عامر:
- سرورم، لطفاً آروم باشید!
اما مگر میشد آرام گرفت؟ مگر میشد در چنین شرایطی آرام نشست و دست روی دست گذاشت؟ دوباره نعرهای از اعماق سینهام بیرون جهید و تمام وسایلی را که روی میز چیده شده بودند، با یک حرکت دست به زمین ریختم. صدای برخوردشان با کف اتاق در میان فریادهایم پیچید و چیزی از حرص لعنتیام کم نکرد...
حرصم نمیخوابید! نمیخوابید این خشم کوفتی! چطور از من انتظار داشتند آرام باشم؟ چطور میتوانستم وقتی حتی نمیدانستم کجاست، آرام بگیرم و منتظر بمانم؟
- سرورم... بانو رو پیدا میکنیم!
بطریای که خدمه برای آرام کردنم روی میز گذاشته بودند، مقابلم بود. دست دراز کردم و آن را برداشتم. نگاهم اما به سمت دیوار اتاقم کشیده شد؛ به آن چشمان نقاشیشدهای که مدتها بود تنها تصویر قابل لمس من از او بودند. قدم برداشتم و مقابل بوم ایستادم. بغضی که راه گلویم را بسته بود، صدایم را گرفتهتر کرد و لب زدم:
- پس کی، اردلان؟ هان؟... پس کی؟ حسش نمیکنم... تا الان باید یه کمی از قدرتش رو حس میکردم، اما... هیچچیه! هیچی! سال بعد هجده سالش میشه و من هنوز توی این برزخم...
نگاهم از آن دو گوی مشکی جدا نمیشد. انگار تمام وجودم در همان چشمها خلاصه شده بود و من، هر بار که به آنها خیره میشدم، بیشتر از قبل در حسرت دیدن صاحبشان فرو میرفتم.
اردلان با احتیاط، طوری که مبادا بیشتر از این آشفتهام کند، جواب داد:
- سرورم، شاید بعد از پیدا کردن قدرتشون بتونید ایشون رو حس کنید... نگران نباشید قربان. زادهی خاکی نبوده که نتونه جفتش رو پیدا کنه.
زیر لب، همچنان خیره به آن چشمها، زمزمه کردم:
- امیدوارم اردلان... امیدوارم...
بطری را بالا بردم تا محتویاتش را یکنفس سر بکشم که ناگهان تصویر محوی در ذهنم جان گرفت. صدای او بود... همان صدای آشنایی که بارها در خواب شنیده بودم. یادم آمد که میگفت از آدمهایی که در عالم مستی فرو می روند و مواد میکشند، متنفر است!
دستم در نیمهی راه خشک شد.
چند لحظه به بطری میان انگشتانم خیره ماندم. حتی تصورِ اینکه روزی در مقابل چشمان او چنین کاری انجام بدهم، حالم را به هم میزد. دستم را پایین آوردم و در کسری از ثانیه، بطری را با تمام خشمم به آن سوی اتاق پرت کردم. صدای شکستن شیشهها در فضا پیچید و تکههایش روی زمین پخش شدند.
بیاعتنا به آنها، دوباره رو به دیوار کردم. دستم را بالا بردم و پشت آن را به آرامی، درست از کنار چشم نقاشیشدهاش تا روی گونهاش کشیدم؛ درست مثل نوازش کردن صورتی که سالها بود آرزوی لمسش را داشتم.
لبهایم لرزیدند و صدای گرفتهام در سکوت اتاق پیچید:
- سهم من از تو، خوابهایی تار شده که قلبم رو میلرزونه و به آتیش میکشه... نه میتونم ببینمت، نه میتونم رهات کنم! از اینکه منو توی این برزخ گذاشتی، خوشحالی بانوی من؟
چشم از آن تصویر نگرفتم. کاش میتوانستم برای یکبار هم که شده، بهجای این نقاشی، خودِ او را مقابلم ببینم... کاش میتوانستم دست دراز کنم و مطمئن شوم که این بار قرار نیست با باز کردن چشمهایم از دستش بدهم!
آب دهانم را محکم بلعیدم.
- اگه میدونستم خواب ما رو به همدیگه میرسونه، هرگز چشمامو باز نمیکردم... هر شب خواب تو رو میبینم و تموم غمها و دلگرفتگیهای روزم رو فراموش میکنم. فکر میکنم حضورت واقعیه... فکر میکنم بالاخره دعاهای من به واقعیت تبدیل شده و تو برگشتی پیشم!
نفسم را با لرزش بیرون دادم و نگاهم روی چشمانش ماند.
- اما بعد... چشمامو باز میکنم و دوباره همون جدایی لعنتی رو احساس میکنم! دوباره من میمونم و این اتاق و این تصویر و هزار تا سؤال بیجواب... اگه میدونستم خواب ما رو به هم میرسونه، تموم عمر چشمهام رو به روی کل دنیا میبستم!
و دستم هنوز روی گونهی نقاشیشدهاش مانده بود؛ انگار اگر حتی برای لحظهای رهایش میکردم، همان تصویر محو را هم از دست میدادم...
صبا:
باران نمنم میبارید و قطرههای ریزش روی صورتم مینشست. دستهایم را بیشتر از قبل در جیبهای پالتویم فرو بردم و به قدمهایم سرعت بخشیدم. هوا سرد بود و خیسی زمین، صدای قدمهایم را با هر بار فرود آمدن کفشهایم همراهی میکرد.
امروز به تمام معنا روز مزخرفی بود! از آن روزهایی که انگار از همان لحظهی بیدار شدن، همهچیز دست به دست هم دادهاند تا اعصابت را به هم بریزند.
اول از همه، امتحانی که هنوز هم نمیفهمیدم سؤالهایش را دقیقاً از کجای کتاب درآورده بودند! هرچه فکر میکردم، نمیتوانستم حتی به یاد بیاورم چنین مطالبی در کدام فصل بوده. بعد هم ریختن قهوه و سوختن پوست دستم... سوزشی که با وجود گذشت مدتی، هنوز هم دست از سرم برنداشته.
آه عمیقی کشیدم و نگاهم را به خیابان دوختم. واقعاً به چیزی برای عوض شدن حالم نیاز داشتم. حداقل میتوانستم در مسیر برگشت، سری به شیرینیفروشی محبوبم بزنم و چند تا دونات بخرم.
همین فکر کافی بود تا گوشهی لبهایم بالا برود. دوناتهای شکلاتی و توتفرنگی... آخ که چقدر هوسشان را کرده بودم! میتوانستم خودم را تصور کنم که به خانه میرسم، لباسهایم را عوض میکنم و با یک جعبه دونات، تمام خستگی و حرص امروز را از یاد میبرم.
لبخند کمرنگی روی لبم نشسته بود که ناگهان صدای جیغی در خیابان پیچید:
- مریم!
از صدای بلندش شانه هایم بالا پرید و افکارم به گوشهای از مغزم رهسپار شد. ناخودآگاه سرم را به سمت جاده چرخاندم و چشمم به صحنهای افتاد که خون در رگهایم منجمد شد.
دختر بچهی کوچکی، با عروسک در دستش، وسط خیابان خشکش زده. حتی قدمی هم برنمیداشت. فقط با چشمانی وحشتزده به ماشینی نگاه میکرد که با سرعت به سمتش میآمد!
قلبم فرو ریخت.
نه...
نه، نه، نه!
حتی فرصت فکر کردن هم نداشتم. پاهایم بیاختیار به حرکت درآمدند و با تمام توانی که در وجودم مانده بود، به سمتش دویدم. باران روی صورتم مینشست و کفشهایم با هر قدم در آب جمعشدهی خیابان فرو میرفت و بیرون میآمد. صدای قدمهایم را میشنیدم و نفسهایی که هر لحظه سنگینتر میشدند، اما نگاهم حتی یک لحظه از دخترک جدا نمیشد.
فقط باید بهش میرسیدم!
دستم را با تمام توان جلو بردم و درست در آخرین لحظه، بدن کوچکش را به سمتی دیگر هل دادم.
سرم به سمت ماشین چرخید.
نور چراغهایش مستقیم به چشمانم میتابید و برای لحظهای همهچیز در آن روشنایی محو شد. نه فرصتی برای کنار کشیدن داشتم و نه حتی زمانی برای ترسیدن...
ذهنم در میان آن چند ثانیه، بلندتر از همیشه فریاد زد:
یعنی زندگیم قراره اینطوری تموم بشه؟
همین بود اون زندگیای که میگفتن قراره ازش لذت ببرم و با خوشی سپریش کنم؟
اون همه دویدنها و شب بیداریها برای رسیدن به این لحظه بود؟ سهم من از زندگی فقط این بود؟...
صدای بوق ماشین در گوشم پیچید. بعد، همهچیز در هم فرو رفت و سیاهی آرامآرام مقابل چشمهایم را همچون پردهای گرفت.
دیگر چیزی نمیدیدم...
صدای جیغ و فریاد آدمها را از جایی دور میشنیدم. انگار چند نفر اطرافم بودند و چیزی میگفتند، اما کلماتشان به گوشم نمیرسید. صداها دور و دورتر میشدند و پلکهایم سنگینتر از آن بودند که بتوانم باز نگهشان دارم.
خسته بودم...
آنقدر خسته که حتی توان فهمیدن اینکه چه اتفاقی افتاده و آن آدمها چه میگویند را نداشتم. بالاخره چراغهای مغزم خاموش شد و کسی زیر گوشم پچ زد:
_ بخواب! راه زیادی رو در پیش داری!
----
_داره چشماشو باز میکنه... صدای منو میشنوی؟
صداها رو گنگ و نامفهوم میشنیدم. انگار کیلومترها ازم فاصله دارند. بهسختی پلکهام رو از هم باز کردم و هنوز درست نتونسته بودم به خودم مسلط بشم و شرایط را درک کنم، با دیدن زن و مرد غریبهای که بالای سرم خم شده بودند، وحشتزده از جایم نیمخیز شدم.
قلبم بیقرار خودش را به سینه میکوبید. پاهایم را با عجله جمع کردم و با ترس، به عقب خزیدم. نگاههای ناآشنای آن دو نفر بیشتر از هر چیزی مضطربم میکرد.
_شماها کی هستین؟
نگاهم را با سردرگمی به اطراف چرخاندم. خانهای قدیمی با دیوارهای گِلی و حصیرهایی که کفش پهن شده بودند... هیچچیز آشنا نبود. هیچچیز!
دوباره به زن و مرد مقابلم نگاه کردم. لباسهای عربی به تن داشتن. با تردید نگاهم را پایین آوردم و به محض دیدن لباس سبزرنگی که تنم بود، نفس در سینهام حبس شد.
این لباس...؟!
با ناباوری قسمت کوچکی از پارچه را بین انگشتانم گرفتم. لباسهای خودم کجا بودن؟ چه کسی آنها را عوض کرده بود؟ اصلاً من کجا بودم؟!
هجوم سؤالهای بیجواب، سرم را به درد آورد. ترس مثل سرمایی ناخوشایند از ستون فقراتم بالا خزید. نکند... نکند من را دزدیده بودن؟!
زن ناگهان بغضش ترکید و زیر گریه زد. از صدای شیونش شانههایم بالا پرید. مرد هم با چشمهایی آکنده از اندوه نگاهم میکرد. هر دو تقریباً همسن پدر و مادرم بودن، اما این شباهت هم نمیتوانست ذرهای از ترسم را کم کند.
دوباره با صدایی لرزان پرسیدم:
_شماها کی هستین؟
زن با گریه و شیون بر روی زانویش کوبید و گفت:
_من مادرتم دخترم!
برای لحظهای مات و مبهوت نگاهش کردم. مادر؟! این زن واقعاً چه چیزی میگفت؟ داشت مسخرهام میکرد؟!
با ناباوری به صورتش خیره ماندم. زن محکمتر روی زانویش کوبید و در حالیکه اشک از چشمانش سرازیر بود، رو به مرد کرد و گفت:
_دیدی چی شد جلال؟... طبیب گفت شاید چیزی یادش نیاد... بدبخت شدیم مرد!
مرد با نگاهی آمیخته به ترحم نگاهم کرد و جواب داد:
_همین که زندهست باید خداروشکر کنیم مرضیه...کم کم همه چی درست میشه!
از حرفهایشان چیزی سر درنمیآوردم. هر کلمهای که به زبان میآوردن، بیشتر از قبل گیجم میکرد. دیگر تحمل ماندن در این خانه را نداشتم. از جا بلند شدم و بیدرنگ به طرف در دویدم.
در چوبی را باز کردم و با منظرهای روبهرو شدم که برای چند لحظه نگاهم را به خودش دوخت. حیاطی پوشیده از شنهای طلایی و قهوهای، زیر آفتابی سوزان گسترده شده بود. گرمای هوا روی صورتم نشست، اما حتی فرصت فکردن هم ندارم.
پابرهنه به طرف در چوبی حیاط دویدم. صدای آن دو نفر پشت سرم بلند شد. با لهجهای غلیظ و لحنی آشفته مدام صدایم میزدند، اما من فقط به راهی برای فرار فکر میکردم.
دروازه را باز کردم و با دیدن آدمهایی که پشت آن قرار داشتن، قدمهام سست شد. لباسهای عجیب و قدیمی، شمشیرهایی که در دست داشتن و خانههای گِلی اطراف... تصویر پیش رویم بیشتر به صحنهای از دل تاریخ شباهت داشت تا دنیای واقعی.
سرم گیج رفت. نگاهم میان آدمها و خانهها سرگردان مانده بود. من کجا بودم؟!
هنوز فرصت نکردم تا اتفاقات افتاده را هضم کنم که دستی دور شانههایم حلقه شد و با قدرت به عقب کشیده شدم. داد زدم:
_ولم کن... ولم کن!
با تمام توان تقلا کردم، اما زور دستهایی که من را میکشیدن خیلی بیشتر بود. مرد من را به داخل حیاط کشاند، دروازهی چوبی را بست و قفل کرد.
خودش بود... همان مردی که زن اسمش را جلال صدا زده بود!
چند قدم ازش فاصله گرفتم و دستهایم را دور بازوان برهنهام حلقه کردم. سعی داشتم لرزش تنم را پنهون کنم، اما ترسی که وجودم را فرا گرفته بود، اجازه نمیداد حتی درست نفس بکشم. مرضیه بالای ایوان ایستاده بود و با نگرانی نگاهمان میکرد.
نگاهم را به مرد دوختم. اخمهایش درهم فرو رفته بود، اما پشت آن چهرهی جدی، غمی عمیق در انتهای چشمانش دیده میشد. اندام لاغری داشت، اما درشت هیکل بود. صورت استخوانیاش در کنار دشداشه و عقال سفید، ظاهر غریبی بهش داده بود.
نفس عمیقی کشید. انگار تلاش میکرد خودش را آرام کند. چند لحظه نگاهم کرد و بعد با صدایی که سنگینی عجیبی داشت، گفت:
_من پدرتم!
با شنیدن حرفش، سردرگمی تمام وجودم را فرا گرفت. دستم را بالا آوردم و با درماندگی به اطراف اشاره کردم.
_اینجا کجاست؟ الان... الان چه سالیه؟
جلال بدون مکث جواب داد:
_صاحارا... سال 340 قمری!
چند لحظه فقط بهش خیره ماندم. سیصد و چهل قمری؟! یعنی چه؟!
من سال شمسی را میشناختم، اما قمری... طبق چیزهایی که خوانده بودم، سال قمری باید بیشتر از شمسی میبود. پس چطور ممکن است در سال سیصد و چهل باشیم؟! مگر نباید هزار و چهارصد میبود ؟ حتی سال میلادی هم دو هزار و بیست و شش بود!
صاحارا...!
اسم عجیبی که حتی یکبار هم به گوشم نخورده. نه در اخبار چیزی راجعبهش شنیده بودم و نه در کتب تاریخی همچنین نامی را دیده بودم! اصلاً همچنین جایی روی نقشه