← همجوار

قسمت 7

اشتراکیشکوهی و علیزاده

– پس چرا چاییت رو از من میخوای؟

صادقانه جواب داد:

– چون چایی‌های تو یه چیز دیگه‌س.

– یعنی چی؟!

ابرو بالا انداخت:

– یعنی همین که شنیدی، عطر و طعمی که چاییت داشت رو تاحالا جایی ندیدم.

کلافه تکیه‌ام را به دستگیره در دادم:

– فرمول اینه: یدونه هل و یه چوب دارچین. برو اجرا کن!

دستی به ریش نداشته‌اش کشید و ادای فکر کردن درآورد:

– آخه تو خونه‌ی کدوم پسر مجردی اینا پیدا می‌شه که من دومیش باشم؟!

– این دیگه مشکل من نیست!

خواستم در را ببندم که باز هم مانع شد و با پررویی گفت:

– حالا این یه بارم برو دم کن. جبران می‌کنم.

با یادآوری ناهاری که آن روز برایم گرفته بود، احساس نمک‌گیری کردم و بی‌حرف فقط سرم را به معنی تایید برایش تکان دادم و اینبار در را بستم. معلوم‌ نبود چند چایی دیگر باید به او می‌دادم تا حساب آن ناهار صاف شود!

به سمت چایساز رفتم و بعد از اینکه داخلش اب ریختم روشنش کردم. تصمیم گرفتم تا آب جوش بیاد لباس‌هایم را عوض کنم. با نیم نگاهی به کمد یک بلوز و شلوار ست بیرون کشیدم و شالی هم از آویز کنار در برداشتم و دور گردنم انداختم.

با صدای چایساز که خبر از به جوش آمدن آب را می‌داد به آشپزخانه برگشتم. مامان هردفعه بانکه‌ی مخصوص چای خشکم را خودش با دانه‌های هل و چوب دارچین شکسته مخلوط می‌کرد و آماده کنار چایساز میگذاشت.

بعد از دم کردن چای، دوباره به اتاق رفتم و جلوی آینه ایستادم. اینجا دیگر نتوانستم به خودم دروغ بگویم! مثل اسبی که به او تیتاب نشان داده باشند، از دعوت مرد همسایه خوشحال بودم!

#پارت_۱۰

چپ چپ نگاهش کردم:

– احیانا نباید دیگه تا الان چایساز و وسایلت رو باز کرده باشی؟!

سری به تایید تکان داد که دوباره پرسیدم:

– پس چرا چاییت رو از من میخوای؟

صادقانه جواب داد:

– چون چایی‌های تو یه چیز دیگه‌س.

– یعنی چی؟!

ابرو بالا انداخت:

– یعنی همین که شنیدی، عطر و طعمی که چاییت داشت رو تاحالا جایی ندیدم.

کلافه تکیه‌ام را به دستگیره در دادم:

– فرمول اینه: یدونه هل و یه چوب دارچین. برو اجرا کن!

دستی به ریش نداشته‌اش کشید و ادای فکر کردن درآورد:

– آخه تو خونه‌ی کدوم پسر مجردی اینا پیدا می‌شه که من دومیش باشم؟!

– این دیگه مشکل من نیست!

خواستم در را ببندم که باز هم مانع شد و با پررویی گفت:

– حالا این یه بارم برو دم کن. جبران می‌کنم.

با یادآوری ناهاری که آن روز برایم گرفته بود، احساس نمک‌گیری کردم و بی‌حرف فقط سرم را به معنی تایید برایش تکان دادم و اینبار در را بستم. معلوم‌ نبود چند چایی دیگر باید به او می‌دادم تا حساب آن ناهار صاف شود!