به نام خدا
رمان عطر
نویسنده: راضیه نعمتی
فصل 1
نگار روی کاناپه نشسته بود و به صندوقچه چوبی زیبایی که صبح همان روز از بازار خریده بود نگاه میکرد. چقدر قشنگ ساخته شده بود! وقتی درش را باز میکرد بوی خوبی از آن به مشام میرسید و حالش را عوض میکرد. با صدای پدرش نگاهش از صندوقچه به روی او آمد:
ـ بچهها دیگه وقتشه برگردیم تهران.
جاخورده پرسید:
ـ مگه قرار نبود چند روز دیگه بمونیم؟
نیما برادر کوچکش پاهایش را بر زمین کوبید و گفت:
ـ من نمیام! خیلی زوده!
ستار سعی کرد با زبانی نرم پسرش را متقاعد کند:
ـ پسرم ویلا امانت عموته. نمیشه بیشتر موند.
هما هم با نگاهی جدی به فرزندان ناراضیاش گفت:
ـ بچهها پدرتون راست میگه. به اندازهی کافی اینجا موندیم.
نگار با اینکه هنوز ناراضی بود اما سکوت کرد. با صدای پرانرژی پدرش به خود آمد:
ـ چطوره قبل از اینکه برگردیم تهران برای آخرین بار دریا رو ببینیم؟
همه موافقت کردند و آمادهی رفتن شدند. اواسط ظهر بود و دریا زیر اشعههای طلایی رنگ نور خورشید تلألو خیرهکنندهای داشت. نگار دستش را سایبان پیشانی کرده بود و به پدر و مادرش مینگریست که عاشقانه در امتداد ساحل قدم میزدند. در دل خوشبختیاشان را ستود و آرزو کرد به زودی با فردی که دوستش داشت آشنا شده، عشق، این موهبت الهی را که نصیب هر کسی نمیشد، تجربه کند... با صدای نیما به خود آمد:
ـ آبجی! ازم عکس میگیری؟
ابروانش را بالا برد و با مهربانی جواب داد:
ـ بله که میگیرم!
آیکن دوربین را توی گوشی لمس کرد و از نیما که با شوق خود را میان امواج آرام و گوشنواز دریا انداخته بود، چند عکس قشنگ گرفت و با صدای بلند گفت:
ـ بیا عکسای خوشگلتو ببین. عین یه تیکه ماه افتادی.
نیما با ذوق از آب درآمد و گوشی را گرفت و در همان حال نگاه نگار بیاختیار به مردی با قامت متوسط و هیکلی درشت افتاد که با لبخند و دستانی گشوده به سوی پدرش قدم برمیداشت. پدرش هم بهتزده به پیشواز او میرفت. به هم که رسیدند با محبتی برادرانه یکدیگر را در آغوش گرفتند. پدرش شانههای او را در دست گرفته بود و حیرتزده میگفت:
ـ شاهرخ! اصلاً باورم نمیشه میبینمت!
شاهرخ سری تکان داد و گفت:
ـ حق داری! آخرین بار تو مراسم ترحیم همسرم همدیگه رو دیدیم.
چهرهی ستار دلسوزانه درهم رفت و گفت:
ـ خدا خانمتو بیامرزه. من چند بار اومدم سراغتو گرفتم ولی نبودی.
شاهرخ به نشانهی تأیید سر فرود آورد و گفت:
ـ یه مدت از ایران رفته بودیم و آلمان زندگی میکردیم ولی الآن برگشتیم و خیال رفتن نداریم.
هما میان گفتگویشان آمد و گفت:
ـ کار خوبی کردین شاهرخ خان. زندگی تو غربت خیلی سخته.
شاهرخ جواب داد:
ـ مخصوصاً برای مهرداد که وابستگیش به مادرش زیاد بود و رفتن به اونجا هیچ تأثیری روی بهبود حالش نداشت!
با آمدن نام مهرداد بیاختیار لرزهای شیرین بر اندام نگار افتاد و خاطرات زیبای کودکی در ذهنش تداعی شد! ستار پرسید:
ـ الآن مهرداد جان کجاست؟
شاهرخ با لبخندی پهن جواب داد:
ـ با ما اومده شمال. میدونم الآن یه گوشهی دنج برای خودش پیدا کرده داره از تنهاییش لذت میبره. بچههای شماکجاان؟ نکنه زن و شوهری اومدین مسافرت؟
کلام آخر شاهرخ که با طنز ادا شد همه را به خنده واداشت. ستار جواب داد:
ـ منم با بچههام اومدم.
شاهرخ پرسید:
ـ دخترتونو عروس نکردین؟
هما جواب داد:
ـ نه شاهرخ خان. فعلاً داره درس میخونه.
شاهرخ با لحنی شوخ گفت:
ـ زودتر دست بجنبونید. جوونا هر چقدر زودتر ازدواج کنن بهتره.
هر دو کلام او را تأیید کردند. نگار بیش از این تعلل را جایز ندید. دست نیما را گرفت که مرتب از او میپرسید: «اون آقائه کیه؟» و به آنها ملحق شدند. همان لحظه سر شاهرخ بالا آمد و نگاهش به دختر جوان زیبایی افتاد که دست پسربچهای را در دست داشت. لبخند صورتش را پوشاند و پرسید:
ـ نگار و نیما؟...
هر دو با لبخند و حرکت سر تأیید کردند. شاهرخ دستی بر موهای خیس نیما کشید و گفت:
ـ چقدر بزرگ شدی عمو!
نیما با خجالت و لبخند سرش را عقب کشید و شاهرخ با نگاهی تحسینآمیز به نگار گفت:
ـ خانومی واسه خودت شدی نگار خانم!
نگار با لبخند تشکر کرد و با دقت به شاهرخ مرد پرحاشیهی فامیل نگریست. چهرهای مغرور و پرابهت اما صدایی بینهایت آرام و دلنشین داشت که با چهرهاش در تضاد بود. شاهرخ به ثروت و دارایی در فامیل معروف بود. او سه فرزند داشت. یک پسر از همسر اول به نام سهند که اکنون بیست و نه سال داشت و یک پسر و یک دختر به نام مهرداد و شهرزاد از همسر دوم که حالا بیست و شش و بیست و دو سال سن داشتند. شاهرخ همسر دومش را که در زیبایی زبانزد خاص و عام بود عاشقانه دوست داشت اما عمر همسر محبوبش به دنیا نبود و در اوج جوانی دنیا را وداع گفت و او را با دو فرزند بیمادر بر جا نهاد. شاهرخ پس از این اتفاق ناگوار مدتی را همراه مادر و فرزندانش در آلمان گذرانید اما حالا برگشته بود و به نظر میرسید حال بهتری داشت.
شاهرخ که با دیدن خانوادهی پسرعمویش حسابی سر ذوق آمده بود، گفت:
ـ نه! اینطوری نمیشه. امشب باید تشریف بیارین ویلای من تا بلکه اونجا یه کمی از دلتنگی درآم.
نگار با نگاه از پدرش خواست دعوتش را قبول کند اما پدرش جواب داد:
ـ منو ببخش شاهرخ جان ولی ما نمیتونیم بیشتر از این اینجا بمونیم. امروز قصد برگشت داشتیم.
شاهرخ با لحنی شوخ گفت:
ـ دکتر جان با ما به از این باش که با خلق جهانی.
لبخند قشنگی بر لب نگار نقش بست. پدرش پزشک بود و تقریباً کل فامیل او را آقای دکتر صدا میزدند اما شنیدن این کلمه از زبان شاهرخ انگار لطف دیگری داشت! شاهرخ ابرو درهم کشید و شکایت پسرعمو را به همسر او برد:
ـ هما خانم! یعنی منِ پسر عمو بعد از این همه سال ارزش ندارم یه شب بیشتر بمونید؟
نگاه امیدوار نگار سمت مادرش کشیده شد و با جواب او قلبش به آرامش نشست.
ـ اختیار دارید شاهرخ خان. حتماً خدمت میرسیم.
شاهرخ با رضایت آدرس را تقدیمشان کرد و خداحافظی کرد و به سوی ویلای خود حرکت کرد. قلب نگار بیتاب شده بود... چقدر دوست داشت فرزندان شاهرخ را ببیند و از نزدیک شاهد تغییراتشان باشد! کاش این ثانیهها زودتر میگذشتند تا او زودتر خود را در ویلای شاهرخ میدید!... با صدای ملامتآمیز مادرش به خود آمد که خطاب به پدرش میگفت:
ـ ستار چطوری تونستی روی پسرعموتو زمین بندازی؟ بعد از این همه سال پیدا شده دعوتمون کرده ویلاش بعد تو دعوتشو رد میکنی؟ از خجالت مردم!
پدرش جواب داد:
ـ هما جان من دلم نمیخواست روشو زمین بندازم اما همین چند دقیقه پیش برادرم زنگ زد گفت زودتر برگردیم تهران چون برادر خانمشاینا دارن میان شمال و ویلا رو میخوان.
هما با نگرانی پرسید:
ـ کی حرکت میکنن؟
ـ فردا صبح.
نفس از سینهی هما آزاد شد و گفت:
ـ تا اون موقع برمیگردیم.
همه به ویلا برگشتند تا مهیای رفتن به ویلای شاهرخ شوند. نگار آرام و قرار نداشت و مضطرب بود.... بیشتر به خاطر مهرداد که همبازی دوران کودکیاش بود و دوست داشت بعد از این همه سال در نظرش دختری زیبا و برازنده جلوه کند!...
***
ساعت هشت شب بود که به ویلای زیبا و پرنور شاهرخ رسیدند. شاهرخ و مادرش مهسیما با خوشرویی جلوی در به استقبال ایستاده بودند. با دیدن میهمانان عزیزشان تمام وجودشان به شادی نشست. مهسیما مادر شاهرخ قد کوتاهی داشت و چشمان گرد عسلی پرجاذبهای که با مهربانی خاصی به آنها دوخته شده بود. نگار با اینکه حرفهای زیادی پشت سر او در فامیل شنیده بود اما هیچوقت حس بدی به او نداشت. شاهرخ با احترام همه را درون ویلا برد. هنوز روی مبلها جای نگرفته بودند که سهند پسر اول شاهرخ با چهرهای گشاده از پلهها پایین آمد. بلافاصله همه به احترام او برخاستند. سهند مقابلشان رسید و با صدای بلند و لحنی پرانرژی گفت:
ـ ستار خان! تو آسمونا دنبالتون میگشتیم تو زمین پیداتون کردیم! میگفتید گاوی گوسفندی براتون زمین میزدیم!
ستار با نگاهی به چشمان خندان او جواب داد:
ـ ما که تو همین زمین خودمون بودیم عمو جون. شما رفته بودین آسمونا و پیداتون نبود.
سهند به او دست داد و به گرمی با هم روبوسی کردند. پس از آن سرش را چرخاند و نگاهش روی چهرهی زیبا و آرام نگار نشست. لبخندی آشنا به تدریج بر لبش پدیدار شد. نگار تنها دختر پسرعموی پدرش را خوب به یاد داشت! دختربچهای ناز و ملوس که در کودکی به دل هر کسی مینشست. چقدر از دیدنش خوشحال شده بود. توقع نداشت او هم همراه پدر و مادرش آمده باشد! سرش را کمی خم کرد و با احترام گفت:
ـ احوالِ نگار خانم؟
نگار با صدایی دلنشین جواب داد:
ـ ممنونم آقا سهند!
سهند با لبخند نگاه از او برگرفت. دستی بر موهای نیما که هنوز با فضا نامأنوس بود، کشید و پرسید:
ـ این پسر خوشگل همون نیما کوچولوی خودمونه؟ وقتی به دنیا اومده بود موهاش مثل پر میرفت هوا.
هما با لحنی محبتآمیز گفت:
ـ چه خوب یادت مونده سهند جان!
سهند به سرش اشاره کرد و گفت:
ـ از حافظهی من دقیقتر پیدا نمیکنید هما خانم!
با نگاهی به میهمانان که همچنان سرپا ایستاده بودند شرمزده به مبلها اشاره کرد و گفت:
ـ بفرمایید خواهش میکنم! بفرمایید بشینید!
دوباره همه روی مبلها نشستند. نگار تازه متوجه شد شهرزاد را میان جمع ندیده است. آهسته از مهسیما پرسید:
ـ شهرزاد جون نمیاد؟
مهسیما سرش را نزدیک او و مادرش برد و با صدایی آهسته جواب داد:
ـ این دختر امشب زمین و زمانو به هم دوخت تا یه لباس خوب بپوشه. آخرشم زد زیر گریه و گفت تقصیر شماست که من یهدونه لباس خوب با خودم نیاوردم ویلا.
نگار خندهاش گرفت. معلوم بود شهرزاد هنوز همان شهرزاد سابق بود و اخلاقش تغییری نکرده بود. با صدایی آرام گفت:
ـ اگه اجازه بدین برم دنبالش.
مهسیما با مهربانی گفت:
ـ اتاقش طبقهی بالا سمت راسته عزیزم.
نگار از روی مبل برخاست و معذب از مقابل چشمان سهند و شاهرخ که تمام حواسشان پی او بود، عبور کرد. پلههای چوبی را بالا رفت و خود را طبقهی بالای ویلا که فضای رمانتیک و دلپذیری داشت، رساند. نگاهش را چرخاند تا اتاق مورد نظر را بیابد اما سمت راست دو اتاق قرار داشت و نمیدانست در کدام را بزند! خواست برگردد و آدرس دقیق را از مهسیما بپرسد اما با این فکر که دوباره باید از جلوی چشمان سهند و شاهرخ عبور کند منصرف شد و شروع به در زدن یکی از دو اتاق کرد. پس از چند ثانیه در گشوده شد اما به جای شهرزاد، پسر جوان قد بلندی با چهرهای بینهایت زیبا مقابل چشمانش نمایان شد که برای چند ثانیه عقل و هوش را از سرش ربود!... همچون مجسمهای خشکشده بر جا مانده بود و قادر به انجام هیچ واکنشی نبود!... نکند داشت خواب میدید و حضور شاهرخ کنار دریا و دعوتشان به این ویلا واقعیت نداشت؟... حالت آشنایی در نگاه او وجود داشت که ذهنش را به بازی گرفته بود!... به یکباره خاطرات شیرین گذشته به ذهنش هجوم آوردند... قلبش فرو ریخت و نگاهش روی صورت او لرزید!... او مهرداد پسر دوم شاهرخ بود که با دیدنش تمام احساسات کودکیاش نسبت به او برگشته بود!... مهرداد که کاملاً مشخص بود از دیدن دختر جوان پشت در اتاقش جا خورده بود، غافلگیر نگاهش میکرد و چشمانش رنگ سؤال گرفته بود... نگار به زحمت خودش را آرام نگه داشت و با صدایی لرزان گفت:
ـ ببخشید، من اومده بودم دنبال شهرزاد جون اما مثل اینکه درو اشتباهی زدم.
نگاه مهرداد به آرامی از صورت او برداشته به در دوم دوخته شد:
ـ اتاق شهرزاد اون یکیه. البته الآن تو اتاقش نیست.
نگار تشکر آرامی کرد و نیمچرخی زد تا طبقهی پایین برگردد که صدای او را از پشت سر شنید:
ـ عذر می خوام خانم...
با مکثی کوتاه به طرف او چرخید و نگاهش بالا آمد. مهرداد با همان چهرهی جدی اما لحنی مؤدبانه گفت:
ـ چهرهتون برای من خیلی آشناست! ما قبلاً همدیگه رو جایی ندیدیم؟
نگار لبخند آشنایی بر لب نشاند که ذهن او را بیشتر بازی داد و جواب داد:
ـ اگه یه کمی فکر کنید یادتون میاد...
مهرداد یک ابرویش را بالا برد و فکر کرد او را کجا دیده اما هیچ چیز به ذهنش نمیرسید. نگار با ظاهری خونسرد اما قلبی پرتلاطم پلهها را پایین آمد. تازه روی مبل نشسته بود و هنوز در حال و هوای دیدار با مهرداد به سر میبرد که با شنیدن صدای دخترانهی آشنایی ذهنش منحرف شد و سرش بالا آمد. شهرزاد به جمعشان اضافه شده بود و با لبخندی شیرین به میهمانان سلام میکرد و خوشامد میگفت. همه به احترام او برخاستند. ستار با گشادهرویی گفت:
ـ به به شهرزاد خانم!
هما با مهربانی گفت:
ـ بیا اینجا ببینمت عزیزم!
شهرزاد به طرف هما آمد و با او روبوسی کرد بعد نگاهش را چرخاند و با دیدن نگار جیغ خفیفی کشید. نگار هم از دیدن او قلبش به شادی نشسته بود. شهرزاد دستانش را جلو برد و محکم او را بغل کرد.
ـ خودتی نگار؟! دوست جونِ خودمی؟!
نگار خندید و جواب داد:
ـ آره، خودمم. باورم نمیشه دختر! چقدر عوض شدی!
شهرزاد ناباورانه گفت:
ـ توام خیلی عوض شدی! تو خیابون میدیدمت نمیشناختمت!
هر دو با خنده کنار هم نشستند و دست هم را فشردند. شهرزاد هیجانزده گفت:
ـ نمیدونی چقدر از دیدنت خوشحالم! کل این مسافرت انقدر برام ارزش نداشت که دیدن تو!
نگار هم واقعاً خوشحال شده بود... از دیدن همهاشان! سهند، مهرداد و حالا هم شهرزاد!
ـ منم خیلی خوشحالم دوباره میبینمت. وقتی عمو رو کنار دریا دیدم فقط چهرهی تو جلوی چشمام میاومد که الآن چه شکلی شدی و چی کار میکنی.
شهرزاد با خنده به خودش اشاره کرد و جواب داد:
ـ این شکلی که میبینی شدم. هیچی هم نشدم.
نگار خندهی ملیحی کرد و در همان حال نگاهش به سهند افتاد که با حالتی خاص و معنیدار به او مینگریست!... خندههایش را جمع کرد و با خجالت به شهرزاد نگاه کرد که با لبخند از او میپرسید:
ـ حالا تو بگو چی کار میکنی؟
سعی کرد تمرکزش را بدست آورد و جواب داد:
ـ درس میخونم. دانشجوی سال آخرم. تو چی کار میکنی؟
شهرزاد لبهایش را بر هم فشرد و نومیدانه جواب داد:
ـ منم دانشجوام ولی متأسفانه دو سال مونده تا درسم تموم شه!
نگار که خندهاش گرفته بود، پرسید:
ـ چرا متأسفانه؟
شهرزاد ابروانش را نالان بالا برد و جواب داد:
ـ دوست ندارم درس بخونم. به زور بابام و سهنده که تا حالا درس خوندم وگرنه بعد از دیپلم از یه سالن زیبایی سردرمیآوردم.
نگار آرام پلک بر هم نهاد و به او دلگرمی داد:
ـ چشم رو هم بذاری تموم میشه. بعدش هر کاری دلت خواست کن.
شهرزاد خندهی شیرینی کرد و گفت:
ـ آره، مامان بزرگمم همینو میگه.
کمی که گذشت، شهرزاد با نگاهی به جمع گفت:
ـ بیا بریم اتاق من راحت حرف بزنیم.
و با خنده توی گوش او گفت:
ـ اینجا مکان مناسبی برای صحبتای دخترونه نیست...
نگار خندید و برخاست و همراه او طبقهی بالا رفت. با ورود به اتاق شهرزاد با دیدن عروسک آشنایی که روی تخت افتاده بود، ناباورانه سر چرخاند و پرسید:
ـ این همون عروسکه نیست بچه بودیم باهاش بازی میکردیم؟!
شهرزاد عروسک را از روی تخت برداشت. با محبت به سینه فشرد و جواب داد:
ـ چرا، خودشه!
نگار عروسک را از دست شهرزاد گرفت و خوب نگاهش کرد.
ـ چقدر من اینو دوست داشتم! همیشه سر اینکه بچهی کی باشه دعوا بود!
شهرزاد ابروانش را بالا برد و با علاقهی خاصی گفت:
ـ خیلی دوسش دارم! نمیتونم یه لحظهام از خودم دورش کنم. شبا بغلش میکنم باهاش میخوابم. خیلی کیف میده!
نگار با لبخندی محو زمزمه کرد:
ـ چقدر قشنگ! منم دلم خواست عروسک بغل بگیرم بخوابم!
شهرزاد با خنده گفت:
ـ البته نباید بذاری کسی با عروسک ببیندت وگرنه فکر میکنه هنوز تو عالم بچگیات موندی!
صدایی آشنا از پشت در نیمهباز به گوششان رسید:
ـ ببخشید! من میتونم بیام تو؟
نگار سرش را برگرداند و با دیدن سهند گفت:
ـ بله. بفرمایید...
سهند با ژست خاصی داخل آمد و به اولین چیزی که نگاهش افتاد عروسک قدیمی شهرزاد بود. با اشاره به عروسک و لحنی شگفتزده پرسید:
ـ این همون عروسکه نیست موهاشو کوتاه کرده بودی انداخته بودی زیر بارون میگفتی دیگه دوسش نداری؟
شهرزاد اخمکنان به طرف دیگری نگریست و جواب داد:
ـ نه خیر! اون نیست!
سهند با اطمینان سر فرود آورد و گفت:
ـ خودشه! اونطوری گفته بودی فکر کنیم دیگه با این عروسکه کاری نداری. آره؟
شهرزاد مستقیم توی چشمان سهند نگریست:
ـ به تو ربطی نداره سهند! برو بیرون!
سهند سرش را به سوی نگار چرخاند و چهرهای مظلومانه به خود گرفت:
ـ نگار خانم میبینید خواهر کوچیکم چطوری باهام حرف میزنه؟ من دوسش دارم ولی اون همهش منتظر بهونهست تا با من دعوا کنه!
نگار خندهاش گرفته بود. شهرزاد دست نگار را گرفت و شکایت سهند را به او برد:
ـ نگار دروغ میگه. حرفاشو باور نکن. نمیدونی چقدر اذیتم میکنه! خوش به حالت داداش بزرگ نداری.
سهند وقتی نگار و شهرزاد را در حال گفتگو دید پاورچین پاورچین نزدیکشان شد و در یک چشم بر هم زدن عروسک را از دست شهرزاد قاپید و از اتاق فرار کرد. شهرزاد دست از حرف زدن برداشت و پا بر زمین کوبید:
ـ سهند! عروسکمو بده!
به دنبال سهند از اتاق بیرون دوید. نگار هم پشت سر شهرزاد از اتاق بیرون آمد. سهند با شیطنت پشت کاناپه دوید که شهرزاد با حرص دمپایی را از پا درآورد و سمت او پرتاب کرد. سهند جاخالی داد و دمپایی کنار پایش روی زمین افتاد. شهرزاد سر چرخاند و با لحنی تند و کلافه گفت:
ـ نگار! بگو عروسکمو بده.
نگار جلوتر آمد و پادرمیانی کرد:
ـ آقا سهند خواهش میکنم عروسک خواهرتون رو بدین.
سهند ابروانش را بالا برد و با نگرانی تصنعی گفت:
ـ نگار خانم خواهش میکنم اینو ازم نخواین! این دختر امروز فردا باید شوهر کنه. درست نیست با عروسک بخوابه. من به عنوان برادر بزرگش وظیفه دارم این عروسکو ازش دور کنم.
نگار آرام و مهربان پلک زد و با لحنی بینهایت زیبا و لطیف گفت:
ـ بهش بدین... میدونم طاقت دیدن ناراحتی خواهرتون رو ندارین...
سهند چند ثانیه در سکوتی معنادار به نگار نگریست و بعد تحت تأثیر کلام او با احتیاط جلوتر آمد. عروسک را دست شهرزاد داد که فقط داشت مراعات حضور نگار را میکرد و با لحنی که احترام خاصی به همراه داشت، گفت:
ـ فقط به خاطر شما نگار خانم!
نگار تشکر کرد. سهند داشت از کنار شهرزاد رد میشد که ناگهان شهرزاد پایش را محکم لگد گرفت و صدای نالهی سهند به هوا برخاست. نگار با خنده و نگرانی چند قدم جلوتر آمد و پرسید:
ـ چی شد؟!!
سهند با اخم و صدای بلند رو به شهرزاد که با دلی خنکشده جلوی در اتاق ایستاده بود و نگاهش میکرد، گفت:
ـ همین فردا کلاس تکواندو ثبت نامت میکنم! پا واسه من نمونده انقدر لگدش کردی!
شهرزاد شکلکی برای سهند درآورد و عروسک به بغل درون اتاقش رفت و در را بست. حالا فقط نگار مانده بود و سهند! نگار با نگاهی به سهند که خم شده بود و پایش را میمالید، پرسید:
ـ حالتون خوبه آقا سهند؟
سهند دستش را به نشانه چیز مهمی نیست بالا نگه داشت و با بیخیالی خاصی توی چشمان نگار نگریست و جواب داد:
ـ من به این رفتاراش عادت دارم نگار خانم!
زمانی که سهند طبقهی پایین برمیگشت نگار با خود فکر کرد چقدر دو برادر با هم تفاوت دارند!... یکی آنقدر درونگرا و دیگری تا این حد برونگرا! زمان به سرعت سپری میشد و از مهرداد خبری نبود. گویی قصد نداشت برای دیدنشان بیاید و کسی هم اشارهای به این موضوع نمیکرد. نگار از این رفتار بیادبانه خوشش نیامده بود اما سعی داشت موضوع را برای خود بیاهمیت جلوه دهد. پس از صرف شام، همه توی حیاط جمع شده در حال خداحافظی بودند که نگار صدایی آشنا از پشت سر شنید:
ـ ببخشید!
با جاخوردگی برگشت و نگاهش به مهرداد افتاد که با آن قد بلند و چهرهی آرام اما جدی رو به رویش ایستاده بود. لبخند کمرنگی بر لبش نقش بست و پرسید:
ـ با من کاری داشتید؟...
مهرداد کمی جلوتر آمد. چنگی به موهایش زد و با کلافگی گفت:
ـ من هر چقدر فکر کردم نتونستم شما رو به خاطر بیارم!
نگار تا چند ثانیه بدون پلک زدن به او نگاه میکرد. در واقع به هیچ وجه تصور نمیکرد از آن موقع که در کنجکاوی رهایش کرده بود تا به آن لحظه در پی کشف هویت او بوده! همان لحظه خواست خودش را معرفی کند تا ذهن درگیر او را نجات دهد اما خیلی زود پشیمان شد و برای اینکه تلافی عدم حضور او در میهمانی را درآورده باشد ذهنش را بیشتر بازی داد و گفت:
ـ بازم تلاش کنید... مطمئنم میتونید...
مهرداد که انتظار شنیدن چنین جوابی نداشت در سکوتی پرحرف تماشایش کرد!... به نظر میرسید دختر میهمان قصد آزارش را داشت! حالا به چه دلیل؟... خودش میدانست! نگاهش را به کف زمین دوخت و جواب داد:
ـ به اندازهی کافی تلاش کردم...
نگار میدانست مهرداد در ارتباط با خانمها راحت نیست اما هنوز هم قصد نداشت خود را به او بشناساند! بیآنکه نگاهش کند با بیاعتنایی خاصی که در چهرهاش نمایان بود، جواب داد:
ـ هیچ وقت دست از تلاش برندارید....
پوزخندی بر لب مهرداد نقش بست. سرش را بالا برد و مستقیم در چشمان او نگریست:
ـ جملهی طلایی بود!
با انگشت به شقیقهاش اشاره کرد و همانطور که عقب عقب میرفت با صدای بلند و لحنی کنایهآمیز گفت:
ـ این نصیحتتون همیشه یادم میمونه!
نگار متوجه شد زیادهروی کرده. بهتر دید تا اوضاع بدتر از این نشده خودش را معرفی کند اما قلبش تیر میکشید و کلمات از ذهنش فرار کرده بودند!... مهرداد پشت به او سمت ویلا قدم برمیداشت که شتابان پشت سر او قدم برداشت و با صدای بلند و لحنی که بیاختیار به آزردگی نشسته بود، گفت:
ـ ببخشید من زودتر خودمو معرفی نکردم! آخه اصلاً فکر نمیکردم کسی هم تو این دنیا وجود داشته باشه تنها همبازی دوران کودکیش رو از یاد برده باشه!
لحظهای طول کشید تا اینکه مهرداد چرخی نامطمئن سمت نگار زد. نگاهش با دقت صورت آشنای او را میکاوید! پس از مکثی لبهایش از هم باز شد و با لحنی که به بهت و حیرت نشسته بود، پرسید:
ـ خودتی نگار؟!!
نگار با همان نگاه آزرده و حرکت سر تأیید کرد. مهرداد بیش از این نایستاد. با سرعت به طرف او گام برداشت و مقابلش ایستاد. با لبخندی که آمیختهای از شرم و شادی غیر منتظره بود، گفت:
ـ باورم نمیشه بعد از این همه سال میبینمت! چرا زودتر خودتو معرفی نکردی؟
نگار با سری زیر گرفته و چهرهای گرفته جواب داد:
ـ میخواستم ببینم خودت میتونی منو بشناسی یا نه!
در این هنگام سایرین که متوجه حضور مهرداد شده بودند دورشان حلقه زدند. ستار دست روی شانهی مهرداد نهاد و گفت:
ـ عمو جون! تو ویلا بودی و افتخار ندادی بیای ما رو ببینی؟
مهرداد که همیشه از شلوغی کلافه میشد لبخند زورکی بر لب نشاند و جواب داد:
ـ اختیار دارید. من از مهمونی امشب کاملاً بیخبر بودم وگرنه حتماً خدمت میرسیدم.
شاهرخ به طرفداری از پسرش گفت:
ـ مهرداد خیلی دیر اومد خونه و کسی هم بهش خبر نداد مهمونا شما هستید!
سهند با صدایی بلند و لحنی پرانرژی گفت:
ـ به افتخار آقا مهرداد که مثل ماه تابان نمایان شد و همه جا رو روشن کرد!
صدای کف زدن برخاست و مهرداد به سهند چشم غره رفت. نگاه نگار بیاختیار به سوی شاهرخ کشیده شد. آنقدر خاص و پرمهر به دومین پسرش مینگریست گویی فرزند دیگری غیر از او نداشت!... با صدای مادرش به خود آمد:
ـ نگار جان بشین تو ماشین.
نگار پشت سر نیما توی ماشین نشست و همانطور که برای شهرزاد دست تکان میداد نگاهش بیاختیار به مهرداد افتاد که خم شده بود و صدف دریایی زیبایی را که بر زمین ساحلی ویلا افتاده بود، برمیداشت. خیلی دوست داشت بداند در ذهنش چه در مورد او میگذشت!.... همان لحظه سر مهرداد بالا آمد و نگاهش در نگاه گرم و پرمهر نگار رها شد! دلش میخواست صدف را تقدیم او کند اما مطمئناً در مقابل چشم آن همه آدم صورت خوشی نداشت! همانطور که روی پاهایش نشسته صدف را توی دست نگه داشته بود بیاختیار به روی او لبخند زد!... نگار هم لبخند شرمگینی بر لب نشاند و در دل گفت: «کاش اون صدف که تو دستته مال من بود!...» ماشین پدرش به حرکت درآمد در حالیکه نگاه او هنوز از مهرداد برداشته نشده قلبش در آن ویلا جا مانده بود!...
زمانی که به ویلای عمو ناصر رسیدند برای اولین بار در طول زندگی بیست و چهار سالهاش احساس میکرد حال دلش دگرگون شده!...
فصل 2
یک هفته از بازگشت نگار و خانوادهاش به تهران میگذشت و همه دنبال برنامههای عادی زندگیاشان رفته بودند غیر از نگار که دیگر مانند گذشته ذهن آرامی نداشت!... از آن روز که به خانهی شاهرخ رفته بودند و مهرداد را دیده بود زندگیاش دگرگون شده بود و دل توی دلش نبود دوباره ببیندش اما نمیدانست چطور و به چه بهانهای! کلافه دستی بر موهایش کشید و کتاب به دست آشپزخانه آمد. هما در حال ریز کردن پیاز توی قابلمه بود که دخترش را کنار خود دید. لبخندی زد و پرسید:
ـ چیه؟ حوصلهت از درس خوندن سر رفت؟
نگار با سر تأیید کرد. هما فرصت صحبت با دخترش را از دست نداد و زمزمهوار گفت:
ـ چقدر این زن قشنگه! با اینکه سن و سالی ازش گذشته هنوزم مثل جوونیاش میدرخشه!
نگار با کنجکاوی پرسید:
ـ کی؟
ـ مهسیما رو میگم. مادر شاهرخ!
نگار روی یک صندلی پشت اپن نشست و پرسید:
ـ شنیدم زن دوم عمو شاهرخم خیلی خوشگل و ناز بوده. درسته؟
هما سری به علامت تأیید تکان داد و جواب داد:
ـ بیتا واقعاً زیبا بود! پا تو هر مجلسی میذاشت نگاهها روش خیره میموند! رفتار گرم و دلنشینی هم داشت و اصلاً خودشو نمیگرفت. اون روز که مهردادو تو ویلا دیدم یه لحظه انگار بیتا جلوی چشمام اومد! خیلی شبیه مادر مرحومشه.
نگاه نگار رنگ ترحم گرفت و پرسید:
ـ چی شد که از دنیا رفت؟
هما آه حسرتباری از سینه برکشید و جواب داد:
ـ بیماری قلبی داشت. حتی قلب پیوندی هم روش جواب نداد. بیچاره شاهرخ به هر دری زد تا زنش زنده بمونه ولی عمرش به دنیا نبود. بعد از اینکه بیتا از دنیا رفت شاهرخ دیوونه شد. مهسیما چند دفعه با گریه زنگ زد خونهمون و از بابات خواست بره خونهشون شاهرخ رو آروم کنه.
قلب نگار برای شاهرخ به درد آمد. چقدر غم در سینه داشت اما همیشه محکم بود و چیزی از درون پرغصهاش نشان نمیداد. با کنجکاوی خاصی که در صدایش نشسته بود، پرسید:
ـ مادر سهند چطور بود؟
هما ابروان رنگشدهاش را بالا برد و جواب داد:
ـ یه زن خانم! بیعیب و نقص! نجیب، با آبرو، خوشرو، مهربون!
نگار با حالتی پرسؤال به مادرش نگریست:
ـ پس چرا عمو شاهرخ طلاقش داد؟
هما در پی سکوتی معنیدار با لحنی تأسفآمیز گفت:
ـ شاهرخ عاشق بیتا شده بود! اون زمان بیتا تو شرکت شاهرخ کار میکرد و بدجوری چشمش رو گرفته بود. راحلهی بنده خدا هم از همه جا بیخبر داشت زندگیش رو میکرد و مثل چشماش به شاهرخ اعتماد داشت. همون اعتماد زیاده از حدشم کار دستش داد.
یک تای ابروی نگار بالا رفت و پرسید:
ـ بیتا میدونست عمو شاهرخ زن داره؟
ـ شاهرخ بهش گفته بود زنشو طلاق داده. بیتا وقتی فهمید شاهرخ زنشو به خاطر اون طلاق داده خیلی به هم ریخت. اون موقع باردار بود. با التماسای شاهرخ و واسطهگری بابات و بقیه برگشت سر زندگیش.
نگار پرسید:
ـ بیتا قبل از ازدواج با شاهرخ مجرد بود یا متأهل؟
ـ یه بار ازدواج کرده بود ولی جدا شده بود. زندگیش یه سال بیشتر دووم نیاورده بود. میگفت شوهرش خیلی شکاک بوده و حس میکرده همهی مردا روش نظر دارن.
ـ راحله چی شد؟
ـ بعد از اینکه شاهرخ طلاقش داد با یکی دیگه ازدواج کرد ولی تا اونجایی که میدونم از شوهر دومش بچهای نداره و با سهند در ارتباطه.
با صدای زنگ تلفن گفتگوی مادر و دختری نیمهتمام ماند. نگار با بیمیلی از روی صندلی برخاست و به هال رفت تا گوشی را جواب دهد. پدرش پشت خط بود که اطلاع میداد شب خانوادهی برادرش برای شام خانهاشان میآیند. گوشی را بر جا نهاد و به مادرش اطلاع داد شب مهمان دارند. نیما پرید هوا و گفت:
ـ آخ جون! مهمون!
دستی بر موهای نرم نیما کشید و از کنارش رد شد و به آشپزخانه برگشت تا در تدارک شام به مادرش کمک کند. زمان به سرعت سپری میشد و همراه مادرش خانه را برای حضور میهمانان آماده میکردند تا اینکه میهمانان رأس ساعت هشت رسیدند و مشغول روبوسی و احوالپرسی شدند. فرید تنها فرزند عمو ناصر که همسن نگار بود و چهرهی سبزه و بانمکی داشت وسط هال ایستاده بود و با تمام وجود بو میکشید:
ـ به به! چه بوی قرمهسبزی پیچیده! میتونم بپرسم کی آماده میشه؟
زنعمو نرگس ضربهی آرامی به بازوی پسرش زد و با لحنی خجالتزده گفت:
ـ اِوا! یه جوری میپرسه غذاتون کی آماده میشه انگار تا حالا قرمهسبزی نخورده!
فرید خندان گفت:
ـ آخه قرمهسبزیای زنعمو یه چیز دیگهست...
هما با مهربانی گفت:
ـ شام آمادهست فرید جان. هر موقع بخوای برات میارم.
فرید به نشانهی تشکر دست روی سینه نهاد. عمو ناصر در حالیکه سرش را تکان میداد و به طرف مبلی میرفت با صدای بلند گفت:
ـ این بچه فقط غذاهای خونهی مردم بهش میچسپه!
نگار به طرفداری از زنعمو که مظلومانه سکوت کرده بود، گفت:
ـ من که عاشق دستپخت زنعموئم!
زنعمو نرگس نگاه پرمحبتش را روانهی او کرد و گفت:
ـ مرسی زنعمو جان. مگه اینکه تو ازم تعریف کنی!
هما میهمانان را پذیرایی برد و با میوه و شیرینی از آنها پذیرایی کرد. با نوای خوش اذان، ستار برخاست تا وضو گرفته برای نماز اول وقت آماده شود. هما توی آشپزخانه زعفران میسابید و نگار با دقت سالاد را تزئین میکرد که فرید آشپزخانه آمد و یک لیوان آب خواست. نگار از یخچال پارچ آب را برداشت و مقداری آب توی لیوان ریخت و دست او داد. فرید همانطور که لیوان آب را توی دست نگه داشته به کابینت تکیه داده بود نفس عمیقی کشید و گفت:
ـ چقدر آرامش این خونه رو دوست دارم...
همه میدانستند عمو ناصر با اینکه مرد دلسوز و خوشقلبی بود اما اخلاق تندی داشت و