Sepideh Alizadeh: #پارت_۱

دو شب بود که به خاطر امتحان میان ترم نخوابیده بودم و حالا هم صدای این اسبی که بویی از فرهنگ آپارتمان نشینی نبرده بود و داشت در راه پله‌ها یورتمه می‌رفت، نمی گذاشت یک دقیقه هم پلک‌هایم روی هم بیفتد.

با حرص بلند شدم و در کمد را باز کردم و اولین شالی را که دم دستم آمد، برداشتم و روی سرم انداختم و با همان صورت نشسته و موهای پریشان به طرف در رفتم.

خودم را برای یک دعوای حسابی آماده کرده بودم. اما با دیدن مرد بلندقد و خوش استایلی که انگار همین الان از روی جلد مجله «قدبلندهای ناشناس» در آمده و مقابل واحد روبرویی پشت به من ایستاده بود و داشت اسباب کشی کارگرها را نظاره می کرد، زبانم بند آمد!

حدس زدنش سخت نبود که بدانم او همسایه جدیدم است.

داشتم از فضولی می‌مردم تا برگردد و بتوانم چهره‌اش را ببینم ولی بهتر بود همین الان و قبل از اینکه او من را با این تیپ پسرکش ببیند به داخل برمی‌گشتم.

اما از آنجا که هنگام تقسیم شانس من همیشه ته صف بودم، درست در همان لحظه برگشت و چشمان هر دویمان با دیدن هم گرد شد؛

من از دیدن مرد چشم و ابرو مشکی و با جذبه‌ای که حالا می‌شد رد لبخند پراکنده‌ای را در اطراف لب‌هایش دید و او احتمالا از دیدن موهای جودی ابوتی و تناسب و هماهنگی فوق‌العاده در رنگ و مدل لباس‌هایم!

بی‌اختیار به نشانه‌ی سلام، سر تکان دادم و مانند کسی که تمام عمرش از نعمت حرف زدن محروم بوده فقط لب‌هایم باز و بسته شد و به جز آوایی گنگ، صدایی از میانشان بیرون نیامد!

تنه‌ام را پشت در کشیدم و خواستم تا بیشتر از این گند بالا نیاورده‌ام، داخل بروم که دیدم دست‌هایش را جیب‌های شلوار جینش فرو برده و در حالی که داشت با تفریح براندازم می‌کرد، گفت:

– سلام به روی ماه نشسته‌ت!

Sepideh Alizadeh: #پارت_۲

از پررویی‌اش، حرصم گرفت و زبانم سر خود به کار افتاد:

– اگه اول صبح سر و صدای شما اجازه می‌داد، برای شستن صورتمم وقت پیدا می‌کردم.

یکباره لحنش عوض شد و با حالت جدی و کاملا مودبانه‌ای گفت:

– واقعا باید ببخشید که روز تعطیل مزاحم استراحتتون شدیم ولی منم چاره دیگه‌ای نداشتم. کل هفته به قدری سرم شلوغه که مجبور شدم جمعه رو برای اثاث‌کشی انتخاب کنم.

سعی کردم مانند خودش من هم مودب باشم. شق و رق تر ایستادم و گفتم:

– خواهش می‌کنم. قابل درکه...

به آنی دوباره نی‌نی چشم‌هایش پر از شیطنت شد:

– در هر حال من خیلی خوشبختم که با یه حوری بهشتی همسایه شدم!

بیشعور داشت دستم می‌انداخت. برای اینکه فرصت متلک گویی بیشتری به او ندهم، اخم‌هایم را در هم کشیدم:

در مغز همیشه در حال استراحتم داشتم دنبال جواب دندان شکنی می‌گشتم تا نثارش کنم که یکباره خود را جلو کشید و کاملا نزدیکم ایستاد و همزمان با لحن تند و صدای بلندی گفت:

– اوی کجا رو نگاه می‌کنی پسر؟! حواست به کارت باشه! یالا دست بجنبون ببینم!

قد بلند و شانه‌های پهنش اجازه نمی‌داد تا مخاطبش را ببینم. بدون اینکه ذره‌ای از جایش تکان بخورد، در همان موقعیتی که ایستاده بود، سرش را خم کرد و با صدای آهسته‌تری گفت:

– شما هم بهتره بری خونه‌اتون! دفعه‌ی بعدی هم که از راهرو صدا شنیدی و خواستی برای دعوا بیای، یادت باشه اول یه فکری به حال پوشش اون پایین بکنی، بعدش پوشوندن این سیم‌ظرفشویی‌ها!

Sepideh Alizadeh: #پارت_۳

سر از حرف‌هایش درنمی‌آوردم! با همان دهان باز و نگاه گیج، چشم‌هایم پایین افتاد و یک دفعه با دیدن شلوارک گلگلیِ رنگ و رورفته‌ام که به زور قدش به زیر زانو می‌رسید، با یک جیغ بنفش، خودم را کامل به پشت در کشاندم.

همین هم قهقه‌ی مردانه‌اش را بلند کرد.

اگر یک لحظه دیگر در آن وضعیت می‌ماندم از خجالت آب می‌شدم. کامل خودم را داخل خانه کشیدم و در را به رویش بستم و همانجا پشت به در تکیه دادم و دستم را روی قلبم تکیه دادم.

شنیدن صدای بریده بریده‌ی خنده‌هایش، تپش قلبم را بالاتر می‌برد. خوشبختانه صدا خیلی زود قطع شد و برخورد قدم‌هایش با سرامیک نشان داد که دارد دور می‌شود!

در کنار تمام‌ حرص خوردن‌هایم از اتفاقات چند دقیقه‌ی قبل، کلی هم سوال ذهنم را به خود مشغول کرد!

آیا قرار بود این مرد تنها در این خانه زندگی کند؟! یعنی من با یک پسرمجرد همسایه می‌شدم! وای خدا من و این همه خوشبختی محاله!

حتی اگر اینطور هم می‌شد، مطمئن بودم که این وضع دوام چندانی نخواهد داشت! آن هم با وجود حساسیت‌های بابام. روز اولی که دانشگاه تهران قبول شدم، فقط به شرطی حاضر شد اجازه‌ی تحصیل و خانه گرفتن در این شهر را به من بدهد که خودش مستقیم بر وضع محله و تک‌تک همسایه‌ها نظارت داشته باشد!

در این ساختمان هم همه‌ی واحد‌ها در دست خانواده‌های متاهل بود. به جز همین واحد روبروی من که پیرزنی مهربان ساکنش بود که همراه پرستارش در آن زندگی می‌کرد و آن بیچاره هم همین ماه قبل به رحمت خدا رفت و حالا این مردک جذاب و البته پررو جایش را گرفته بود.

با یادآوری آنچه گذشته بود، احساس کردم از گوش‌هایم آتش بیرون می‌زند. عجب رسوایی و بی‌آبرویی به بار آورده بودم.

Sepideh Alizadeh: #پارت_۴

برای اینکه آبروریزی سر صبح تکرار نشود و در صورت رو در رو شدن احتمالی دوباره با ظاهر موجهی مقابلش ظاهر شوم، تصمیم گرفتم قبل از هر کاری، سر و وضعم را سامان دهم؛ هر چند که ترجیح می‌دادم تا روزها از خانه بیرون نروم، بلکه تصویر امروز صبح در ذهن آن مردک پررو محو شود!

برای اینکه موهایم از آن حالت به قول او سیم ظرف‌شویی دربیاید، باید حمام می‌کردم. داشتن موی فر این دردسرها را هم داشت.

کارم بیشتر از چند دقیقه طول نکشید. حالا مقابل آینه ایستاده بودم و به فرهای درشت موهایم که به لطف ماسک موی جدیدی که خریده بودم، زیباتر و خوش‌حالت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید، نگاه می‌کردم.

به جز کمی رژ و ریمل، از هیچ وسیله‌ی آرایشی دیگری استفاده نکرده بودم. اما با همین‌ها هم کلی تغییر کردم. با به یادآوردن لقب حوری بهشتی که به من نسبت داده بود، بی‌اراده لبخند روی لبم نشست! اما به دل بی‌جنبه‌ام تشر رفتم و اجازه‌ی پیشروی به لبخند مسخره‌ام ندادم.

هنوز از راه‌پله سرو صدا می‌آمد و نشان می‌داد که مشغول کارند. سعی کردم نسبت به آن‌ها بی‌توجه بمانم و روی درس‌هایم متمرکز شوم. چند ساعتی به همین منوال گذشت تا اینکه در خانه به صدا درآمد و پشت بندش صدای بم و مردانه‌ای که بلند می‌گفت:

– همسایه... همسایه...

آرام و بدون عجله از جایم بلند شدم و شال یاسی رنگی را که به شومیز و شلوارم می‌آمد به سر کشیدم.

به محض اینکه در را باز کردم، از دیدن قیافه‌ی متعجب و هاج و واجش، دلم غنج رفت. اما او خیلی زود به خودش مسلط شد و نمایشی پس سرش را خاراند و گفت:

– ببخشید انگار واحدو اشتباه اومدم!

داشت بازی درمی‌آورد. لب‌هایم را روی هم فشار دادم تا مبادا بخندم. دوباره با نگاهی به در و دیوار گفت:

– نه ولی هر چی فکر می‌کنم، می‌بینم درسته! خانم من فکر می‌کنم این خونه جن داره! صبح که در زدم، یه وروره جادوی وزوزی درو به روم باز کرد!

Sepideh Alizadeh: #پارت_۵

از بیشعوری‌اش حرصم گرفت. اخم‌هایم را در هم کشیدم و گفتم:

– اتفاقا حق با شماست! اشتباه اومدین! از این به بعدم لطف کنید دیگه مزاحم نشید!

داشتم در را به رویش می‌بستم که با دستش مانع شد و با لحن دلجویانه‌ای گفت:

– یه دختر به این خوشگلی نباید که اینقدر بداخلاق باشه!

عجب! هر چه دلش می‌خواست می‌گفت، بعد هم انتظار داشت فقط به رویش بخندم!

در را نبستم. اما همچنان با اخم و منتظر نگاهش کردم که گردنش را کج کرد و گفت:

– می‌شه چند تا چایی به ما بدی؟! مردم از بس از صبح کار کردم!

همه چیز یک طرف، دور از ادب بود اگر درخواستش را رد می‌کردم. حتی اگر به جای او، یک خانواده، ساکنان جدید این خانه می‌شدند، قطعا قبل از این که خودشان بگوید، نه تنها این کار را انجام می‌دادم، بلکه برای کمک هم می‌رفتم. اما در این شرایط، چنین کاری صورت خوشی نداشت.

سر تکان دادم و آهسته گفتم:

– یه ربع دیگه آماده‌س.

لبخند زد:

– ممنون. چهار نفریم.

در را که بستم، از همان پشت در گفت:

– مال من لیوانی باشه!

رو که می‌دادی، آستر هم می‌خواست، حکایت او بود! مستقیم سراغ چایساز رفتم و آن را پر از آب کردم و تا جوش آمدنش همانجا ایستادم و به مرد همسایه فکر کردم.

Sepideh Alizadeh: #پارت_۶

علی رغم تمام راحتی و شوخی‌هایش، رفتارش طوری نبود که معذبم کند.

با صدای قل قل چایساز از فکر بیرون آمدم و آب جوش را درون قوری ریختم. بزرگترین ماگم را مخصوص آقای همسایه که هنوز اسمش را نمی‌دانستم درون سینی قرار دادم و هر چهار تا لیوان را پر از چای کردم و با قرار دادن ظرف شکلات درون سینی به طرف واحد روبرویی راه افتادم.

مقابل در باز خانه که رسیدم، یک لحظه مردد ایستادم. مانده بودم که او را باید چگونه صدا کنم "همسایه؟ آقا؟ یا حتی ساده با یک "هوی" او را متوجه حضورم کنم!

با خطور مورد آخر به ذهن خلاقم، محکم لب گزیدم تا صدای خنده‌ام بلند نشود و بعد با همان حال خندان وارد شدم.

خانه جابه جا پر از کارتن‌های باز نشده بود و یخچال ساید بای ساید به شکل بدقواره‌ای وسط آشپزخانه مانده بود.

ناگهان صدایی از پشت سرم گفت:

– باید به محاسنت، شیرین عقلی رو هم اضافه کرد حوری خانم! برای چی با خودت می‌خندی؟

یعنی اگر الان وانمود می‌کردم که سینی از دستم چپه شده درجه سوختگی‌اش خیلی شدید می‌شد؟!

بر دل سیاه شیطان لعنت فرستادم و گفتم:

– آقای بانمک، سینی رو بگیر دستم افتاد.

با تذکر من انگار که تازه حواسش جمع شد و سریع سینی را از من گرفت.

– دست شما درد نکنه. شرمنده افتادی تو زحمت!

مردک روان پریش! نه به آن شوخی‌های مسخره‌اش و نه این طور مودب و با لفظ قلم حرف زدنش. به زور و با اکراه زیر لب "خواهش می‌کنمی" برایش پراندم.

بعد حواسم پرت دو نفر از کارگرانی شد که از دو سمت کاناپه بزرگی گرفته بودند و هن هن کنان آن را به داخل می‌آوردند. با دیدن من و سینی چای در دست او نیش هر دو نفرشان باز شد.

Sepideh Alizadeh: #پارت_۷

آن که جوان‌تر بود. زودتر به حرف آمد:

– همین چند دقیقه پیش داشتم به ممد می‌گفتم الان فقط چایی می‌چسبه. کاش از خدا یه چیز دیگه خواسته بودم.

بعد هم خودش به حرف خودش خندید و دندان‌های زردش را نشانم داد. آن دیگری هم به نظر سی چهال ساله می‌آمد، گفت:

–دستت طلا آبجی!

در جوابش حتی یک لبخند هم نتوانستم بزنم. نگاه ناپاکش با آن آبجی که گفته بود، هیچ نمی‌خواند.

انگار مرد همسایه هم این را به خوبی متوجه شده بود که اخم‌هایش را درهم کشید و رو به آنها گفت:

– کاناپه رو بذارید اونجا.

و با دستش به کنار پنجره اشاره کرد. بعد هم از لای دندان های کلید شده اش رو به من گفت:

درِ واحدت باز مونده!

تابلوتر از این نمی‌توانست بیرونم کند! ولی این بار را استثنائا ناراحت نشدم. خودم هم دوست نداشتم آنجا جلوی چشم آن مردها بمانم.

پس آهسته لب زدم:

– دارم می رم.

هنوز قدم اول را برنداشته بودم که صدای آرامش در گوشم پیچید:

– بازم ممنون بابت چایی.

با لب‌هایی که کش آمده بود به واحد خودم برگشتم. علی رغم اینکه سر و صدا تمرکزم را به هم می‌ریخت، دوباره مشغول درس خواندن شدم. امتحانات میان ترم دانشگاه بود و مجبور به این کار بودم. وگرنه در این شرایط تنها کاری که نمی‌خواستم انجام دهم، همین بود. آن هم با وجود این آلودگی صوتی.

یک ساعتی را با هر بدبختی که بود گذراندم که دوباره زنگ خانه به صدا درآمد. من هم که هر لحظه مجهز و لباس پوشیده و در حال آماده باش بودم؛ فقط کافی بود شالم را از پشتی صندلی بردارم و روی سرم بیندازم تا ببینم دوباره چه کارم دارد!

Sepideh Alizadeh: #پارت_۸

چون نزدیک در نشسته بودم، چند ثانیه بیشتر طول نکشید که بازش کنم. به محض دیدنم با