صبح روز بعد، نیکلاس زودتر از همیشه به دفترش رسید.
شب گذشته تقریباً نخوابیده بود. هر بار که چشمهایش را میبست، تصویر خانهٔ پدرش و جای خالی دفترچهٔ چرمی دوباره مقابلش ظاهر میشد. بااینحال، میدانست نمیتواند تمام روز را درگیر خاطرات بماند. اگر قرار بود چیزی دربارهٔ مرگ توماس پیدا کند، باید از همان جایی شروع میکرد که همهچیز آغاز شده بود.
سه نام را روی صفحهٔ رایانهاش باز کرد: شهردار، مدیرعامل و توماس هیل.
گزارشهای منتشرشده دربارهٔ دو قربانی نخست را دوباره خواند. این بار بهجای تمرکز بر جزئیات قتل، دنبال ارتباطی میگشت که شاید در نگاه اول بیاهمیت به نظر میرسید.
چند ساعت گذشت. تماسهای کاری را کوتاه پاسخ داد و پروندهای را که باید برای یکی از موکلانش آماده میکرد، کنار گذاشت. تمام توجهش به صفحهٔ نمایشگر بود.
سرانجام، میان انبوهی از خبرهای قدیمی، به تصویری برخورد که قبلاً از کنارش گذشته بود.
عکس مربوط به مراسمی خصوصی، حدود یک سال پیش بود. شهردار و مدیرعامل در کنار چند چهرهٔ شناختهشده ایستاده بودند. زیر تصویر، گزارشی کوتاه دربارهٔ همکاری چند مجموعه در اجرای یک طرح شهری منتشر شده بود.
نیکلاس تصویر را بزرگ کرد.
این نخستین ارتباط مشخصی بود که میان دو قربانی پیدا میکرد؛ هرچند هنوز نمیدانست آیا همین ارتباط اهمیتی داشته یا نه. نام هر دو مرد در گزارشهای مربوط به همان پروژه تکرار شده بود. پروژهای که در زمان خودش توجه زیادی جلب کرده و بعد، بیسروصدا از خبرها کنار رفته بود.
نیکلاس نام پروژه را یادداشت کرد.
بعد نام پدرش را جستوجو کرد.
نتیجهها چیزی جز اطلاعات معمولی دربارهٔ زندگی توماس نشان نمیدادند. نه نامی از آن پروژه بود، نه خبری از همکاری با شهردار یا مدیرعامل. پدرش زندگی سادهای داشت و در هیچیک از گزارشهای عمومی، نشانی از ارتباطش با افراد قدرتمند دیده نمیشد.
نیکلاس به پشتی صندلی تکیه داد.
«پس تو کجای این ماجرایی، بابا؟»
پاسخی نیامد.
نزدیک ظهر تصمیم گرفت جستوجوی اینترنتی را کنار بگذارد. اگر قرار بود دربارهٔ پروژه اطلاعات بیشتری پیدا کند، آرشیو روزنامهها و گزارشهای قدیمی میتوانستند مفیدتر باشند.
کتش را برداشت و به کتابخانهٔ عمومی مرکز شهر رفت.
بخش آرشیو در طبقهٔ پایین قرار داشت؛ اتاقی آرام با قفسههایی بلند و میزهایی که چراغ مطالعهٔ کوچکی روی هرکدام قرار گرفته بود. نیکلاس نام پروژه را به مسئول بخش داد و پس از چند دقیقه، چند نسخه از روزنامههای قدیمی و پروندههای مطبوعاتی در اختیارش گذاشته شد.
او صفحهها را یکییکی ورق زد. بیشتر گزارشها دربارهٔ هزینهها، زمانبندی و اختلافهای اداری پروژه بود. بااینحال، نام شهردار و مدیرعامل بارها در آنها دیده میشد.
در میان اسناد، هیچ اشارهای به توماس پیدا نکرد.
تلفنش لرزید.
نام کارآگاه موریس روی صفحه افتاده بود.
نیکلاس تماس را پاسخ داد.
«سلام.»
موریس گفت: «دربارهٔ سؤالی که دیروز پرسیده بودید، بررسی اولیه انجام شد. هنوز چیزی دربارهٔ دفترچه پیدا نکردیم.»
«یعنی هیچکس اون رو ندیده؟»
«در گزارش وسایل ثبت نشده. بیشتر از این فعلاً نمیتونم تأیید کنم.»
نیکلاس لحظهای سکوت کرد و بعد پرسید: «آخرین ملاقاتهای پدرم چطور؟ کسی رو پیدا کردید؟»
«داریم بررسی میکنیم. اگر مورد قابلتوجهی باشه، خبرتون میکنم.»
نیکلاس تشکر کرد و تماس را پایان داد.
وقتی از کتابخانه بیرون آمد، هوا رو به تاریکی میرفت. هنوز جواب روشنی نداشت؛ فقط یک ارتباط میان دو قربانی و دفترچهای که از خانهٔ پدرش ناپدید شده بود.
در مسیر بازگشت، تلفنش پیام تازهای دریافت کرد.
فرستنده را نمیشناخت، اما نامش برایش غریبه نبود. مردی بود که چند بار در دیدارهای خانوادگی دیده بود؛ از همکاران قدیمی توماس.
پیام کوتاه بود:
«نیکلاس، شنیدم چه اتفاقی افتاده. واقعاً متأسفم. اگر فرصت داشتی، باید دربارهٔ پدرت باهات صحبت کنم. موضوعی هست که شاید بهتر باشه بدونی.»
نیکلاس همانجا ایستاد.
چند بار پیام را خواند. انگشتش لحظهای روی صفحه ماند و سپس نوشت:
«دربارهٔ چی؟»
پاسخ چند دقیقه بعد رسید:
«ترجیح میدم تلفنی توضیح ندم. اگر موافقی، فردا همدیگه رو ببینیم.»
نیکلاس به خیابان خلوت روبهرو نگاه کرد.
برای نخستین بار، کسی از اطرافیان پدرش ادعا میکرد چیزی میداند که شاید به مرگ او مربوط باشد.
او نوشت:
«باشه. کجا و چه ساعتی؟»
قرار برای صبح روز بعد گذاشته شد.
نیکلاس تلفن را در جیبش گذاشت و به راه افتاد. حالا علاوه بر دفترچهٔ گمشده، سؤال تازهای هم داشت:
همکار قدیمی پدرش چه چیزی میدانست که نمیخواست حتی از طریق تلفن دربارهاش حرف بزند؟