مقدمه
بعضی داستان‌ها از یک اتفاق آغاز نمی‌شوند؛ از یک احساس شروع می‌شوند. احساسی مبهم و دور که شاید سال‌ها در گوشه‌ای از قلب انسان پنهان مانده باشد؛ درست مانند خاطره‌ای که هرگز اتفاق نیفتاده، اما عجیب آشنا به نظر می‌رسد.
شاید تو هم گاهی در میان شلوغی روزها، دلت خواسته باشد همه‌چیز را برای لحظه‌ای پشت سر بگذاری؛ از خیابان‌های تکراری، ساعت‌های بی‌رحم، صداهای بی‌پایان و روزهایی که شبیه یکدیگر می‌گذرند فاصله بگیری و به جایی پناه ببری که هیچ‌کس تو را برای متفاوت بودن سرزنش نکند.
جایی دور از هیاهوی جهان، جایی که آسمانش به وسعت تمام رؤیاهای ناتمام باشد و شب‌هایش آن‌قدر روشن که حتی تاریکی نیز زیبا به نظر برسد.
جایی که بتوانی ساعت‌ها زیر درختان کهنسال قدم بزنی، به صدای رودخانه گوش بسپاری، میان صفحات کتاب‌های قدیمی گم شوی و در کلبه‌ای چوبی، کنار پنجره‌ای رو به جنگل، با فنجانی نوشیدنی گرم به تماشای باران بنشینی.
شاید چنین جایی در نقشه‌های جهان پیدا نشود.
شاید هیچ قطاری به آنجا نرود و هیچ مسافری نتواند نشانی‌اش را برای دیگری تعریف کند.
اما چه کسی گفته تمام چیزهایی که وجود دارند، باید دیده شوند؟
در دوردست‌ترین نقطه از جهان‌های شناخته‌شده، سرزمینی وجود دارد که نامش آرکادیاست؛ سرزمینی که زمان در آن مانند رودخانه جریان دارد و جادو، همچون ریشه‌های درختان، در تمام وجودش نفوذ کرده است.
آنجا ماه تنها یک جرم آسمانی نیست؛ نگهبان خاطرات فراموش‌شده است. ستارگان تنها در آسمان نمی‌درخشند؛ بعضی از آن‌ها در دل جنگل‌ها سقوط کرده‌اند و به شکل گل‌هایی کوچک، شب‌ها را روشن می‌کنند. رودخانه‌ها خاطرات کسانی را در خود نگه می‌دارند که دیگر توان به خاطر آوردن گذشته‌شان را ندارند و درختان کهنسال، داستان‌هایی را در میان حلقه‌های تنه خود پنهان کرده‌اند که هیچ انسانی فرصت شنیدنشان را نداشته است.
در آرکادیا، پریان هنوز در میان گل‌های شب‌تاب می‌رقصند، الف‌ها در شهرهایی پنهان از چشم انسان‌ها زندگی می‌کنند، موجودات افسانه‌ای در اعماق کوهستان‌ها به خواب رفته‌اند و کتابخانه‌هایی وجود دارند که کتاب‌هایشان صاحب واقعی خود را انتخاب می‌کنند.
اما زیبایی همیشه به معنای آرامش نیست.
در پشت آن همه نور و شکوه، تاریکی‌هایی وجود دارند که سال‌هاست منتظر فرصتی برای بازگشت هستند. سایه‌هایی که از خاطرات تلخ تغذیه می‌کنند، دروازه‌هایی که نباید گشوده شوند و رازهایی که اگر برملا شوند، می‌توانند سرنوشت یک سرزمین را تغییر دهند.
و درست در میان تمام این افسانه‌ها، دختری زندگی می‌کند که هنوز نمی‌داند به کدام جهان تعلق دارد.
دختری به نام الارا.
دختری با روحی سرشار از رؤیا، قلبی مهربان و نگاهی که همیشه چیزی فراتر از آنچه دیگران می‌بینند، جست‌وجو می‌کند. او به آسمان شب علاقه دارد، به سکوت جنگل‌ها، به صدای باران و به چیزهایی که نمی‌توان برایشان توضیحی منطقی پیدا کرد.