– پس چرا چاییت رو از من میخوای؟
صادقانه جواب داد:
– چون چاییهای تو یه چیز دیگهس.
– یعنی چی؟!
ابرو بالا انداخت:
– یعنی همین که شنیدی، عطر و طعمی که چاییت داشت رو تاحالا جایی ندیدم.
کلافه تکیهام را به دستگیره در دادم:
– فرمول اینه: یدونه هل و یه چوب دارچین. برو اجرا کن!
دستی به ریش نداشتهاش کشید و ادای فکر کردن درآورد:
– آخه تو خونهی کدوم پسر مجردی اینا پیدا میشه که من دومیش باشم؟!
– این دیگه مشکل من نیست!
خواستم در را ببندم که باز هم مانع شد و با پررویی گفت:
– حالا این یه بارم برو دم کن. جبران میکنم.
با یادآوری ناهاری که آن روز برایم گرفته بود، احساس نمکگیری کردم و بیحرف فقط سرم را به معنی تایید برایش تکان دادم و اینبار در را بستم. معلوم نبود چند چایی دیگر باید به او میدادم تا حساب آن ناهار صاف شود!
به سمت چایساز رفتم و بعد از اینکه داخلش اب ریختم روشنش کردم. تصمیم گرفتم تا آب جوش بیاد لباسهایم را عوض کنم. با نیم نگاهی به کمد یک بلوز و شلوار ست بیرون کشیدم و شالی هم از آویز کنار در برداشتم و دور گردنم انداختم.
با صدای چایساز که خبر از به جوش آمدن آب را میداد به آشپزخانه برگشتم. مامان هردفعه بانکهی مخصوص چای خشکم را خودش با دانههای هل و چوب دارچین شکسته مخلوط میکرد و آماده کنار چایساز میگذاشت.
بعد از دم کردن چای، دوباره به اتاق رفتم و جلوی آینه ایستادم. اینجا دیگر نتوانستم به خودم دروغ بگویم! مثل اسبی که به او تیتاب نشان داده باشند، از دعوت مرد همسایه خوشحال بودم!
#پارت_۱۰
چپ چپ نگاهش کردم:
– احیانا نباید دیگه تا الان چایساز و وسایلت رو باز کرده باشی؟!
سری به تایید تکان داد که دوباره پرسیدم:
– پس چرا چاییت رو از من میخوای؟
صادقانه جواب داد:
– چون چاییهای تو یه چیز دیگهس.
– یعنی چی؟!
ابرو بالا انداخت:
– یعنی همین که شنیدی، عطر و طعمی که چاییت داشت رو تاحالا جایی ندیدم.
کلافه تکیهام را به دستگیره در دادم:
– فرمول اینه: یدونه هل و یه چوب دارچین. برو اجرا کن!
دستی به ریش نداشتهاش کشید و ادای فکر کردن درآورد:
– آخه تو خونهی کدوم پسر مجردی اینا پیدا میشه که من دومیش باشم؟!
– این دیگه مشکل من نیست!
خواستم در را ببندم که باز هم مانع شد و با پررویی گفت:
– حالا این یه بارم برو دم کن. جبران میکنم.
با یادآوری ناهاری که آن روز برایم گرفته بود، احساس نمکگیری کردم و بیحرف فقط سرم را به معنی تایید برایش تکان دادم و اینبار در را بستم. معلوم نبود چند چایی دیگر باید به او میدادم تا حساب آن ناهار صاف شود!