«پدرتون صبح امروز در منزلش پیدا شده.»
نیکلاس انگشتانش را محکمتر دور تلفن بست.
«پیدا شده؟ یعنی چی؟»
صدای مرد پایینتر آمد.
«متأسفم، آقای هیل. ایشون فوت کردن.»
هیچ صدایی از نیکلاس خارج نشد.
او به دیوار روبهرو نگاه میکرد، به لکهٔ کوچکی بالای پریز برق که مدتها بود تصمیم داشت درستش کند و هر بار فراموش میکرد. ذهنش به چیزی چنگ انداخته بود که هنوز میتوانست عادی باشد؛ چیزی کوچک و بیاهمیت، درحالیکه جملهای که شنیده بود، تمام زندگیاش را به دو بخش تقسیم کرده بود.
قبل و بعد از این تماس.
نمیدانست تماس چه زمانی پایان یافت. فقط وقتی به خودش آمد که تلفن هنوز در دستش بود و صدای بوق ممتد از آن شنیده میشد.
پدرش مرده بود.
توماس هیل؛ مردی که هیچوقت در اخبار ظاهر نشده بود، هیچ مقام مهمی نداشت و هرگز نامش در کنار افراد قدرتمند شهر قرار نگرفته بود.
مردی که بزرگترین نگرانیاش، تا جایی که نیکلاس میدانست، خراب شدن ماشین قدیمیاش یا دیر رسیدن به قرارهای خانوادگی بود.
چرا او؟
نیکلاس از تخت بیرون آمد و تلویزیون را روشن کرد.
هنوز تصویر پدرش روی صفحه ظاهر نشده بود. مجری از کشف جسد یک مرد پنجاهوهشتساله خبر میداد و میگفت پلیس در حال بررسی احتمال ارتباط این پرونده با دو قتل قبلی است.
چند ثانیه بعد، تصویر عوض شد.
عکس توماس هیل روی صفحه نشست.
زیر آن، جملهای نوشته شده بود که نیکلاس مجبور شد دو بار بخواند تا معنایش را بپذیرد.
«سومین قربانی احتمالی زنجیرهٔ قتلها؛ پلیس ارتباط پرونده را بررسی میکند.»
سومین قربانی.
نیکلاس آرام روی لبهٔ تخت نشست.
تا چند دقیقه پیش، دو قتل اول برایش معمایی جذاب بودند؛ پروندههایی که میتوانست بدون درگیر شدن در پیامدهایشان بررسیشان کند، حدس بزند و دربارهشان فکر کند.
حالا دیگر هیچ فاصلهای میان او و ماجرا وجود نداشت.
قاتل، اگر واقعاً همان فردی بود که نیکلاس تصور میکرد، این بار وارد خانهٔ خانوادهٔ او شده بود.
و ناگهان سؤال اصلی تغییر کرد.
دیگر برایش مهم نبود که چرا شهردار و مدیرعامل کشته شدهاند.
میخواست بداند چرا پدرش باید نفر سوم باشد.
نیکلاس یک ساعت بعد مقابل خانهٔ پدرش ایستاده بود.
نوار زردرنگ پلیس ورودی ساختمان را مسدود کرده بود و دو مأمور در نزدیکی در با یکدیگر صحبت میکردند. خانه از بیرون هیچ تفاوتی با روزهای قبل نداشت؛ همان پنجرهها، همان گلدان کنار پلهها و همان چراغ کوچکی که توماس همیشه هنگام شب روشن میگذاشت.
نیکلاس از یکی از مأموران خواست اجازه دهد وارد شود، اما تا پایان بررسی صحنهٔ جرم با مخالفت روبهرو شد.
او اصرار نکرد.
بهجای آن، در سکوت به ساختمان نگاه کرد و سعی کرد آخرین باری را به یاد بیاورد که پدرش را دیده بود.
سه روز پیش؟
چهار روز؟
تصاویر پراکندهای از تماسهای کوتاه و گفتوگوهای معمولی به ذهنش میآمدند، اما هیچکدام آنقدر واضح نبودند که بتواند از میانشان نشانهای پیدا کند. توماس چیزی دربارهٔ تهدید شدن نگفته بود. رفتار عجیبی نداشت. از کسی شکایت نکرده بود.
هیچچیز.
و همین، از هر چیز دیگری ترسناکتر بود.
مردی که هیچ نشانهای از خطر در زندگیاش نداشت، درست مانند دو قربانی پیشین، ناگهان مرده بود.
نیکلاس پوشه ای را که ساخته بود باز کرد
نام شهردار.
نام مدیرعامل.
و حالا نام توماس هیل.
سه اسم در یک صفحه.
برای نخستین بار، دیگر نتوانست به خودش بگوید که شاید تمام این اتفاقها صرفاً تصادفی باشند.
چشمش به یادداشت قدیمیاش افتاد؛ همان سؤالی که زیر نام دو قربانی نوشته بود.
وجه اشتراک واقعی آنها چیست؟
نیکلاس صفحه را بست.او هنوز پاسخ را نمیدانست. هنوز نمیدانست چه چیزی این سه مرد را به یکدیگر پیوند میدهد یا چرا کسی باید برای کشتن آنها یک الگوی مشترک انتخاب کند.
اما یک چیز برایش روشن شده بود.
اگر پلیس نتواند ارتباط این قتلها را پیدا کند، او خودش به دنبال آن خواهد رفت.
نه به این دلیل که فکر میکرد از کارآگاهان باهوشتر است.
بلکه چون حالا تنها کسی بود که نمیتوانست اجازه دهد این پرونده به یکی دیگر از خبرهایی تبدیل شود که مردم پس از چند روز فراموش میکنند.
در آن سوی خیابان، خودروی سیاهی آرام از مقابل خانه عبور کرد.
نیکلاس متوجه آن نشد.
خودرو در انتهای خیابان پیچید و از دید خارج شد؛ بیآنکه کسی بداند رانندهاش چه کسی است، یا چرا چند ثانیه بیشتر از حد معمول به خانهٔ توماس هیل نگاه کرده بود.
شهر هنوز از سومین قتل حرف میزد.
اما جایی دور از چشم مردم، چیزی که این سه مرگ را به هم پیوند میداد، همچنان در تاریکی پنهان مانده بود.
و نیکلاس هیل، بیآنکه بداند، تازه قدم اول را به سوی آن برداشته بود.