اما دستم را محکمتر گرفت و با همان صدای آرام و استوار همیشگیاش گفت:
ـ توکلت به خدا باشه، باباجون... توکلت به خدا باشه. تا خدا نخواد، هیچ برگی از درخت نمیافته.
دستم را نوازش کرد.
ـ اینقدر بیتابی نکن، بابا. هنوز تا اون موقع خیلی وقت مونده. انشاءالله که فرجی میشه.
اما من دیگر نمیتوانستم به «فرج» دل ببندم.
برای من، تنها یک راه مانده بود؛ راهی که هرچه به آن فکر میکردم، بیشتر میترساندم.
اگر قرار بود کسی پشت آن چوبهی دار بایستد، نمیگذاشتم آن شخص یونس باشد.
میان گریه به سوی یونس نگاه کردم. پشتش را به ما داده بود و شانههایش آرام و پیدرپی تکان میخورد.
گریه میکرد برادرم؟!
لعنت بر من و بر آن روز نحس که زندگی برادرم را اینچنین زیر و رو کرده بود.
ـ داداش... ببخشید. دردت به سرم...
با درد نالیدم و طلب بخشش کردم. اگر مرا نمیبخشید هم راضی بودم؛ حقم بود!
من بودم که این بلای خانمانسوز را به جان خانوادهام انداخته بودم.
طاقت نیاورد. دستش را در هوا تکان داد؛ انگار میخواست حرفم را نشنیده بگیرد، و بعد از اتاقم بیرون رفت.
چند لحظه بعد، یسرا به جای او وارد اتاق شد؛ لگنی پر از آب در دست داشت و صورتش از شدت گریه سرخ و خیس بود.
خم شد، لگن و دستمال را کنار تشکم گذاشت و دوباره صاف ایستاد.
هنوز دست حاجبابا در دستهایم بود. نگاهش کردم و خواستم دوباره التماسش کنم که مهربانانه به حرف آمد:
ـ یسنا، باباجان... من دلم روشنه، دخترم. اتفاقی نمیافته!
انگشتانش را دور دستم فشرد.
ـ خان اگه میخواست، همون روز داداشت رو راهی زندان میکرد؛ نه اینکه بعد از یه روز برامون پیغام بفرسته که یونس خودش رو تحویل بده.
مکثی کرد و با همان آرامش همیشگی ادامه داد:
ـ هنوز هیچچیز معلوم نیست بابا. اینقدر خودت رو با فکر و خیال عذاب نده.
اما من از میان تمام حرفهایش فقط یک چیز را شنیدم:
یونس باید خودش را تحویل میداد.
میدانستم بهادرخان؛ مردی که از دار دنیا تنها دو پسر داشت، به این راحتیها از خونِ پسر تهتغاریاش نمیگذرد و همین، ترسم را بیشتر میکرد.
کاش تب نداشتم، کاش جسمم اینقدر رنجور نبود و میتوانستم همراهشان بروم و به خان التماس کنم. پاهایش را حتی ببوسم و بخواهم جان برادرم را ببخشد و در عوض، جان مرا بستاند.
یا اصلاً بگویم یونس دروغ میگوید و من قاتلم!
من قاتل تهتغاریاش هستم.
اگر قرار بود خونی به خون دیگر پاسخ داده شود، چه بهتر که خون من باشد...
فقط یونس بماند. بماند و زندگی کند.
حاجبابا دستم را رها کرد و با لبخندی کمرنگ، او هم اتاقم را ترک کرد. مامان ثریا با گریه نگاهم کرد.