نیکلاس تا غروب همان روز در خانهٔ پدرش ماند.
پس از چند ساعت انتظار، مأموران بررسی صحنهٔ جرم اجازهٔ ورود به خانه را به او دادند. یکی از آنها تأکید کرد که نباید چیزی را جابهجا کند یا به وسایلی که ممکن است به تحقیقات مربوط باشند دست بزند.
نیکلاس سر تکان داد و وارد شد.
اولین چیزی که توجهش را جلب کرد، سکوت خانه بود.
نه صدای تلویزیون شنیده میشد، نه قدمهای پدرش در راهرو و نه صدای رادیویی که توماس معمولاً صبحها روشن میکرد. خانه همان خانهٔ آشنای گذشته بود، اما چیزی در آن تغییر کرده بود.
کت پدرش هنوز به چوبلباسی کنار در آویزان بود. روزنامهٔ صبح روی میز قرار داشت.
بارها پدرش را پشت همین میز دیده بود؛ روزنامه میخواند، قهوه مینوشید و گاهی دربارهٔ روز نیکلاس سؤال میپرسید. حالا آن عادتهای ساده به خاطراتی تبدیل شده بودند که دیگر تکرار نمیشدند.
نیکلاس نفس عمیقی کشید. او برای پیدا کردن پاسخ آمده بود.
نگاهش را در اتاق چرخاند. هیچ نشانهٔ آشکاری از بههمریختگی وجود نداشت. وسایل سر جای خودشان بودند و خانه بیشتر شبیه مکانی به نظر میرسید که صاحبش برای چند ساعت از آن خارج شده باشد.
اما یک چیز ذهنش را مشغول کرد: دفترچهٔ چرمی پدرش.
توماس همیشه دفترچهای کوچک همراه داشت. آن را معمولاً کنار تلفنش میگذاشت و شمارهها، قرارها یا نام افراد را در آن یادداشت میکرد. نیکلاس میدانست پدرش چقدر به آن وابسته بود.
به سمت میز رفت و کشوی کوچکی را که توماس وسایل شخصیاش را در آن میگذاشت، باز کرد. چند قبض، یک خودکار و تعدادی کاغذ قدیمی داخلش بود.
دفترچه آنجا نبود.
شاید پدرش آن را جای دیگری گذاشته بود، اما نیکلاس به یاد نمیآورد توماس بدون آن از خانه خارج شده باشد.
تلفنش را بیرون آورد و شمارهٔ کارآگاهی را گرفت که صبح دربارهٔ مرگ پدرش با او تماس گرفته بود.
پس از چند بوق، صدای مردی از آن سوی خط شنیده شد.
«بله؟»
«کارآگاه موریس؟ نیکلاس هیل هستم.»
«بله، آقای هیل. مشکلی پیش اومده؟»
«یک دفترچهٔ چرمی کوچک بود که پدرم همیشه همراهش داشت، اما اینجا نیست. جزو وسایلی بوده که پیدا کردید؟»
موریس مکث کرد.
«اجازه بدید بررسی کنم.»
نیکلاس منتظر ماند و به جای خالی دفترچه روی میز نگاه کرد.
چند ثانیه بعد، موریس گفت:
«در فهرست وسایلی که ثبت شده، چنین چیزی وجود نداره.»
«یعنی مطمئنید؟»
«من چیزی نمیبینم. ممکنه جای دیگهای گذاشته باشه یا هنگام بررسی در محل نبوده باشه.»
نیکلاس ابروهایش را درهم کشید.
«پدرم هیچوقت بدون اون دفترچه بیرون نمیرفت.»
موریس آرام جواب داد: «متوجهام. اگر موردی پیدا بشه، بهتون اطلاع میدیم.»
نیکلاس پیش از قطع تماس پرسید:
«دربارهٔ افرادی که پدرم در روزهای آخر باهاشون ملاقات داشته، چیزی مشخص شده؟»
«هنوز در حال بررسی هستیم.»
«کسی به خونه رفتوآمد داشته؟»
«در حال حاضر نمیتونم اطلاعات بیشتری در اختیارتون بذارم.»
نیکلاس فکش را محکم کرد.
«فقط میخوام بدونم آخرین روزهای زندگی پدرم چه اتفاقی افتاده.»
موریس لحظهای سکوت کرد.
«اگر اطلاعاتی به دست بیاریم، با شما تماس میگیریم.»
تماس پایان یافت.
دفترچهٔ گمشده بهتنهایی چیزی را ثابت نمیکرد. شاید پدرش آن را جای دیگری گذاشته بود یا مأموران هنگام بررسی متوجهش نشده بودند. بااینحال، نیکلاس نمیتوانست از کنار این موضوع بهسادگی عبور کند.
اگر کسی برای سرقت وارد شده بود، چرا وسایل باارزش سر جای خودشان بودند؟ اگر هدف شخصی بود، چرا نشانهای از درگیری وجود نداشت؟ و اگر این قتل به دو پروندهٔ قبلی مربوط میشد، پدرش چه چیزی داشت که میتوانست او را به یکی از اهداف تبدیل کند؟
نیکلاس پاسخی نداشت.
پیش از خروج، بار دیگر به میز کنار پنجره نگاه کرد. روزنامه هنوز همانجا بود. آن را برنداشت؛ فقط چند لحظه به آن خیره ماند و سپس به سمت در رفت.
هوای عصر سرد شده بود. نیکلاس در را بست و کلید را در جیبش گذاشت. پیش از رفتن به سمت ماشین، تلفنش را بیرون آورد و پوشهٔ مربوط به قتلها را باز کرد.
این بار زیر نام پدرش نوشت:
«دفترچهٔ چرمی گمشده.»
برای نخستین بار احساس کرد شاید چیزی در زندگی معمولی پدرش وجود داشته که خودش هرگز از آن خبر نداشته است.
و این فکر، بیشتر از هر احتمال دیگری آزارش میداد.