر است.

در همان سرزمین، پسری زندگی می‌کند که سال‌هاست با سکوت خو گرفته است.

آدرین؛ نگهبان جنگل خاموش.

پسری با چشمانی به رنگ نقره، گذشته‌ای پیچیده و قلبی که پشت دیوارهای بلند بی‌اعتمادی پنهان شده است. او به تنهایی عادت دارد، به شب‌های طولانی، به مسیرهای ناشناخته و به مسئولیتی که هیچ‌وقت خودش انتخاب نکرده است.

آدرین آموخته که به کسی دل نبندد، به وعده‌ها اعتماد نکند و هرگز اجازه ندهد گذشته، آینده‌اش را تعیین کند.

او تصور می‌کند تمام زندگی‌اش را در محافظت از جنگل و نگهداری از رازهای آن خواهد گذراند؛ بی‌آنکه بداند روزی دختری از جهانی دیگر وارد سرزمینش می‌شود و تمام چیزهایی را که درباره زندگی می‌دانسته، زیرورو خواهد کرد.

نه با شمشیر.

نه با جادویی قدرتمند.

بلکه با سؤالات بی‌پایان، کنجکاوی، شجاعتی که حتی خودش از وجودش خبر ندارد و مهربانی‌ای که در میان تاریک‌ترین روزها نیز خاموش نمی‌شود.

آن‌ها در ابتدا تنها دو غریبه خواهند بود؛ دو مسافر از دو دنیای متفاوت که هیچ شناختی از یکدیگر ندارند و حتی نمی‌دانند چرا سرنوشتشان در یک نقطه به هم رسیده است.

شاید روزهای نخست، بیشتر از آنکه یکدیگر را درک کنند، با هم اختلاف داشته باشند. یکی سکوت را ترجیح می‌دهد و دیگری سؤال پرسیدن را. یکی همیشه محتاط است و دیگری نمی‌تواند در برابر یک راز تازه مقاومت کند.

اما سفرهای طولانی، آدم‌ها را تغییر می‌دهند.

در میان راه‌های مه‌آلود، کنار رودخانه‌های جادویی، در شب‌های سرد و زیر باران‌های بی‌پایان، آن‌ها کم‌کم یاد می‌گیرند به یکدیگر اعتماد کنند.

یاد می‌گیرند گاهی شجاعت، در جنگیدن نیست؛ در ماندن کنار کسی است که به کمک احتیاج دارد.

یاد می‌گیرند حتی قوی‌ترین آدم‌ها نیز گاهی خسته می‌شوند و حتی ساکت‌ترین قلب‌ها نیز به شنیده شدن احتیاج دارند.

آن‌ها بارها یکدیگر را از خطر نجات خواهند داد، برای یافتن پاسخ پرسش‌هایشان تلاش خواهند کرد، در برابر دشمنان کنار هم خواهند ایستاد و در لحظاتی که تمام امیدشان رو به خاموشی می‌رود، به یکدیگر یادآوری خواهند کرد که هنوز دلیلی برای ادامه دادن وجود دارد.