← همجوار

قسمت 10

اشتراکیشکوهی و علیزاده

من هم ایستادم و رفتم کنار میز ناهارخوری ایستادم.

– همین رو بیار بذار جلوی آشپزخونه.

– تنهایی که نمی‌تونم! یذره کمک کن.

الکی غر زدم:

– خجالت نمی‌کشی از یه دختر کار می‌کشی؟

در حالیکه داشت حالش را بد نشان می‌داد گفت:

– چایی داره کم کم اثر می‌کنه، حالم بد می‌شه! تنهایی نمی‌تونم!

**پارت امروز خدمت شما❤️

اگه با خوندن پارت‌ها، لبخند رو لبتون میاد، با ری‌اکت‌هاتون منم خوشحال کنید.😘*

💫*خوشگلا روز دختر مبارک همگیتون🥳💋❤️

Sepideh Alizadeh: #پارت_۱۴

خندیدم.

– مسخره!

او هم دست از بازی کشید. صندلی‌ها را خودش آورد و دور میز چید. حتی در جابجایی مبل‌ها هم بجز کاناپه، نگذاشت من به بقیه دست بزنم.

نیم‌ساعت بعد، خانه انگار کلی بزرگ‌تر شده بود. تابلوها جابه‌جا، مبل‌ها مرتب و میز سر جایش قرار گرفته بودند.

ایستادیم وسط پذیرایی و به نتیجه نگاه کردیم و او گفت:

– دستت درد نکنه. چقدر خونه دلباز شد. باورم نمیشه این چند روزو تو همچین خرابه‌ای زندگی می‌کردم.

– خرابه که نه… ولی یه چیزی تو مایه‌های انباری لاکچری بود!

با صدا به حرفم خندید.

– اینقدر رک بودنم خوب نیست!

بعد لبخند زد.

– ولی جدی، خیلی خوب شد. ممنون.

من هم از نتیجه راضی بودم.

وقت رفتن شده بود. خواستم سینی را بردارم و بروم ولی بعد با خودم گفتم:

« نه… بذار خودش بیاره. یه بهونه هم می‌شه دوباره ببینمش…»

– خب دیگه من برم!

به طرف در راه افتادم و او هم همراهم آمد.

تا دستم را روی دستگیره گذاشتم، صدایش را شنیدم:

– راستی… اسمت چیه همسایه؟!

به طرفش برگشتم:

– لیندا.

چشم‌هایش جمع شد.

– لیدا؟

– نه! لیـــندا.

– آهان لیـــندا.

و موقع تلفظ «ن»، به حالت مسخره‌ای زبانش را گذاشت بین دندان‌هایش!

Sepideh Alizadeh: #پارت_۱۵

خوشبحالم شده بود. حالا یک سوژه‌ی دیگر برای مسخره‌بازی گیرش آمد. سعی کردم حساسیت نشان ندهم تا گزک دستش نیفتد. اما او همه چیز را از نگاهم خوانده بود.

لبخند شیطنت‌آمیزی زد و دستش را جلو آورد.

– منم یزدانم… از آشناییت خوشبختم لینـــدا.

این‌بار بدتر گفت!

کاش سینی را برداشته بودم تا آن را می‌کوبیدم بر فرق سرش!

اما در عوض من بی‌جنبه و مثل پسر ندیده‌ها چکار کردم؟! دستتم را درون دستش گذاشتم و گفتم.

– منم همینطور!

وقتی در پشت سرم بسته شد و چند قدم از واحدش دور شدم، به دستم نگاه کردم! انگار اختیار خودش را نداشت. یکبار می‌لرزید، کمی بعد داغ می‌شد، بعد دوباره می‌خواست بندری برود!

یعنی من تا این حد بی‌ظرفیت بودم؟! مگر چه شده بود؟ فقط دست داده بودیم!

به آپارتمان خودم رفتم، در را بستم و چند بار دستم را در هوا تکان دادم، شاید خاطره‌ی دست‌دادن از آن خارج شود، اما نشد!